Bekijk het origineel

Vrouwen als getuigen van de opstanding

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Vrouwen als getuigen van de opstanding

8 minuten leestijd

'Vreest niet', zo sprak de Engel tot de vrouwen
'heeft Jezus het zo vaak niet u gezegd,
dat Hij zou opstaan, waar is nu 't vertrouwen,
waar is de waarde die u aan Zijn woorden hebt gehecht?'

Eens bij de vrouwen, maar ook bij ons heden:
er leeft vaak twijfel aan Gods eigen Woord.
Hoe weinig wordt door ons ook niet beleden:
'ik heb het zelf uit Zijne Mond gehoord'.

Een ware uittocht
Pasen 1991. Eindelijk wat vrij. De temperaturen lopen weer op. De Golfoorlog is voorbij. De kinderen een paar dagen vakantie. Evenweg van (of: naar) de snelweg. De kranten zullen het ons dinsdag wel laten weten. Kilometers file op de Nederlandse wegen. Een ware uittocht. Pasen.
Toch is Pasen ook in een heel ander opzicht: een ware uittocht. De geestelijke betekenis van Pasen. De Bijbelse boodschap van Pasen. Een ware uittocht. Uit de dood naar het leven. Uit de eeuwige dood naar het eeuwige leven. Toen deze uittocht voor het eerst begon, liepen vrouwen voorop. Voor hoevelen begint deze uittocht dit jaar? En voor wie mag het heilgeheim van déze uittocht opnieuw tot een zegen worden? Vragen voldoende. Pasen 1991. Welke uittocht is voor wie begonnen?

Wij vrouwen eisen
Je kunt er niet omheen. De redaktie zal dat ook wel bedoeld hebben. De eerste Paasgetuigen waren vrouwen. Maar hoe verhoudt zich dat met de moderne vrouwenbeweging? Ik schrijf dit juist op de Wereldvrouwendag. Ook door Maassluis trok een stoet(je) vrouwen. Van Stadhuis naar burgemeesterswoning. Onderweg zakdoekjes uitdelend, die ook als parachuutjes konden dienen. Wij eisen... Betere crèches. Minder discriminatie. Meer vrijheid. Zij pleiten blijkbaar voor nòg een andere uittocht. Weg uit een (vermeende) onderdrukking naar een (verkleurde) vrijheid. Soms drammerig, maar soms ook heel charmant.

Wij vrouwen zoeken
Aan het slot van de evangeliën komen we ze tegen. Maar ook al veel eerder. De vrouwen, die Jezus dienden. 'Dienen'. Een woord, dat niet erg in het emancipatiejargon past. Toch vermeldt de Bijbel het meer dan eens over haar. Niet als iets, dat je onderdrukt. Maar juist als iets dat je de ware vrijheid als kind van God weer leert kennen.
Zoekende vrouwen, die werden gevonden. De verschillende Maria's en Salomé en wie weet nog meer. Ze hadden allen hun eigen geschiedenis. Getrouwd, ongetrouwd, weduwe. Rijk, arm of uit de middenstand. Maar hoe verschillend ze ook waren, één ding bond haar samen. In Jezus vonden ze hun Zaligmaker. Hun enige troost in leven en sterven. De éne Maria (uit Nazareth) had ooit beleden: 'Hij heeft grote dingen aan mij gedaan'. En de andere Maria (uit Magdala) kon spreken over grote veranderingen in haar leven, toen zij door Hem van zeven duivelen was verlost. En nog weer een andere Maria (uit Bethanië) had ooit uit Zijn mond gehoord, dat zij het goede deel — niet in de keuken, maar aan Zijn voeten — had uitgekozen. En Salomé uit Kapernaüm had Hem gezocht, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor haar beide kinderen. Vrouwen zoeken vrede. Een vrede, die alle verstand te boven gaat.
Maar op de morgen van Pasen lijkt het erop, alsof zij die vroeger al hadden gevonden, nu toch weer aan het zoeken zijn. Zoeken. Het klinkt in ieder geval anders dan 'eisen'. En het is niet alleen vrouwen voorbehouden. Ook mannen, jongens, meisjes. Zoeken naar het éne nodige. Zoek naar de Ene Nodige. U zoekt mijn hart, mijn oog blijft op U staren.

Een zakdoek voor de tranen van Maria
Aan een bekende Engelse TV-ster werd eens de vraag gesteld: 'Waarom doet u niets meer aan het geloof van uw kostschool?' Zij gaf daarop het antwoord: 'Omdat het geloof, dat ik daar heb leren kennen, niets te maken heeft met het werkelijke leven'. Velen zullen haar dat vandaag nazeggen. En ik denk ook dat het niet helemaal ten onrechte is. Althans, wat die TV-ster betreft en wat zij onder het werkelijke leven verstaat.
Ik denk, dat het christelijk geloof inderdaad heel weinig te maken heeft met de glitter en glamour van de 'sterren' van onze tijd. Vooral omdat er achter die werkelijkheid zo ontzettend veel schijn verborgen gaat. Maar als we aan één van de drie Maria's eens zouden vragen om 'haar verhaal' te houden, dan komen we iets heel anders te weten. Door het Woord van God, dat zij zelf 'uit Zijn Mond' had gehoord en door de kracht van de Heilige Geest was haar leven radicaal veranderd. Zij had na die heel persoonlijke ontmoeting met Jezus een werkelijkheid leren kennen, die zij nooit meer zou willen verliezen. En daarom begon zij Pasen met zoveel verdriet. Zij was bang, dat haar die werkelijkheid weer zou worden afgenomen, omdat mensen 'haar Heiland' hadden weggenomen.
Aan een heel persoonlijke en indringende preek over Joh. 20 : 15 gaf Spurgeon het thema mee 'een zakdoek voor Maria'. Hij geeft eerst allerlei verschillende redenen tot 'tranen' in dit leven. Wat zijn er veel dingen in dit leven, waardoor mensen bedroefd zijn. Ook al is er verschil tussen de droefheid der wereld en de droefheid naar God (2 Cor. 7 : 10). Maar dat verschil is op die kostschool in Engeland wellicht niet aan de orde geweest.
En dan komt Spurgeon tot die geweldige troost voor Maria:
Hij doet welhaast uw Paaszon dagen
uw hoop herleev' naar Zijn gebod
Uw redder is Uw God.

Godelieve, een Paas-zonnetje
Godelieve is — zoals de mensen dat noemen — een Mongools meisje. Lize Stilma vertelt in één van haar boekjes over haar. Als aan haar de vraag wordt gesteld wat Pasen betekent, dan antwoordt Godelieve daarop op haar eigen manier. 'Als je dood bent, ga je in een kist. Dan begraven de mensen je in de grond. Maar dat is niet erg. Het is maar even. God haalt je er zó weer uit. Weet je dat?' Een Paas-zonnetje is zo'n kind, en vooral zo'n belijdenis.
En ook Maria Magdalena weet van dat 'even'. Als Jezus is opgestaan, is voor haar niet alleen de uittocht uit de dood voorgoed begonnen, maar ook de uittocht uit haar verdriet. En voor wie de Paaszon is gaan schijnen, die wordt geroepen om ook zelf een paas-zonnetje te zijn. De opdracht van de Engel is heel duidelijk. 'Zegt Zijn discipelen, dat Hij hen voorgaat naar Galilea. Daar zullen zij Hem zien'. Een hele afstand. Van Judea naar Galilea. Maar soms komt Hij Zijn Kerk heel ver tegemoet! Want op dezelfde dag nog, in Judea verschijnt Hij aan hen.

Op weg met het woord
De meeste vrouwen, die als eersten Paasgetuigen zijn geweest, zijn op weg gegaan met alleen het Woord van de Engel. Ze hadden Jezus Zelf nog niet gezien. Maar blijkbaar was dit Woord voor hen toch genoeg. Want ze zijn gegaan. Hun uittocht is begonnen. En ook al leek het dat zij nog een hele lange weg moesten afleggen (van Judea naar Galilea, dat was een week lopen), toch zijn ze gegaan. Want als Hij voorgaat, dan is Zijn Woord genoeg. En dan is er altijd wel een verrassing. Op de avond van diezelfde dag al. Terwijl ze volop bezig zijn om zich klaar te maken voor de reis. Terug naar Galilea. Want daar kwamen de meeste vrouwen ook vandaan. En daar komen ze nu niet met lege handen en ook niet met lege harten terug.

Niet vrouw-vriendelijk
Het evangelie is niet vrouw-vriendelijk Maar het is ook niet man-vriendelijk. Het is ook niet kind-vriendelijk. Tenminste, als je naar die ene kant kijkt. Bekering. Daar roept de Bijbel ons allen toe op. En bekering, dat is het begin van 'de uittocht'. Weg uit ons zonde-graf. Weg uit een leven in dienst van de zonde. Weg uit de werkelijkheid, die op de kostschool niet aan de orde kwam. En dat is een strijd. Voor ieder mens. Ook voor de vrouw.

Vrouwen vooraan
Zij waren de eerste Paasgetuigen En zij hebben het Woord niet naast zich neergelegd. Zo zijn zij niet alleen zelf gezegend, maar ook voor anderen tot zegen geworden. Als dit Woord ook de moderne vrouwenbeweging werkelijk gaat bereiken, dan kunnen we er nog veel van verwachten. In de Tweede Kamer, de Eerste Kamer, de huiskamer en de binnenkamer. Want overal moet de Paasboodschap doorklinken.
Laten we nog eenmaal lezen, wat de Engel letterlijk tegen de vrouwen zei: 'Hij zal u voorgaan'. Naar de huiskamer, naar de binnenkamer en straks naar het nieuwe Jeruzalem. Jezus gaat voor. Ook daarin mogen vrouwen met Pasen vooraan gaan. Met dit Woord 'laat Hem voorgaan!'
Wie tegenwoordig als man al te nadrukkelijk een vrouw vóór laat gaan, een huis, een gebouw, een zaal in, krijgt nog wel eens commentaar. 'Ik ben geëmancipeerd, gaat u maar voor'.
Maar als vrouwen, mannen en kinderen zullen we allen moeten leren 'Heere, wilt U in mijn leven vóórgaan'.
In dat gebed zijn in de loop der eeuwen heel wat vrouwen vooraan gegaan. En ook daardoor zijn heel wat mannen en kinderen gezegend.
Onder ons zal de oproep van moderne vrouwenbewegingen 'ontwaak, sluit u aan' niet zoveel gehoor vinden. Want achter welk vaandel ga je aan...?
Toch is dit Paaswoord ook voor haar bedoeld.
De Heer' is waarlijk opgestaan!
Steeds nieuwe rijen sluiten aan
en trekken mede met de stoet,
het zeker einddoel tegemoet.
En als de Boze toe wil slaan,
dan heffen zij het feestlied aan:
de Heer' is waarlijk opgestaan.

Hij gaat u voor.
Laat Hem dan ook voorgaan!

Onderschrift foto:
Jona wordt door de walvis uitgespuwd. De uit het oude en nieuwe testament typologisch tegenover elkaar geplaatste fresco's ontstonden in 1553 na een opdracht van Ferdinand I aan Sebastiaan Tunckhl. (Bad Aussee, Spitalskirsche zum Heiligen Geist.)
'Want gelijk Jona drie dagen en drie nachten was in de buik van de walvis, alzo zal de Zoon des mensen drie dagen en drie nachten wezen in het hart der aarde.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 28 maart 1991

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Vrouwen als getuigen van de opstanding

Bekijk de hele uitgave van donderdag 28 maart 1991

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

PDF Bekijken