+ Meer informatie

Bevallen zonder medische hulp

4 minuten leestijd

Eén keer per jaar organiseren we een uitje voor de gehandicapten van onze organisatie Tidzalerana. We gaan een middagje naar het Queen Elisabeth Hospital, het grote academische regeringsziekenhuis in Blantyre.

De vrouwen van Tidzalerana hebben vrolijk gekleurde babyvestjes gebreid en de mannen die met de naaimachine overweg kunnen, hebben eenvoudige tasjes genaaid. Met de tasjes gevuld met koekjes en snoepjes en de vestjes gingen we op pad. We hadden twee minibussen gehuurd en met de hulp van vrienden die een grote auto bezitten, kon iedereen mee.

De afstand is niet groot: ongeveer vijftien minuten rijden over de drukke wegen van Blantyre. Het gaat beter met onze economie, zegt men, en dat is te zien aan de steeds vollere wegen in de stad en de dure auto's die tevoorschijn komen. Het is alleen jammer dat de armere laag van de bevolking van deze vooruitgang nog niets merkt. Het verschil tussen arm en rijk wordt steeds groter.

Onze mensen genoten van het autoritje en zongen uit volle borst liedjes of vertelden elkaar grappen. Ze zorgen altijd voor een vrolijk moment, hoe moeilijk hun levensomstandigheden ook zijn.

De hoofdzuster van de kraamafdeling was een dag van tevoren ingelicht. We verdeelden de vestjes onderling en iedereen kreeg een kans om wat uit te delen. Deze keer hadden we ook sokjes bij ons, gestuurd vanuit Nederland. De moeders die naast de bedjes zaten, waren blij met de gift. Er waren opvallend veel tweelingen. We bewonderden de baby's en gaven de moeders complimentjes. Ze glunderden.

In Malawi zijn de ouders niet altijd heel gelukkig met een tweeling. Het betekent immers dubbele zorg. Wanneer een moeder niet genoeg melk heeft, is er een groot probleem want in de dorpen kun je niet aan flesvoeding komen en de kwaliteit van het water waarmee de voeding aangelengd wordt, is vaak niet al te best.

Sommige moeders hadden te vroeg geboren baby's. Ze waren heel klein en lagen in plastic wiegjes. Het was er heel warm en bij sommige baby's hing er nog een warme lamp boven het bedje.

Er was ook een afdeling met zogenaamde kangoeroebaby's. Deze baby's waren eveneens te klein of te vroeg geboren. Ze lagen heerlijk warm in een doek gewikkeld tegen moeders borst. Het was een prachtig gezicht: alleen de kruintjes met zwarte krulletjes waren zichtbaar.

Zoals in alle academische ziekenhuizen komen ook hier vooral de probleemgevallen. Voor de gewone bevallingen gaan de (aanstaande) moeders naar de klinieken. De bevallingen gaan echter vaak mis omdat de afstanden groot zijn en het aantal klinieken te weinig. Moeders komen nogal eens te laat. In Malawi sterft bijna 3 procent van de vrouwen tijdens of vlak na de bevalling. Ook de kindersterfte is vreselijk hoog. Tien procent van de kindertjes overlijdt in het eerste levensjaar.

De tasjes brachten we naar de peuterafdeling. Veel kleintjes die er liggen lijden aan malaria. Sommigen waren alweer aan het opknappen en speelden wat met de moeders. Een ventje zat vanonder zijn ledikantje naar ons te lachen. Op andere kinderafdelingen zagen we kinderen met ernstige neurologische afwijkingen, zoals hydrocephalus (een waterhoofd). Er is een dokter in het ziekenhuis die deze kinderen kan opereren.

Deze moeders namen de moeite om naar het ziekenhuis te gaan met hun kinderen. Ze doorstonden de meewarige blikken van hun dorps- of stadsgenoten. Vooral op het platteland hebben deze ouders het zwaar. De dorpsgenoten verdenken hen ervan dat ze de voorouders beledigd hebben. Ze zouden bijvoorbeeld de graven niet hebben onderhouden of andere verborgen zonden hebben begaan. Op deze manier zouden ze gestraft worden door de geesten van de voorouders.

In ieder dorp staat een kerk of een gebedshuis, maar het christendom is nog zo jong in Malawi. Als er ernstige problemen of ziekten zijn, vallen mensen vaak terug in oude gewoonten en praktijken. Ook in de grote stadsgemeente St. Michael and all Angels komt dat nog voor. Maar gelukkig horen we er regelmatig een predikant of ouderling tegen waarschuwen.

De moeders vonden het fijn om een kleinigheidje te ontvangen voor hun kinderen en vooral de aandacht die ze kregen deed hen goed.

Het ziekenhuis had een opknapbeurt gehad. De muren waren in frisse tinten geschilderd en de kinderafdeling was voorzien van mooie vrolijke tekeningen. En het rook er fris!

Gelukkig is er vooruitgang te bespeuren. Maar er is een groot tekort aan medisch personeel. De werkdruk is erg hoog en de salarissen zijn laag. Dit maakt dat velen hun geluk in het Westen zoeken.

W. Schaafsma-Dijkman woont sinds 1999 in Malawi. Ze doet daar vrijwilligerswerk onder gehandicapten. Haar man is toerustingspredikant van de Gereformeerde Zendingsbond en als directeur verbonden aan TEEM (Theologische Opleiding op Afstand). Verder is hij parttimepredikant van de Presbyteriaanse Kerk van Centraal-Afrika.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.