+ Meer informatie

SPIJKERHARD

2 minuten leestijd

De Duitse hongerstaker Sigurd Debus is donderdag aan de gevolgen van zijn actie overleden. Vergeleken met de velen die dagelijks in El Salvador, Cambodja, Afghanistan of in de Afrikaanse guerrilla-oorlogen om het leven komen, is zijn dood eigenlijk niets bijzonders.

Dat mensen hun leven opofferen voor hun idealen, komt vaker voor. Ook al zijn die idealen dat veelal niet waard en moeten we juist dankbaar wezen dat hun idealen niet venwezenlijkt zijn.

Maar juist omdat in de betrekkelijke rust van onze westerse samenleving iemand zich uit protest tegen de bestaande orde laat doodhongeren, daarom trekt zijn dood zo de aandacht. En dat ook omdat zo'n 25 geestverwanten in verschillende gevangenissen hetzelfde van plan waren, inmiddels hebben ze na de dood van hun medestrijder eieren voor hun geld gekozen.

Bovendien was het duidelijk dat buiten de gevangenis duizenden sympathisanten gereed stonden om zijn dood te wreken. Vandaar dat de dood van Debus toch als groot nieuws kon worden beschouwd.

Is zijn overlijden aanleiding om de Duitse gevangenisautoriteiten allerlei verwijten te maken? Kunnen we hen de schuld van zijn dood in de schoenen schuiven? Beslist niet.

De gevangen RAF-terroristen hebben ook na hun veroordeling er blijk van gegeven dat ze spijkerhard zijn. Dat ze letterlijk niets en niemand ontzien om hun revolutionaire doelstellingen te verwezenlijken. Geen wonder dat de Duitse justitie met hen geen risico's wil lopen en hen streng laat bewaken.

Die strenge bewaking en vooral de strikte isolatie, heeft bij allerlei mensen protest opgeroepen. Zelfs Amnesty International kwam ten behoeve van de gevangen RAF-leden tussenbeide. Die wees op de ernstige fysieke en psychische schade die de geïsoleerde RAF-leden op die manier konden oplopen.

Voor al te veel medelijden met deze terroristen is hier echter geen plaats. Ze hebben het er zelf naar gemaakt dat ze zo behandeld worden. De Westduitse regering schijnt inmiddels bereid te zijn om de gevangen RAF-leden in kleine groepjes hun straf te laten uitzitten.

De nu overleden Sigurd Debus viel overigens niet eens onder het strengste regime. Maar uit solidariteit met zijn kameraden weigerde hij alle voorrechten. Met dergelijke fanatici is werkelijk niets te beginnen.

In de Bondsrepubliek vreest men nu een golf van bomaanslagen en andere terreurdaden. Maar gelukkig zijn de Westduitse autoriteiten niet benauwd uitgevallen. En door dergelijke terreuracties isoleren de RAF-sympathisanten zich alleen nog maar sterker van de Duitse bevolking.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.