+ Meer informatie

l^^gügiigiigiligjQBBI

4 minuten leestijd

Onder redactie van Geertje Otten

Snufjes (I)

Achteraf is de conclusie steeds weer dezelfde: van beurzen bezoeken wordt een mens ontevreden. Over de eigen zelfbeheersing, want onbedoeld is er toch weer te veel geld uitgegeven aan niet-te-versmaden aanbiedingen die eigenlijk heel goed gemist konden worden. En over de eigen bezittingen. Want die blijken bij thuiskomst toch wel érg magertjes af te steken bij de die dag bezichtigde zaken. Op zich is dat nog geen reden tot klagen, ware het niet dat de meegesjouwde folders al snel duidelijk maken dat —helaas, helaas— het banksaldo de aanschaf van buitensporigheden niet toestaat. Het zal dus bij wensen moeten blijven.

Duizenden trokken de afgelopen dagen naar Amsterdam voor een bezoek aan de Firato, volgens de catalogus een „luister- en kijkspektakel". Enigszins 'katterig' zitten ze na afloop in de tram, voorzien van stapels reclamemateriaal. Kennelijk overbluft door de schier eindeloze reeks snufjes die de heren fabrikanten onder de naam "Firato-nieuws" tevoorschijn hebben weten te toveren. Die reactie is overigens niet zo verwonderlijk. Alleen oren en ogen die heel wat gewend zijn zullen bij het aanwezige verbale en visuele geweld niét van de ene verbazing in de andere vallen.

Nu worden er ongetwijfeld heel nuttige dingen verzonnen, maar heel erg revolutionair komt het gemiddelde Firatoprodukt nu ook weer niet over. Een cassetterecorder is in een veel gevallen duidelijk herkenbaar als cassetterecorder. Zwarte, bruine of zilverkleurige bakjes.

Snufjes (II)

Het publiek is bepaald niet onder één hoedje te vangen. Jong en oud, welvarend en kennelijk min-vermogend zitten broederlijk naast elkaar in een demonstratiecabine naar de mogelijkheden van een Denon-installatie te luisteren. Populair en klassiek repertoire wisselen elkaar af. Om alle aanwezigen te vriend te houden, waarschijnlijk. De verkoper licht toe. „Nu laten we horen hoe deze installatie de akoestiek in een kerk weergeeft". Vanuit het niets zet een sopraan een bekende aria in. Jammer genoeg werkt de entourage niet erg mee -temperatuur tegen de 30 graden, heel veel lijven op een paar vierkante meter— maar met dichte ogen kost het weinig moeite om je voor te stellen dat deze uitvoering "live" in een hoge oude kerk wordt meegemaakt. Helemaal, als plotseling het koor inzet. Onwillekeurig kijk je naar rechts, naar de niet-aanwezige zijbeuk waar dit veelstemmige geluid vandaan lijkt te komen.

Hoe heel anders gaat het toe bij Bose. Ook hier een demonstratie, die welgeteld een half uur duurt. En uiteraard wordt er ook het een en ander ten gehore gebracht. Helaas ook veel commerEen enkeling waagt zich aan de meer modegevoelige kleuren. Aan de buitenkant valt niet te zien hoe het zal gaan klinken, al zullen de kenners van het naam- en type-plaatje al heel wat kunnen aflezen. Die gelijkvormigheid lijkt sommige fabrikanten een doorn in het oog te zijn. En zo kan het gebeuren dat het publiek wordt getrakteerd op een televisietoestel model bromfietshelm. Inclusief openschuifbaar vizier. Zou daar iemand op zitten te wachten?

Hetzelfde geldt voor buitenissigheden als een draagbare cd-speler —model walkman— voor zo rond de 700 gulden. Leuk hoor: de eigenaar kan op elk gewenst moment genieten van zijn geliefde muziek, en dat —als we het mogen geloven— met een prima weergave. Maar voor hetzelfde geld staat er ook iets dergelijks van redelijke kwaliteit in de huiskamer. Kunnen de huisgenoten ook meegenieten. Bovendien komt wat ten gehore wordt gebracht kamerbreed vast beter tot zijn recht dan het geluid dat zo'n schriel koptelefoontje produceert. Over cd-spelers gesproken: kennelijk denken sommige ontwerpers nu al met weemoed terug aan de goede oude tijd, toen er nog platen met krassen bestonden. De zilverkleurige plaatjes zijn dan wel heel erg steriel. Daar komt niet eens een naald meer aan te pas. Geen nood, stop de installatie in een antiek ogende juke-box, dan is het gebrek aan sfeer ook weer opgelost. Wellicht is er een markt voor. Niet voor particulieren, wel voor gelegenheden in de horeca-sfeer. ciële praatjes met om de paar woorden een term uit het techneutentaaltje waar men zich in de geluidsbranche nogal graag van bedient. Over de Bose 601 bij voorbeeld. „Hij combineert een fascinerend, ruimtelijk realisme aan een grote nauwkeurigheid van de toonbalans (...)". Ja, ja. Toegegeven: het heeft wel iets, die miniscule boxjes aan de muur in plaats van de gebruikelijke zwarte stain-de-wegs van respectabele omvang, die daarnaast hoogstens nog als plantentafel gebruikt worden. Maar als het er zo duimendik bovenop ligt dat we allemaal aan de Bose moeten, wekt dat toch een zekere weerzin in de hand.

Wat verderop laat Alpine horen tot welke prestaties haar autoradio's èn luidsprekers in staat zijn. Ook hier klassiek repertoire, een soort sabeldans. Horen en zien vergaat. Op het moment dat de sabel kennelijk geslagen wordt, wijken de muren van het krappe en overvolle hokje voelbaar uiteen. Een belangstellende verlaat —geschrokken door het geweld— enigszins overhaast de demonstratieruimte, „Zo hoor je verder in ieder geval niets meer onderweg".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.