+ Meer informatie

De vijftiende, betaaldag in de woestijn

Frontsoldaten zien ultimatum met gemengde gevoelens verstrijken

3 minuten leestijd

KAMP BASTOGNE, in het noorden van Saoedi-Arabië (AP) — Vermelding van de datum 15 januari maakt bij de frontmilitairen van de 101e Luchtlandingsdivisie dezelfde gemengde reacties los als bij de meeste andere Amerikaanse legeronderdelen in de Saoedische woestijn.

„Het is de helft van de maand, betaaldag dus", is het nuchtere commentaar van de 19-jarige soldaat-eerste-klas Scot Hilpert. „Maar er zal niets gebeuren", voorspelt hij. „Ik sta te popelen. Het kan de dag worden waarop je op wettige wijze iemand neer kunt schieten", is de eerste gedachte die opkomt bij de van strijdlust blakende sergeant Jerry Smith (25).

De meeste frontsoldaten zeggen dat zij de maanden van wachten in de woestijn zat zijn en nu wel eens in actie willen komen. Maar aan de andere kant realiseren alle soldaten, met name die van het voetvolk, zich maar al te goed dat in elke oorlog de grootste leverancier die van kanonnevlees is, dat een optreden op het Arabische slagveld wel eens hun laatste kan zijn.

Psychologisch

„Er zijn veel gemengde gevoelens. Niemand wil eigenlijk aan een oorlog beginnen, maar we weten wanneer die zou kunnen gaan beginnen", zegt sergeant Mitchell Louviere (25). Veel soldaten van de 101e Luchtlandingsdivisie zijn ertegen om onmiddellijk na 15 januari ten strijde te trekken. Ze leggen uit dat er geen lafheid in het geding is, maar wijzen op de tactische voordelen, verbonden aan nog enige tijd wachten'. Bovendien is het 7e Legerkorps uit Duitsland, dat de Amerikaanse troepenmacht op het Saoedische schiereiland op 430.000 man moet brengen, nog lang niet gevechtsklaar.

„Hoe meer tijd je hebt voor oefeningen, des te meer tijd heb je om een missie te plannen en des te beter kunnen we die dan uitvoeren. Maar reken erop, dat we vannacht al een luchtaanval zouden kunnen uitvoeren", benadrukt majoor Dan Grigson (38), pr-officier van de 101e. „Maar als ik het voor het zeggen had, zou ik een week of twee wachten en een staaltje psychologische oorlogvoering toepassen".

„Dat zouden roerige nachten voor hen worden", gaat de majoor voort, „en dat is in ons voordeel. Ze zullen met wijd open ogen, vermoeid, hongerig en koud 's nachts wakker moeten blijven, zolang als het duurt. En wij zullen lekker slapen, want het is aan ons om te beslissen, wanneer we tot de aanval overgaan".

Zelfverirouwen

Ook kapitein Salvador Rodas (29) ziet er de voordelen van in om de Irakezen na de 15e nog enige tijd in onzekerheid te laten. Maar hij vindt dat het eindeloze wachten en rondhangen in de woestijn na het aflopen van het ultimatum toch niet erg lang meer mag voortduren. „Dat zou een hoop mannen desillusioneren. Het was een welkome opluchting om een tijdslimiet te hebben, omdat het moreel daarmee hoog kon worden gehouden", meent de kapitein.

Feit is dat de 101e Luchtlandingsdivisie nog < geen aanstalten maakt voor een aanval. De divisie blijft sinds haar stationering op de voorpost kamp Bastogne —genoemd naar de plaats in de Belgische Ardennen waar een befaamde commandant van de 101e in WO II weigerde zich aan de Duitsers over te geven- in een defensieve formatie. „Irak is nog altijd in staat uit voorzorg zelf tot de aanval over te gaan", zegt kolonel Randall J. Anderson (49), de artilleriecommandant van de 101e. Maar hij onderstreept dat alle manschappen, ook degenen die al maanden op de vooruitgeschoven post bivakkeren, „blaken van zelfvertrouwen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.