+ Meer informatie

boekbespreking

3 minuten leestijd

Profetes zonder woorden door W. van Buuren. Uitgave „De Vuurbaak". Prijs ƒ 12,50; voor leden van de Vuurbaak ƒ10,50.
Het boek dat hier voor ons ligt laat zich vooral aanvankelijk vlot lezen. De stijl is fris en de gebeurtenissen zijn er ook naar. Een jonge vrouw die 5 maanden in verwachting is van haar eerste kindje, verliest haar man door een auto-ongeluk. De baby die naderhand in het ziekenbuds wordt geboren, blijkt bovendien een mongooltje te zijn. Aangrijpend genoeg dus. Daarna krijgt men op de duur wel de indruk voor een reeks „toevalligheden" geplaatst te worden, met op de achtergronden het zwijgende profetesje. Zwijgend, want het kind spreekt in het gehele verhaal slechts een keer één woord. Het „profeteren" bestaat in dit verhaal dan ook slechts uit de aanwezigheid, het bestaan, het leven van deze simpele ziel. De problemen die haar bestaan voor de omringende volwassenen oproept, laten in het verhaal het kind als „profetesje" fungeren. De plaatselijke predikant kan de moeder weinig troost bieden; hij weet zelf geen raad met het leven van dit kind, omdat hij, naar hij zelf erkent, teveel een man is van de wetenschap, van de logica. Een fraaie pastor dus. Aan het eind van het verhaal komt hij evenwel tot andere gedachten, onder andere door de gesprekken met een collega, die er bepaald anders over denkt. Een en ander blijkt als na het overlijden van het kind de dominee op de begrafenis een toespraak houdt n.a.v. Matth. 5 vers 3: „Zalig de armen van geest", en Mattti. 18:4: „En Jezus zeide: Laat de kinderen tot Mij komen". Om de uitleg van deze teksten gaat het nu juist. Wij denken daar toch anders over. Bij de Heere zijn alle dingen mogelijk, maar om op grond van het Verbond dit kind een „functie in het Koninikrijk van God" (blz. 178) toe te kennen, daar moeten wij toch bezwaar tegen hebben. Tenslotte noteerden we ook een aantal slordigheden in het verschillend spellen van sommige namen. „Abbring wordt op blz. 188 ineens „Abbrink". Er is een Lammechien die af en toe „Lamechien" heet. Op blz. 31 gaat het over twee vrouwen, die „beide" hebben zitten huilen. „Beiden" natuurlijk. De conclusie is dat het verhaal toch wat teleurstelt. De verwachtingen die in het begin werden gewekt, zijn niet waar gemaakt. De moeilijkheden waar verschillende personen in het boek mee te kampen hebben, worden wat te kunstmatig opgelost. Dat overtuigt niet. Het „profetesje" is de hoofdpersoon in het boek, maar komt eigenlijk nauwelijks aan bod. Het lijkt erop alsof het hele verhaal zonder die hoofdfiguur is uitgedacht en dat ze gehaald is om het boek een beetje levensecht te maken. Dat doet wat goekoop aan. Met dit voorbehoud en dat van de vrijgemaakte verbondsgedachte willen we de aanschaf van dit boek toch niet afraden, vooral niet als we letten op wat er tegenwoordig allemaal op de boekenmarkt aan ontspanningslectuur verschijnt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.