Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Bijbelse blik op verre sterren

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Bijbelse blik op verre sterren

7 minuten leestijd Arcering uitzetten

Hoe kan licht van sterren op 13,7 miljard lichtjaar afstand binnen 6000 jaar de aarde bereiken? De meeste christenen die in een jonge schepping geloven, hebben het antwoord niet direct paraat. Sterker, ze staan vaak met een mond vol tanden.

Eigenlijk is het probleem nog ingewikkelder dan de meesten denken: hoe kan licht van sterren op miljarden lichtjaren afstand binnen enkele dagen tijd op aarde zichtbaar zijn? Voor de duidelijkheid: een lichtjaar komt overeen met 9461 miljard kilometer. Het sterrenlicht (dag vier) is volgens Genesis 1:14 onder meer bedoeld voor de mens „tot tekenen, gezette tijden, tot dagen en jaren.” Adam moest het dus op dag zes kunnen zien. Hoe kan dat?

Sommigen menen dat de gemeten afstanden in het heelal niet kloppen. Maar wie een beetje op de hoogte is van de wetenschappelijke stand van zaken kan het daar niet mee eens zijn.

Verschillende christelijke wetenschappers hebben zich over het vraagstuk van licht en tijd gebogen. In totaal komen ze tot pakweg zes verschillende oplossingen. Elk van deze modellen heeft zijn sterke en zijn zwakke kanten. Ze passeren op deze pagina stuk voor stuk de revue.


Licht ‘onderweg’ geschapen

De Amerikanen dr. John C. Whitcomb en Henry Morris suggereerden in hun boek ”The Genesis Flood” dat de hele astronomische kosmos als volgroeide eenheid geschapen zou zijn. Op hetzelfde ogenblik waren er sterren, sterrenstelsels, gravitatiekracht en ‘lichtdeeltjes’ –fotonen– op de route naar de aarde.

Het idee van een volwassen schepping heeft geen theorieën nodig over variabele lichtsnelheden en gekromde of vijfdimensionale universums. Onlogisch is deze gedachte ook niet. Het is volgens de Zuid-Afrikaanse kosmoloog George Ellis zelfs onmogelijk dit wereldbeeld te weerleggen.

Tegenargumenten zijn er echter wel: God zou de mens op een dwaalspoor brengen. Supernova’s, explosies van sterren hebben dan in werkelijkheid nooit plaatsgehad maar zijn een illusie, een soort film die wordt afgespeeld. Edgar Andrews, hoogleraar materiaalkunde in Londen, is het daarmee niet eens en merkt op dat God sommige zaken voor wijzen en verstandigen verbergt. Als supernova’s een illusie zijn, is het filosofisch ook mogelijk dat de hele mensheid met al zijn herinneringen vijf minuten geleden is geschapen. Andrews brengt hiertegen in dat een volwassen schepping niet is gebaseerd op een filosofische optie, maar op een goddelijke openbaring in de Bijbel.

Mede n.a.v. ”The Genesis Flood”, door John C. Whitcomb en Henry M. Morris; Presbyterian and Reformed Publishing Company, Phillipsburg, 1961; ISBN 9780875523385; 518 blz.; € 15,-.


Dasha-oplossing

Vergelijkbaar met het idee van Whitcomb en Morris is de gedachtegang van de Amerikaanse astronoom dr. Danny Faulkner. God maakte de sterren op dag vier. Deze moesten volledig in functie zijn op dag zes, toen Adam verscheen. Hij vergelijkt de schepping van de sterren met die van de planten (Genesis 1:11-12).

„De woorden die de Bijbel daar gebruikt, suggereren dat de planten zeer snel uit de grond omhoog schoten; als een soort versneld afgespeelde video. Het gevolg was dat de planten al snel vruchten droegen, het voedsel voor de dieren die op dag vijf en zes zouden worden geschapen.”

Op deze manier stelt hij zich voor dat ook de lichtsnelheid tijdelijk enorm groot is geweest. „Evenmin als voor de abnormaal snelle ontwikkeling van de planten is ook hier geen wetenschappelijke verklaring voorhanden. Hier is sprake van een wonder.”

Faulkner noemt deze gedachte de Dasha-oplossing, naar het Hebreeuwse woord dat de Bijbel in Genesis 1:11 gebruikt voor het uitspruiten van de planten.

Mede n.a.v. ”The New Answers Book 4”, door Ken Ham (red.); Master Books, Green Forest, 2013; ISBN 9780890517888; 410 blz.; € 13,99.


Witte gaten

De Amerikaanse natuurkundige dr. Russell Humphreys komt met een wetenschappelijk toetsbare theorie. Hij stelt dat het heelal is voortgekomen uit een wit gat, het tegenovergestelde van een zwart gat dat alles opslokt. De waarnemer bevindt zich op aarde vlak bij het middelpunt van een eindig heelal waar het zwaartekrachtsveld het sterkst is.

Het gevolg daarvan is dat de klok op aarde veel langzamer loopt dan een willekeurige klok bij een ster ver van het middelpunt verwijderd. Sterren ver bij de aarde vandaan zouden zich volgens Humphreys in miljarden jaren kunnen ontwikkelen en hun licht naar de aarde zenden. Intussen is de aarde dan slechts enkele dagen ouder geworden. Voor de zon gaat deze redenering echter niet op. Daar zou de klok dus vrijwel gelijk moeten lopen met die van de aarde. De zon moet dus in volwassen toestand zijn geschapen.

Humphreys’ model is op een aantal punten in tegenspraak met de astronomische waarnemingen. Zo zouden er gigantische rood- en blauwverschuivingen in het heelal zichtbaar moeten zijn. Dit is echter niet het geval. Onderzoekers van het Jet Propulsion Laboratory van de NASA hebben in 2012 aangetoond dat Humphreys’ kosmologie niet werkt.

Mede n.a.v. ”Starlight and Time”, door D. Russell Humphreys; Master Books, Green Forest, 1994; ISBN 9780890512029; 138 blz.; € 7,00.


Vijfdimensionaal heelal

John Hartnett, onderzoekshoogleraar fysica aan de universiteit van Adelaide, gebruikt de theorie van de Israëlische natuurkundige Moshe Carmeli. Deze voegt aan Einsteins vierdimensionale ruimtetijd (lengte, breedte, hoogte en tijd) een vijfde dimensie toe: de snelheid waarmee het heelal groter wordt.

Carmeli’s doel is hiermee te komen tot een nieuwe oerknaltheorie. Hartnett ziet er echter ook aangrijpingspunten in voor een theorie die beschrijft hoe licht van verre sterren de aarde binnen 6000 jaar kan bereiken.

Hartnett doet de aanname dat het heelal tijdens de schepping van de sterren op de vierde dag heel snel uitdijde. Op aarde gemeten duurde deze expansie twee dagen. Intussen liepen de klokken in het heelal veel sneller, zodat er in twee aardse dagen miljarden jaren zijn verlopen. Vanaf het moment dat de uitdijing stopte, liepen de klokken op aarde en in het heelal weer gelijk. Het licht van de verste ster kon de aarde daardoor binnen enkele uren bereiken.

Fundamentele kritiek op Hartnetts theo- rie is vooralsnog uitgebleven. Veel van zijn ideeën heeft Hartnett gepubliceerd in toonaangevende wetenschappelijke bladen.

Mede n.a.v. ”Starlight, Time and the New Physics”, door John Hartnett; Creation Ministries International, 2007; ISBN 9780949906687; 231 blz.; € 10,-


Lichtsnelheid is relatief

De Amerikaanse astrofysicus dr. Jason Lisle, die ook publiceert onder de naam Robert Newton, baseert zijn kosmologisch model op Genesis 1:17: de sterren zouden vanaf de vierde dag direct licht hebben gegeven op de aarde.

Einstein leidde uit zijn relativiteitstheorie af dat tijd niet constant is in het heelal, maar de lichtsnelheid wel – de zogeheten snelheidsafhankelijke natuurkunde. Lisle draait Einsteins redenering om en stelt dat de lichtsnelheid niet constant is, maar de tijd wel – de zogenaamde positieafhankelijke natuurkunde.

Lisles ”Anisotropic Synchrony Convention-”theorie leidt ertoe dat de tijd die licht nodig heeft om de aarde te bereiken gelijk is aan nul. Licht van een ster die miljoenen lichtjaren van de aarde is verwijderd, bereikt de aarde onmiddellijk.

Met een eenvoudig voorbeeld maakt Lisle zijn punt duidelijk: „Stel, iemand vertrekt om 13.00 uur per vliegtuig uit New York en arriveert in Los Angeles om 13.00 uur. Je kunt ook zeggen, zoals Einstein doet: de vliegreis duurde vijf uur.” Beide redeneringen zijn correct.

Een experiment om de geldigheid van Einsteins snelheidsafhankelijke natuurkunde af te wegen tegen Lisles positieafhankelijke natuurkunde is praktisch onmogelijk.

Mede n.a.v. answersingenesis.org/articles/am/v6/n1/distant-starlight.


Afnemende lichtsnelheid

De Australiër Barry Setterfield is een buitenbeentje in creationistische kringen. Van hem is de theorie dat de lichtsnelheid bij de schepping oneindig is geweest en sindsdien is afgenomen tot de waarde van nu. Dat is volgens Setterfield de reden dat licht van verre sterrenstelsels de aarde in korte tijd heeft kunnen bereiken.

De afname van de lichtsnelheid zou zijn veroorzaakt door een toename van de zogeheten nulpuntsenergie, de energie die gemeten wordt in vacuüm. Setterfield stelt de nulpuntsenergie voor als virtuele deeltjes die de snelheid van het licht afremmen.

Ook in de kosmologie van de Australiër is het nodig uit te gaan van een heelal waarin de sterren en sterrenstelsels in volwassen vorm zijn geschapen.

Een zwak punt in zijn theorie is het ontbreken van rechtstreeks bewijs voor de afname van de lichtsnelheid. Metingen aan de lichtsnelheid van de zeventiende eeuw tot heden geven volgens Setterfield aanwijzingen dat het licht vroeger sneller reisde. Sceptici verklaren die afwijkingen van de huidige lichtsnelheid echter als onnauwkeurigheden in de toenmalige metingen.

Mede n.a.v. ”Cosmology and the Zero Point Energy”, door Barry J. Setterfield; Natural Philosophy Alliance, 2013; ISBN 9781304195081; 465 blz., € 38,-.

Dit artikel werd u aangeboden door: Reformatorisch Dagblad

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 14 mei 2014

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's

Bijbelse blik op verre sterren

Bekijk de hele uitgave van woensdag 14 mei 2014

Reformatorisch Dagblad | 16 Pagina's