+ Meer informatie

Prestaties op Gods schaal gewogen

4 minuten leestijd

Op het laatste moment ging het toch weer fout. De aangekondigde lancering van de Space shuttle Columbia moest worden afgelast. Op het moment dat ik dit schrijf, is het nog onbekend of de lancering binnen korte tijd nog zal plaatsvinden.

Wanneer in 1950 een groep ingenieurs onder leiding van de Westduitse expert Wernher von Braun, die zijn sporen onder Hitler met de V-1 's en V2's reeds had verdiend in Huntsville in Alabama neerstrijken, zou men beginnen met het bouwen van raketten, die eens mensen op de maan zouden brengen. Huntsville zelf zou van een agrarische gemeenschap met zo'n 17.000 zielen uitgroeien tot een stad met meer dan 200.000 inwoners.

Wanneer in het begin van de jaren zeventig het Apollo maanproject gerealiseerd is en de mens de maan bereikt heeft, staat het huidige shuttelproject nog maar in de kindersphoenen. De NASA, het instituut dat de ruimtevaart onder zijn hoede heeft werd tegelijkertijd geplaatst voor jaren waarin naar verhouding steeds minder geld voor de ruimtevaart ter beschikking kwam. Dat bracht mede, dat wat oorspronkelijk een duidelijk civiel object zou zijn, meer en meer ondergeschikt gemaakt werd aan militaire doeleinden.

De invloed van het Pentagon in deze ontwikkeling zou in de loop van de jaren zeventig steeds groter worden. Een invloed die door de Sovjet-Unie met argusogen is gadegeslagen.

Verdrag
Reeds in 1967 zal het eerste ruimteverdrag tussen Washington en Moskou ondertekend worden. Daarin wordt voornamelijk het eigendom van alles wat in de ruimte gebracht wordt geregeld. De objecten blijven het eigendom van de landen van waaruit ze gelanceerd zijn. Tegelijkertijd verplichten de ondertekenaars van het verdrag zich tot wederzijdse hulpverlening voor het geval er zich moeilijkheden in de ruimte zouden voordoen. Daarnaast verbood het verdrag ook nog het gebruik van massavernietigingswapens.

Nieuw tijdperk
Met het lanceren van de shuttel Columbia gaan we een nieuw tijdperk in. Wat in 1967 nog onmogelijk leek, schijnt nu bereikbaar: het in de ruimte brengen van militaire systemen, die in staat zijn de tegenstander in de ruimte uit te schakelen of eventueel op te brengen. Er zijn reeds vergevorderde plannen om het ruimteveer uit te rusten met „laserstralen-kanonnen", die in staat zullen zijn om alles binnen een bereik van een vierduizend kilometer te vernietigen.

De ontwikkeling van deze „laserstralen-kanonnen" zal zeker invloed hebben op de huidige generatie kernraketten met haar politieke implicaties. Waar weerstand bestaat tot het plaatsen van bijvoorbeeld de Pershingraket II, zou deze vervangen kunnen worden door een bewaking vanuit de ruimte. Trouwens wanneer de V.S. er in slagen om dit project rond 1985 operabel te krijgen, dan worden hele series SS-raketten in de Sovjet-Unie waardeloos. De permanente bedreiging uit de ruimte maakt hen op dat moment weerloos.

Antwoord
Het is nog onduidelijk welk antwoord de Sovjet-Unie op deze ontwikkeling ontwikkelt. Het lijkt erop dat de Sovjet-Unie aan het gebruik van eenmalige raketten en ruimtecapsules blijft vasthouden. Slechts is bekend dat Moskou naarstig bezig is met de ontwikkeling van onbemande anti-satelliet-laserwapens en andere geanvanceerde ruimtevaartprojecten, die duidelijk een militair doel dienen. Maar voorlopig blijft Moskou nog optimist. De Pravda betoogde deze week „dat de V.S. geen hoop behoeven te koesteren hun „militaire" balans met Moskou te kunnen verbeteren, hoezeer daartoe ook pogingen worden ondernomen".

Signaal
De technische prestaties die hier geleverd worden, behoeven we niet te onderschatten. Het vrachtruim van de nu startklare shuttle is zo groot, dat het gemakkelijk een autobus kan meenemen. Toch geraken we er al wat aan gewend. We hebben al zoveel maal gehoord van allerlei lanceringen en proeven in de ruimte dat we het bijna gewoon vinden en er niet meer van opkijken.

Dan gaan we echter voorbij aan wat deze ontwikkeling in feite signaleert. Want in feite signaleert ze een fase in de geschiedenis, die we met bijzondere ernst waarnemen, omdat ze een uitbreiding van het oorlogsgeweld in de ruimte snel dichterbij brengt. De verdieping van wetenschap en kennis die God ons in Zijn schepping toelaat, zetten we om in een toenemende ontluistering van die schepping. We hebben niet meer genoeg aan het landoppervlak, niet meer genoeg aan het luchtruim daarboven, we naderen met de mogelijkheden van ons vernietigend werk nu tot aan de grenzen van het heelal.

Zo rust de mens niet eerder totdat de ganse schepping vervuld zal wezen met precies het tegendeel, waarvoor ze geschapen is. De Bijbel laat ons niet in het ongewisse wat daarop moet volgen. Daarop moet volgen wat we haast niet durven neerschrijven, een voltrekken van de toorn Gods.

Waar zullen we dan een schuilplaats vinden? Dan zullen we geconfronteerd worden met een God die ons vragen zal wat we met al die kennis, al dat vermogen om Zijn schepping te bouwen en te bewaren gedaan hebben. Dan zullen we verstommen met al onze wijsheid en al onze prestaties, zo Hij, niet als het Lam tussenbeide treedt en onze hoop vervult? Of is Hij uw hoop niet?

J. Blees

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.