Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

GLOBAAL BEKEKEN

4 minuten leestijd

Bij een recent bezoek aan Israël bezochten we in Nazareth ook Maarten en Marita Dekker, die daar namens de Gereformeerde Gemeenten werken onder Joden en Arabieren. In hun laatste rondzendbrief vertellen ze over de viering van Rosh haShana, het Joodse nieuwjaarsfeest.

Rosh haShana begon dit jaar op woensdagavond. We organiseren dan altijd een grote barbecue voor de mensen. Marita en ik zagen het eigenlijk dit jaar niet zo zitten, het is zoveel werk en we hadden niet veel energie en waren bovendien niet in de stemming, zo kort na de begrafenis (van vader Dekker, v.d.G.). We vroegen ons af of we, in plaats van een barbecue op woensdag, niet iets extra’s zouden kunnen doen op onze gewone bijeenkomst op vrijdagavond. Rosh haShana wordt twee dagen gevierd, dus tot vrijdagavond (de Joodse dagindeling begint, naar Bijbelse maatstaf, met de avond).

Uiteindelijk besloten we toch maar om Joods Nieuwjaar te vieren op de avond zelf. (…) Ik heb kort gesproken over Hebreeën 13:8: “Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde en in der eeuwigheid.” Daarna zongen we Psalm 136. Rosh haShana is eigenlijk het feest van de shofar (een dag des geklanks, van de bazuinen, zie Lev.23) Tien dagen lang wordt de shofar geblazen tot op Yom Kippoer. Bij ons is dit de taak van Sasha, niet iedereen heeft de juiste lippen om een goed geluid uit de ramshoorn te laten klinken, dat gaat niet zomaar van zelf. Jammer genoeg was Sasha niet aanwezig, hij dient op dit moment in het leger. Maar we hadden gelukkig een vervanger, dit keer wel een heel speciaal iemand! Carel had een vriend van school, Machmud, hij was ook van de partij. Aan de naam kunt u al opmerken dat deze jongen niet Joods, maar moslim is. Hij vindt het altijd fijn om bij ons te komen, ook naar de Bijbelstudie. Een jongen die met veel vragen rondloopt. Deze Machmud had een lange adem en bracht een prachtig geluid uit de shofar terwijl wij zongen. Toch bijzonder, een moslim Arabier die op het Joodse Nieuwjaar op de shofar blaast… Vervolgens werden de appels met honing geserveerd. Op Joods Nieuwjaar geen oliebollen en (gelukkig geen) vuurwerk, men eet en drinkt alles wat zoet is: zoete wijn, granaatappels, chocola en de traditionele appels gedoopt in honing. Dit jaar hadden we heel speciale honing. Nadia had deze zomer haar dochter bezocht in de Oekraïne en had voor Rosh haShana een pot honing voor ons meegebracht van haar eigen bijen. Daarna vloog iedereen elkaar om de hals om een shana tova vemetuka toe te wensen (een goed en zoet Nieuwjaar). Als laatste kreeg iedereen een mooie kalender voor het nieuwe jaar met teksten uit de Psalmen en een CD. Plotseling stond Alicia (een Russische Jodin) op en vroeg het woord. Ze bedankte ons uitvoerig en werd emotioneel toen ze benadrukte dat ze nogmaals wilde bedanken, vooral namens al die mensen zoals zij, die op een feestavond als deze alleen thuis gezeten zouden hebben, zonder familie. Op dat moment werd ik erg beschaamd, want wij hadden deze bijeenkomst maar willen uitstellen tot vrijdagavond!

Een wetenswaardigheid, geknipt uit het vroegere Kerkhistorisch Tijdschrift, over ‘De kortste preek die ooit in Nederland gehouden is’:

Na de Doleantie van 1886 hielden de toen Nederduits Gereformeerde Kerken (toen vaak ook de Dolerenden genoemd), die zo kort na de Doleantie nog niet de beschikking hadden over eigen nieuwgebouwde kerkgebouwen, hun kerkdiensten in gehuurde localiteiten.

Zo vergaderde men in Arnhem bijvoorbeeld in een ’s Zondags door hen gehuurd schoolgebouw. Toen het tegen de winter liep en het dus vroeg donker werd, trad er op een Zondag een Gereformeerde predikant in deze gemeente op, die de kerkdienst op de normale wijze opende. Nadat hij zijn tekst voor die middagdienst voorgelezen had, begon hij zijn preek aldus: ‘Gemeente, over deze tekst kàn meer gezegd worden; over deze tekst moèt meer gezegd worden, maar de kerkeraad geeft geen licht! Amen!’

v.d.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 21 oktober 2010

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk de hele uitgave van donderdag 21 oktober 2010

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

PDF Bekijken