Zich wringen in rare bochten

De firma Paulus in Groningen stond voor een raadsel. Er kwam een nota binnen van een of ander advertentiebedrijf. Een rekening van bijna 2000 gulden voor een geplaatste advertentie in een onbeduidend blaadje, waar directeur Paulis nog nooit van had gehoord. „Zeker weer zo'n oplichterszaakje. Hoor je wel vaker met die advertentiebedrijfjes. Die sturen je zo maar een rekening, in de hoop dat je betaalt. Doe je dat niet, dan  hoor je er ook niet meer van". 

Paulis rekende echter buiten de waard, want na twee maanden kwam er een herinnering en na drie maanden een dreigende aanmaning: „Binnen twee weken betalen, anders zien we elkaar voor de rechter".

De druk bezette ondernemer had wel andere dingen  aan z'n hoofd dan het bijwonen van rechtszaken, maar toch ontkwam hij er niet aan. Een dagvaarding plofte bij hem in de bus. De firma Mailing en advertising bv dagvaardde hem om voor de rechter te verschijnen, zodat deze hem kon veroordelen voor de advertentiekosten, de rente en de overige kosten. Een bedrag van inmiddels meer dan 3000, gulden. 

Oplichters

Ter zitting ontplofte Paulis bijna: „Edelachtbare, het is gewoon een stelletje oplichters. Ik heb nooit opdracht gegeven om een advertentie te zetten. Ik ken dat hele schandalige blaadje niet van die gasten. Ik zit hier gewoon mijn kostbare tijd te verdoen, maakt u alstublieft korte metten met hen. 

De vertegenwoordiger van  het advértentiebureautje verblikte of verbloosde niet, maar wees er fijntjes op dat hij dan wel degelijk een door de firma ondertekende opdracht kon overleggen.

„Dat bestaat niet", brieste de directeur. Tot zijn schrik werd hem even later de opdracht onder de neus geduwd. Getekend en wel door ene mevrouw Werie.

Waarop de rechter wilde weten of Paulus mevrouw Werie kende. „Welzeker", meldde een plotsklaps wat tot rust gekomen ondernemer, „dat is onze telefoniste. Normaal doet ze zoiets niet, mag ze het ook niet doen. Vindt u het goed dat ik haar even opbel om te vragen hoe dit kon gebeuren?"

Zo werkt dat niet bij een kantongerecht. De rechter besloot de zitting te verdagen en raadde Paulis aan de volgende  keer mevrouw Werie mee te nemen, zodat ze haar verhaal kon doen. 

Nerveus

Een maand later was het zover. De nerveuze mevrouw Werie was maar moeilijk aan de praat te krijgen. Paulis greep in. „Toe maar, vertel je verhaal. Een handtekening zetten lukt toch ook best?"

Waarop mevrouw Werie losbarstte: „Het is een heel gemeen verhaal, meneer de rechter. Ik geef toe dat ik die handtekening heb gezet, maar daar ben ik onder valse voorwendselen toe aangezet. Dat ontdekten we naderhand. Iemand van het advertentiebureau vroeg eerst mevrouw Vinke, de secretaresse van de baas, of hij een advertentie van ons bedrijf mocht plaatsen. Zij vertelde dat ze daar  geen behoefte aan had. De volgende dag belde dezelfde man mij. Hij beweerde dat mevrouw Vinke akkoord was gegaan, en vroeg hij mij van alles over het bedrijf. Ik heb hem, omdat ik dacht dat het mocht van mevrouw Vinke, te woord gestaan. Hij zei dat er haast bij was. De advertentie moest snel worden gezet en hij vroeg of het goed was dat hij even langskwam voor een firmastempel en een handtekening. En dat heb ik gedaan, wist ik veel". 

Verhaaltjes

De man van het advertentiebureautje glimlachte maar wat toen de rechter enigszins onderzoekend naar hem keek: „Och edelachtbare, dat soort verhalen komen we vaak tegen. Eerst zijn ze enthousiast over het blad dat we uitgeven  en staan ze te springen om een advertentie te plaatsen. Vervolgens betalen ze de rekening niet en komen ze met allerlei flauwe verhaaltjes. Zoals mevrouw Werie het vertelt, is het echt niet gebeurd. Ik heb een door het bedrijf getekend contract en daar is de kous mee af'.

Waarop Paulis iets van zijn vurigheid terugkreeg en de rechter wist mee te delen dat het zeer zeker niet om een door zijn bedrijf getekend contract ging: „Iedereen kan de telefoniste wel een handtekening ontfutselen. Maar iedereen moet toch ook weten dat niet zomaar iedere werknemer een bedrijf kan binden. Zou meneer nog nooit van het handelsregister hebben gehoord?"

En die laatste opmerking was de reden dat Paulis de zaak won. Een beetje bedrijf is opgenomen in het openbare handelsregister, waar precies staat te lezen wie namens het bedrijf tekeningsbevoegd is.

Overbluffen

„Het is algemeen bekend dat een aantal advertentiewervers zich bedient van agressieve verkoopmethoden, welke er op gericht zijn mensen te overbluffen", oordeelde de rechter. „Niet iedereen is daartegen bestand. Deze mensen dienen, zoals de advertentiebedrijven ook wel weten, tegen zichzelf beschermd te Worden. Deze bedrijven weten ook niet zeker of iemand tekeningsbevoegd is. Ze kunnen dat zeker weten door het handelsregister te raadplegen. Dat had in dit geval ook kunnen gebeuren. Nu dat is nagelaten, zal de vordering worden afgewezen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen