Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Als de amandelboom bloeit (VI)

Bekijk het origineel

PDF Bekijken
+ Meer informatie
Print this document

Als de amandelboom bloeit (VI)

7 minuten leestijd

Verontrustende herinnering
Als het leven wat meer verstilt, doordat de drukten van ons gezin en werk ons niet meer door onze dagen jagen, gaan dikwijls de herinneringen zich sterker doen gelden.
Vooral in de eerste tijd als we nog moeten wennen aan het pensioen, maar ook als er later weer een verdere fase komt dat we ook de dagvullende kleine bezigheden niet meer aankunnen en moeten laten rusten, is er een drang om onszelf op de been te houden met de herinnering aan wat men dan vroeger wèl allemaal gedaan heeft en de prestaties, die men toen geleverd heeft.
Op zich niet verkeerd, als men het dan maar niet op zijn eigen rekening schrijft maar als genade van God, de God van ons leven, mag zien en Hem ervoor danken!
Het gevaar is echter lang niet denkbeeldig, dat men in die levenstijd meer gaat leven uit wat was, dan uit wat is en komt! Het is een geestelijke armoe die meerdere ouder geworden levens drukt, ook als de vrees des Heren hen niet vreemd is. Want inderdaad, als men geen toekomst heeft ten leven, als men niet anders aan het eind overhoudt dan wat wij deden en waren, dan hebben we maar een arm deel en zal de rekening alleen maar met openstaande schulden en grote tekorten sluiten!
Maar ook daar waar bij het ouder worden meer geestelijke vrucht verwacht zou mogen worden, is dikwijls dat alleen maar achterom zien om in tekort en armoede te leven uit wat men had in het verleden.
En dat geldt dan niet alleen de plaats die we in het volle leven en het drukke gezin ingenomen hebben, en wat wij toen allemaal presteerden, maar ook meermalen wat de Here in ons leven deed en gaf. Maar die „teerkost" die we jaren geleden eens ontvingen raakt wel op en wordt wel erg smakeloos. Immers de vermaningen, de vertroostingen, de leidingen die de Here eerstijds gaf, ontvingen we niet om te bewaren, maar om er de kracht uit te putten om verder te gaan op de weg waarop de Here naar Zijn belofte ons leidde!
Je kunt het „manna" des levens niet opsparen voor later! Het is er elke dag en je zult steeds weer gelovig uit hebben te gaan om het te verzamelen en te eten.
Het leven is geen stilstand, zelfs niet in de avond. Het is een gang, een voortgaan op de weg naar Gods einddoel. Een weg die soms vlak en gemakkelijk, maar ook dikwijls vreemd was en moeilijk te gaan.
Het is als een tocht in de bergen. Als je al klimmend de weg omhoog gaat met al zijn slingeringen en scherpe bochten, met zijn gevaren en moeiten, niet het minst als je tegenliggers ontmoet(!) heb je op vele punten zó alle aandacht bij de weg nodig, dat je nauwelijks gelegenheid hebt om van het prachtige uitzicht en vergezicht te genieten. Stil staan kan niet en mag ook niet (behalve daar waar de rustplaatsen, de uitwijkplaatsen zijn).
Je moet verder en je gaat ook verder, daarvoor ben je op weg gegaan, want straks boven op het plateau, het als doel van de tocht aangeprezen en voorgestelde uitzichtpunt, hoop je van het machtige vergezicht te genieten.
Eenmaal op die hoogte gekomen waar een machtig uitzicht voor je opengaat, kun je een heel eind terugzien op de weg waarlangs je geklommen bent. Zeker, niet élke haarspeldbocht is zichtbaar, hele stukken van de weg onttrekken zich ook nu aan het oog. Maar nu je het geheel wat kunt overzien zie je niet meer elke lastige steen, elke gevaarlijke rand waar je langs bent gegaan. Nu vallen die moeiten en gevaren in het niet (al ben je ze niet vergeten) bij het alles bekronende uitzicht dat je geniet.
Vele dingen van ons leven worden als je ouder geworden het geheel wat meer kunt overzien, zo betrekkelijk. Voorvallen waar we ons eens zo druk over gemaakt hebben, moeiten waaronder we zo bezorgd gebogen gingen, verschillen met en van allerlei zaken bij anderen waarover we in goede en rechtzinnige trouw gevochten hebben, leed dat we vreesden maar dat nooit op kwam dagen - het valt nu alles in het niet bij de rust, de troost, de vrede die we in Hem mogen genieten die we nader zijn gekomen dan toen we eerst geloofd hebben.
Nu je iets ziet van het geheel, van de leidingen Gods en Zijn trouw, die dwars door al onze ontrouw straalt, mag ook in en door Hem die ons zo uitnemend heeft liefgehad, dat Zijn toekomst ons erfdeel werd uit genade, - ons vertrouwen rustiger en ons geloof zekerder rusten in Hem, die het geloofde, die het deed en die het ook doen zal!
Het is een rijke levensvrucht een stukje geoefende levenswijsheid je niet meer te verkijken op jezelf en anderen, je niet meer blind te staren op onderdelen, je niet meer zo verschrikkelijk druk te maken om bijkomstigheden. Het is een rijke zegen als je wat ouder geworden meer door mag dringen tot, en oog krijgen voor de werkelijke waarden van het leven en het wezenlijke van de dienst des Heren, de vrees des Heren met een oprecht hart!
Maar vele levens blijken op die hoogte gekomen zo weinig of helemaal geen oog te hebben voor Gods vergezichten die Hij opent en geen rust te vinden in Gods trouw en wat Hij beloofde en deed door Jezus Christus onze Here. Ze zijn bezig steeds maar weer en zeer intens, die weg terug af te zoeken naar bepaalde punten. Soms weten ze niet eens goed meer waar ze lagen. Als het kon zouden ze het liefst die weg terug gaan en de weg nog eens over doen en nu de dingen ontwijken, waarover ze toen gevallen zijn.
Want er kunnen levensherinneringen liggen die verontrusten en de vrede roven. Dat kan van alles zijn.
Stukken van de levensweg die erg moeilijk begaanbaar waren waarop ze gestruikeld zijn en zich bezeerd hebben. De littekens dragen ze nog meel Dingen die gebeurd zijn die nu de ziel bezwaren. Zonden die gedaan zijn mogelijk al in jeugdige onbedachtzaamheid of in overantwoordelijke levensbravour. Mensen die ze nooit hebben kunnen vergeven, wat ze hen aandeden. Een weg die God deed gaan en een kruis dat ze moesten dragen - allemaal zaken waar ze nooit met de Here over in het reine gekomen zijn.
Er ligt zoveel opgetast in die kelder van ons levenshuis! Zoveel dat wanneer het met de herinneringen naar boven gehaald wordt de vrede rooft!
Zaken die nooit gelovig verwerkt zijn met en voor de Here God. Hierbij niet te vergeten dat al hebben wij bladzijden uit ons levensboek onleesbaar voor anderen dicht gehouden -de duivel heeft er weet van en zal niet nalaten het tegen je te gebruiken. Hij doet niets liever dan het gezang in de avond verkeren in een bange klacht en het getuigenis tegen anderen laat hij graag verstommen!
Onbeleden zonden, die ons gebed kunnen blokkeren . . .
Onvergeven schulden, die ons in onmin deden of doen leven met anderen, familie of niet.
Onbegrepen wegen van zorg en verdriet die we moesten gaan en waarover we het met de Here nooit eens werden, laat staat dat we erkenden dat het goed was verdrukt te zijn geweest!
Wat moeten we ermee?
Het ligt er nu eenmaal. Je kunt het allemaal ook niet over doen!
Je kunt uit deze ervaring van je ouderdom -zonder je levensboek open te leggen - de noodzaak doorgeven dat het niet iets is voor het eind van het leven alleen om te leren vragen: doorgrond en ken mijn hart, o Heer, is hetgeen ik denk niet tot Uw eer. Beproef en zie of mijn gemoed, iets kwaads, iets onbehoorlijks voedt en doe mij toch met vaste schreden, de weg der zaligheid betreden!
Maar wat er ligt hoeft je niet te blijven verontrusten!
Je kunt het niet overdoen, maar je kunt het en mag het wel kwijt! Nu nog belijdend en erkennend aan de voet van het Kruis van Hem, Die ondanks dat alle ding Hem allang bekend is ons toch geleid heeft, gezegend en Zijn hand niet aftrok. Hij die het waarmaakt, dat Hij is de opgestane levende Heiland, die Zelf zijn schuldbewuste Petrus opzoekt en het paaslicht van het overwinnend leven doet opgaan. Hij vergeeft ook nu menigvuldiglijk!

de B.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 2 mei 1980

De Wekker | 8 Pagina's

Als de amandelboom bloeit (VI)

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 2 mei 1980

De Wekker | 8 Pagina's

PDF Bekijken