+ Meer informatie

^QXhXKL

4 minuten leestijd

„Hè, hè", mama zucht er van. Het is zó'n rommel in de kamer. Dagenlang weet ze niet, hoe ze alles netjes moet houden. Dat komt, alles is stoffig. Hoe komt alles dan zo stoffig? Dat komt, doordat papa een open haard aan het bouwen is. En het moet in de vrije tijd gebeuren. Dus 's avonds en zaterdags is papa stapeldruk. Steeds was er geen tijd voor geweest. Papa had het graag voor de winter gedaan. Maar hij was er onmogelijk aan toegekomen. Eindelijk is hij begonnen. „Nu hoeft het ook niet meer", had mama gezegd. „Nu is het haast zomer". Maar papa was toch begonnen. ,,Want", zei hij, „klaar is klaar!" Dus daarom zit mama op het ogenblik in de rommel. Gelukkig schiet het aardig op. „Nog een paar dagen", had papa pas bemoedigend gezegd, ,,dan kunnen we stoken". Mama moest daar natuurlijk om lachen. Ze zal blij zijn, als het 'klaar is hoor! Maar stoken, dat hoeft nu echt niet meer. Het is op de dag al lekker zacht weer. Robby ligt heerlijk te slapen. Want hij is ó zo moe!

Dan ineens...mama komt de kamer binnen. Verschrikt ziet ze, dat Marieke niet in haar hoekje speelt. WaSr is Marieke...? Mama kijkt in het rond. En dan... ,óóóó.. .kijk Marieke daar eens zitten. In de open haard. Haar handjes vol met as. Zwart en vuil is haar gezichtje.

,,Stoute meid", bromt mama, ,,hoe heb je het bedacht! Dét kan toch niet!" Haastig pakt ze Marieke uit de open haard. De as stuift door de kamer. De mooie schone kamer. In de keuken zet mama Marieke op het aanrecht. ,,Eerstmoetje gewassen, ondeugend kind!" Dan begint Marieke te huilen. „Ik...ik..."stamelt ze. Mama krijgt een beetje medelijden, en zegt nu troostend: ,,Dom meisje, de open haard is toch vies om in te zitten?" „Ikke zitten", snikt Marieke. Mama wast haar gezichtje. Haar wangetjes beginnen te glimmen. Ook haar handjes worden weer keurig schoon. „Zo, nu een ander jurkje aan. En dan is onze Marieke weer netjes". 20. Nou, toen ben ik er vandaag toch nog maar weer eens gaan kljkenl Heel voorzichtig, wipje voor wipje. En 't is heel erg meegevallen. Weet je wat ik zag? Precies hetzelfde van vannacht, maar nu zag ik alles zo duidelijkl Om te gillen zeg! Dat ik nu daar toch voor weggerend benl Belachelijk gewoonweg! Hoe kon ik toch zo dom zijn. Heus, het is een vogelverschrikker, meer niet hoorl Echt gemaakt om de vogels in het voorjaar te laten schrikken. Wat een rare kerel was me dat. Wel om van te schrikken als Je niet beter wist. Moor ik wist wel beter en heb net gedaan of dat ding er niet stond. Kun Je denkenl Waarom zou ik er ook bang voor zijn. 'k Ben zelfs een paar keer om die houten poten heengelopen. Maar toen had ik er ook genoeg van.

Je ziet op dit kaartje zestien plaatsen aangegeven. Bij acht daarvan staat de naam vermeld, bij de andere acht, aangegeven door een sterretje, niet. Weet Je wat ik ook wel een beetje vreemd vond? Dat de vogels er overdag helemaal niet meer bang voor waren. Ze zaten gewoon op die rare hoed een liedje te fluiten. En "k geloof zelfs dat er een nestje was gemaakt in een van de zakken van de Jas. Dus zo'n vogelverschrikker helpt eigenlijk niemendal. Ze kunnen hem gerust daar weghalen, dat weet Ik nu al wel. Want vogels zijn echt ook brutaal. Haast nog brutaler dan de mensen. En wU hazen? Nu Ja, wij durven ook wel eens wat, maar brutaal zijn we nooit. Wij zijn echt fatsoenlijke dieren. Ik tenminste wel. Dat heb ik van mijn moeder geleerd, zie je. Zij was toch ook zo'n keurig nette haas. Nu dat hoop ik ook te blijven, "k Zeg maar zo: Als Je zo bent zoals ik, dan heeft eigenlijk niemand last van Je. En zo moet het toch zijn, nietwaar?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.