+ Meer informatie

Artesia-NRC zorgwekkend stabiel

Diaken VanBeek: Je wilt zeker weten hoeveel er hier overgebleven zijn?

4 minuten leestijd

Je wilt zeker weten hoeveel er hier overgebleven zijn? Diaken VanBeek sleutelt onverstoorbaar verder aan zijn bladblazer en kijkt nauwelijks op van zijn werk. Dat hoeven we niet meer te weten. Het jaarboek van de Gereformeerde Gemeenten in Nederland en Noord-Amerika heeft het al onthuld. Artesia-NRC telt nog 13 belijdende leden en 6 doopleden. En afgelopen jaar behoefde er opnieuw niet te worden gedoopt en kwam niemand tot het doen van openbare geloofsbelijdenis. Dat is wel anders geweest.

VanBeek schuift zijn baseball-pet over zijn kruin en leunt achterover. Het Nederlands is hij niet machtig. Hoe zou hij ook? Zijn vader, afkomstig uit Barneveld, kwam op vijftienjarige leefijd naar het Amerikaanse Californië, zijn moeder was acht jaar toen zij de oversteek maakte. VanBeeks schoonzoon spreekt nog Nederlands en houdt daarmee de folkoristische eer van de familie hoog.

Al VanBeek in Amerika presenteert ieder zich bij de voornaam, zelfs diakenen van de Netherlands Reformed Congregation- heeft, alhoewel gepensioneerd, zijn gereedschapskist nog niet aan de wilgen gehangen. Niemand doet tevergeefs een beroep op de "fix-it man", de manus-van-alles. Achter zijn huis staat materiaal waar een gemiddelde contructiewerker zijn vingers figuurlijk bij zou aflikken. VanBeek klust nog heel wat af.

Preken lezen

Minder druk is hij met het kerkelijk werk. Het beperkte aantal leden vraagt niet veel aandacht meer. Pastoraat en andere kerkradelijke taken vervult hij samen met ouderling Willie van der Weiden, die voorzit, en diaken Peter Verkaik, die de gemeentelijke beurs beheert. En de enige vereniging, de vrouwenkrans die werkt voor de zending, stelt het zonder inmenging van de kerkenraad.

Soms gaat een student een zondag voor en zo mogelijk één keer per jaar bedient de consulent, ds. A. M. den Boer, het heilig avondmaal. De andere zondagen worden preken gelezen van predikanten variërend ,,van Kersten tot Philpot, van Van Zweden tot Beeke, van Van Reenen tot Vergunst". In Artesia lijkt de kerkelijke tijd, te midden van Los Angeles' wolkenkrabbers en highways, Hollywood en Beverly Hills, als het ware om de hoek van dr. Robert Schullers Crystal Cathedral te hebben stilgestaan.

Lijkt! Want de tands des tijds heeft behoorlijk aan de gemeente geknaagd, verzucht VanBeek. Het was in de jaren zestig dat de brandweer nog moest ingrijpen in Artesia. Het kerkgebouw was veel te klein. Ds. Kieboom trok van heinde en ver volk, met name Nederlandse immigranten, agrariërs. Het kerkgebouw raakte zondags gevaarlijk vol en de brandweerders stelden Artesia voor de keus. De kerk sluiten of minder mensen toelaten.

Onteigening

Het liep anders dan gedacht. Ds. Kieboom vertrok, ds. Elshout kwam en de gemeente leek stabiel. De overheid echter begon met de onteigening van de landbouwgronden, ten gunste van nieuwbouw. Artesia's duizenden hectares weiland veranderden in huizenzeeën. Maar de groei van Artesia-NRC bleef uit. Integendeel, de Nederlandse boeren trokken weg en de gemeente liep leeg. ,,De meesten verhuisden naar San Bernadino, Fresno of Lyndon".

Het ledental heeft zich opnieuw gestabiliseerd, maar nu op een bedenkelijk niveau. Dertien leden en zes doopleden, nagenoeg allemaal familie van VanBeek. Wel zijn er veel bezoekers in de dienst, vertelt de scriba. ,,Sommigen op de vlucht voor de politie, anderen op zoek naar een warm plekje, maar ook mensen die meer wilden horen van het Woord. Zo kwam ook een jongeman uit de filmsterrenwijk Beverly Hills. Hij bleef een trouw bezoeker".

Evangelisatie heeft nauwelijks plaats, aldus VanBeek. Er wordt wat straatwerk gedaan, folders worden verspreid en soms komt men tot een gesprek. Met smaak grijpt VanBeek terug op het verleden, toen hij eens met de zendingspredikant G. Kuijt naar de pier wandelde. Daar stond een jongeman, die uit volle borst getuigenis van zijn geloof aflegde. Er ontstond een gesprek tussen de man en ds. Kuijt. Luidkeels bevroegen zij elkaar en steeds meer mensen bleven nieuwsgierig staan. ,,Aan het eind van het gesprek verheerlijkten sommige toeschouwers God: Hij is opgestaan! Dat was ook evangelisatie", aldus VanBeek.

Lichaam en ziel

Aansluiting bij een andere kerk overweegt VanBeek niet: ,,Waarheen zou ik moeten? Kerken waarmee ik mij vroeger nog verwant wist, staan inmiddels ver bij ons vandaan. De mens bestaat uit lichaam en ziel. Hier in de States krijg ik soms het gevoel dat de mens alleen uit een lichaam bestaat. Kerkdiensten hebben meer weg van een talentenjacht. De Orthodox Presbyterians? Ze komen ons na, maar als we over details gaan praten, zijn de verschillen toch wel erg groot.

Natuurlijk ben ik ervan overuigd dat God zijn kinderen in allerlei kerken heeft. Maar ik ben er ook van overtuigd dat ze, om over de Jordaan te trekken, hetzelfde pad moeten volgen".

Een oudere vrouw vond haar weg naar de Artesia-NRC. Bezwaren tegen de gebruikte vertaling en het zingen van hymns verdreven haar uit haar eigen kerk. VanBeek begrijpt haar. ,,Als je de verschillende vertalingen naast de oude King James Version legt, valt het wel op wat er allemaal veranderd is, of zelfs is weggelaten". Toch is de vrouw geen lid geworden, vertelt VanBeek. ,,Als je werkelijk serieus gaat worden, dan moet je wel héél wat inleveren".

:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.