+ Meer informatie

Minstens drieduizend kindermishandelingen

Jaarlijkse balans vertrouwensartsen:

3 minuten leestijd

AMSTERDAM — In Nederland worden jaarlijks minstens drieduizend kinderen van nul tot 21 jaar door hun ouders of anderen fysiek, psychisch of sexueel mishandeld. Deze drieduizend gevallen staan geregistreerd, maar zeker is dat dit er veel meer zijn.

Dit heeft mr. Doek, voorzitter van het congres over kindermishandeling en verwaarlozing dat deze w^eek in de Vrije Universiteit in Amsterdam gehoqden wordt, gisteren bekend gemaakt.

Dit congres wordt iedere twee jaar georganiseerd door de „International society for prevention of child abuse and neglect" dit keer in samenwerking met de Nederlandse vereniging tegen kindermishandeling.

Volgens Doek leeft er in Nederland nog een groot taboe rond kindermishandeUng dat leidt ertoe dat de mensen niet meer gevallen van kindermishandeling aangeven, vooral waar het gaat om sexuele mishandeling. „Pas wanneer een huisgezin ontwricht wordt zal een moeder aangifte doen dat haar man een sexuele relatie met een dochter heeft. In tal van gevallen echter laat men dit toe, zolang de normale gang van zaken niet verstoord wordt. De dochters zelf zijn meestal nog te jong om op het idee van aangifte te komen", geeft Doek als voorbeeld.

Nihil

Het Nederlandse taboe is er volgens hem de oorzaak van dat de behandeling van kindermishandeling in Nederland nihil is. Jarenlang al willen wij, in navolging van Amerika, zogenaamde „self help" groepen oprichten. Daarin zouden mensen, die mishandeld hebben dan met elkaar tot een oplossing voor het probleem kunnen komen. Hierop komt echter geen enkele reactie, men houdt de vuile was liever binnenshuis. Vervolgen via justitie heeft geen enkele zin: het middel is erger dan de kwaal. Slechts in ongeveer twintig van de drieduizend gevallen komt het in Nederland tot een veroordeling, aldus Doek, zelf kinderrechter in Alkmaar.

Uniek

Hoewel de behandeling van kindermishandeling in Nederland nihil is, noemt Doek de manier van registreren wel goed, zelfs uniek in de wereld. „Met het instellen van de bureaus vertrouwensartsen (BVA's) werd in 1972 een stap in de goeie richting gedaan. Zonder dwang van buitenaf — hetgeen in het buitenland vaak wel het geval is, omdat men daar wettelijk verplicht wordt kindermishandeling aan te geven — kan men hier gevallen van kindermishandeling melden. Voor 1972 kwamen bij artsen en instellingen nauwelijks meldingen binnen. Via die BVA's werden dat er drieduizend per jaar en dit aantal blijft vrij stabiel", aldus de voorzitter.

Cynisch

Volgens hem is die unieke registratiemethode door het instellen van speciaal daarvoor bestemde bureaus de reden waarom het congres dit jaar in Nederland gehouden wordt. Het cynische wil dat de drie betrokken departementen — justitie, volksgezondheid en CRM — van plan zijn die tien BVA's onder te brengen bij regionale instituten voor ambulante geestelijke gezondheidszorg: „Daar zullen deze bureaus, waar slechts een paar mensen werken, ondergesneeuwd raken door de grootte van die instituten. Het gevolg zal zijn dat het publiek de zo moeizaam verworven vertrouwensweg niet meer opgaat en er geen enkele melding van kindermishandeling meer binnenkomt", aldus Doek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.