+ Meer informatie

De grondoorlog van het Europarlement

Strijd om Brussel of Straatsburg als vergaderplaats nog onbeslist

4 minuten leestijd

STRAATSBURG - Zolang de Fransen Frans blijven denken en spreken, verhuist het Europees Parlement (EP) niet naar Brussel. Frankrijk verbiedt deze operatie op grond van prestige en liefde voor het vaderland. Het Europees Parlement bedient zich nu van guerrilla-politiek om de zin van de meerderheid door te drukken. De Franse regering verzet zich ongemeen fel tegen deze tactiek. De bouw van een nieuwe Are de Triomphe, waar dan ook, zal nog wel even op zich laten wachten.

Het Europees Parlement maakt in het conflict met de Franse regering gretig gebruik van de oorlog in de Perzische Golf en de onrust in de Baltische staten. De actuele ontwikkelingen daar zouden het nodig maken dat het Europees Parlement regelmatig tussentijds in Brussel bijeenkomt. Er ligt een arrest van het Europese Hof van Justitie dat een mogelijkheid biedt voor dergelijke spoedvergaderingen in de Belgische hoofdstad.

Boycot

Op 6 februari was er zo'n vergadering. Deze bijeenkomst is massaal geboycot door de Franse afgevaardigden. Uiteraard hebben de voorstanders van deze bijeenkomst in Brussel geweten van de onoverkomelijke bezwaren van de Fransen. Het heeft de andere Europeanen allerminst gehinderd. In de eerste plaats was het gewoon de bedoeling om een precedent te scheppen. Daarnaast zou de afwezigheid van de Fransen de stemming over deze problematiek niet ongunstig beïnvloeden.

Ir. L. van der Waal, Europarlementariër namens SGP, GPV en RPF, is ervan overtuigd dat onzuivere motieven een rol van betekenis hebben gespeeld bij het besluit de tussentijdse vergadering in Brussel te laten plaatshebben. Van der Waal, zelf een voorstander van verhuizing van het EP van Straatsburg naar Brussel, heeft daartegen principiële bezwaren. Bovendien vraagt hij zich af of het wel op de weg van het EP ligt zich uit te spreken over de oorlog met Irak en de problemen met de Balten. „Ik verkies een meer gouvernementele benadering", aldus Van der Waal. Hij heeft die vergadering dan ook bewust niet bijgewoond.

Gevoelig

Veel pijnlijker voor het EP dan de afwezigheid van de Fransen en Van der Waal, was de afwezigheid van de Europese Raad van Ministers. De voorzitter van deze Raad, de Luxemburgse minister Jacques Poos, heeft na overleg met de zaakgelastigden de lidstaten verboden de gewraakte vergadering in Brussel bij te wonen. Hij heeft gisteren in Straatsburg een verklaring afgelegd, waarin hij met nadruk stelt dat het gaal om een gemeenschappelijke beslissing na een veto van de Franse regering. Van dit vetorecht is sinds 1985 geen gebruik meer gemaakt.

De verklaring van Poos is het uitvloeisel van een boze brief die Baron Crespo, de voorzitter van het EP, op 14 februari aan Poos heeft geschre^ ven. Baron Crespo geeft in deze brie'f uitdrukking aan zijn gevoelens vart „diepe teleurstelling" over het feit dat de Raad van ministers het heeft aan,gedurfd een vergadering van het EP over onderwerpen „van groot belang, extreme ernst en ontwijfelbare actualiteit" eenvoudig te negeren.

Eigenbelang

De echte reden van de boycot van de tussentijdse vergadering in Brussel ligt in het belang dat Poos heeft bij handhaving van het secretariaat va^i het EP in Luxemburg. Hij weet heel goed dat Luxemburg niet in de belangstelling staat zolang de rel tussen Brussel en Straatsburg niet is uitgevochten. Poos heeft daarom belang bij continuering van de guerrilla.

G. de Vries, fractievoorzitter van de Nederlandse liberalen in het EP, betitelt de hele gang van zaken als „een grof schandaal". Hij heeft inmiddels contact opgenomen met het VVD-kamerlid Weisglas. De Vries vindt dat de Nederlandse regering zich via de beantwoording van schriftelijke vragen voor de unanimiteit in de Europese Raad van ministers moet verantwoorden. De Vries spreekt zelfs van „een schending var de democratie".

B. Pronk, Europarlementariër voor de EVP, bekijkt het wat rustiger. Hij wil via directe kanalen met CDA-bèwindslieden achterhalen wat zich on^ der leiding van Poos heeft afgespeeld.'

Bij een luchtaanval op een Iraaks wagenpark in Koeweit, ongeveer 100 kilometer ten noorden van de Saoedische grens, werden volgens Neal 28 tanks en 26 andere voertuigen vernietigd.

Ook schakelde een legerpatrouille tien tot twaalf Iraakse gepantserde troepentransportwagens uit en werd door B-52-bommenwerpers een Iraakse Scud-lanceerinrichting in het westen van Irak vernietigd, aldus Neal. Neal en andere legerfunctionarissen ontkenden berichten dat een aantal Amerikaanse legereenheden Irak al is binnengedrongen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.