+ Meer informatie

Waarheen?

3 minuten leestijd

„Ik weet niet waar het heen moet met de wereld", zo liet deze week, een beetje vertwijfeld?, de Amerikaanse president Bush zich ontvallen. De agressiviteit, zo leek Bush te willen zeggen, is niet meer te bedwingen. Nog nauwelijks lijkt de onrust door de Golfoorlog wat geluwd of de volgende gewelddadigheid dient zich aan in de moord op oud-premier Rajiv Gandhi uit India. Ghandi werd gisteren gecremeerd.

Zorg om de overal in de wereld zichtbaar wordende agressie is zeker op zijn plaats. In het geval van de op verkiezingstoernee zijnde zoon van de zes jaar geleden eveneens vermoorde Indira Ghandi reageren de groten der aarde verontwaardigd. Als iemand de conducteur van een trein doodsteekt, beperkt het rumoer zich tot Nederland. Hoewel het gevolg, door staking en ontregeling van het openbaar vervoer, voor tallozen merkbaar is. Het koelbloedig vermoorden van een benzinepomphouder in het zuiden des lands schokt, maar voor velen niet meer dan dat. De tragedie is echter in alle gevallen en telkens weer voor de direct betrokkenen groot.

Het bewijs lijkt tevens geleverd dat al het horizontale appel op mensenrechten, vóór godsdienstvrijheid en democratie en tégen discriminatie niet in staat is de in deze wereld sluimerende agressie in te dammen.

Waar moet het heen met de wereld? Voor wat betreft Nederland: naar een investering van 30 miljoen per jaar voor de Spoorwegen. Hetgeen, uitgesmeerd over de plaatskaartjes, zo'n 2 procent prijsverhoging zou betekenen. Ten voordele van onze veiligheid? Jawel. Maar tevens als bron van nieuwe onrust.

Waar moet het heen met de wereld? Voor wat betreft India: naar een spoedig onderzoek naar en zo mogelijk berechting van de dader. Er wordt ernstig rekening gehouden met de mogelijkheid dat een Srilankaanse Tamil direct verantwoordelijk is voor de moord. Alleen al het uitspreken van dat vermoeden kan weer de bron vormen van (nieuwe) etnische tegenstellingen en onlusten of racistische uitingen.

En als het gaat over de vraag waar het met India heen gaat, is er sprake van onzekerheid. Als de sympathie voor de vermoorde Rajiv Gandhi stemmen trekt voor zijn partij, zodat deze als winnaar uit de bus komt, zal dit de stabiliteit in het land niet ten goede komen. Omdat die partij, nu Rajivs weduwe opvolging weigert, geen direct door kwaliteiten opvallende en aanwijsbare leider heeft. Als de begeerte naar stabiliteit het wint, zullen wellicht fundamentalistische hindoes een grotere kans krijgen. Maar ook daarmee is onrust niet voorgoed bezworen. Integendeel.

Waar het met de zo tragisch om het leven gekomen Rajiv Ghandi heen ging, was voor een massa mensen duidelijk: Naar de oever van de rivier de Jamuna in New Delhi om daar gecremeerd te worden. Christenen wijzen crematie in principe af. Maar het meest weerzinwekkende is dat Rajivs zoon, in geval de schedel van zijn vader door de hitte van het vuur niet vanzelf zou zijn gebarsten, deze met een knuppel eigenhandig had moeten breken. Dat is althans weerzinwekkend voor ons. Want al had Rajiv Gandhi onmiskenbaar kwaliteiten, de hoop van iemand die op de wijze van de hindoe wordt verbrand, kan moeilijk anders zijn dan: reïncarnatie.

Waar moet het heen met de wereld? Dat geheim kent wezenlijk alleen Gods kerk. Zij gelooft in Jezus Christus, Die is „opgevaren ten hemel, zittende ter rechterhand Gods des al machtigen Vaders; van waar Hij komen zal om te oordelen de levenden en de doden". Zij gelooft „de wederopstanding des vleses en een eeuwig leven". Zonder kastenstelsel. Zonder de dwaling van de reïncarnatie. Zonder agressie. Waar gaan wij heen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.