+ Meer informatie

Een trouwjapon op boterbonnen

2 minuten leestijd

Onze verkering begon in 1938, 30 juni, na twee jaar brak de oorlog uit. In 1942 na vier jaar verkering wilden wij gaan trouwen, een huis konden wij gemakkelijk krijgen en je zag geen lichtpunt dat de oorlog spoedig voorbij zou zijn.

Zoals ik al schreef, een huis hadden wij, maar ach heden, de trouwjapon, nergens meer een te krijgen. Dat vond ik heel erg. Kleding was op textielpunten. Je kreeg een kaart met punten waar je al je textiel op moest kopen, één ja' pon en je kaart was bijna op. Maar hier in de omtrek was op 't hele eiland geen lap of japon te koop, alles afgefietst, maar niets.

Toen heb ik weer de fiets gepakt en ging óp stap met een boterkaart. Fietste 35 km en kwam in Dordrecht aan, alle winkels in en uit, maar niets. Uiteindelijk kwam ik in een groot warenhuis aan: Ven D. Nee niets, ik zei: ,,Een japon op boterbonnen, kan dat ook?" En jawel, boterbonnen plus geld - even passen. Je nam niet zo nauw. Prima, wat was ik blij. Fietste weer 35 km terug.

Onze trouwdag brak aan, de mevrouw waar ik werkte plukte seringen van haar boom, had nog een restje van vitrage en maakte er een in mijn ogen prachtig boeket van.

Op 21 mei 1942 reed een koets, mijn aanstaande man stuurde het paard, achter ons reed een stoet fietsen, dat waren ouders en familie. Wat waren wij gelukkig en dankbaar dat we waren. Ik geloof niet dat een ander paartje met de duurste trouwjapon en de mooiste auto's die er zijn, gelukkiger en dankbaarder was als wij. Mevr. Roest-Schelling

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.