+ Meer informatie

Voor de balie

4 minuten leestijd

„Wat bent u van beroep?" vroeg de politierechter. De jongeman van 'n jaar of twintig duwde z'n van milieu-bewustzijn getuigende ijzeren brilletje hoger op z'n neus en zei met een grijns: „Ik studeer rechten". „O", zei de zittende magistraat, enigszins van z'n stuk gebracht, „dan moet u toch wel zo langzamerhand weten dat het volgens de wet verboden is om iemand af te tuigen". „Ik heb niemand afgetuigd", zei de jeugdige verdachte, „het waren slechts twee meppen, één link£ en één rechts". „Twee meppen is ook verboden, en daarmee heeft u meteen bekend het delict te hebben gepleegd". „Ik geef niks toe". „U geeft dus niet toe het slachtoffer te hebben mishandeld? Er staat anders in het proces-verbaal dat u het slachtoffer dusdanig op het hoofd hebt geslagen, dat hij er een hersenschudding aan over heeft gehouden en daarom een week het bed heeft moeten houden". De verdachte haalde de in alternatieve kledij gehulde schouders op en zei: „Overdreven, sterk overdreven. Ik geef toe, ik heb hem twéé petsen gegeven. Maar hij had er zés verdiend. Zo'n ouwe zeur". „Ahem..." zei de politierechter, „vertelt u dan maar eens wat er precies gebeurd is". „Nou, om er van de zomer eens een tijdje tussenuit te kunnen trekken, breng ik sinds enige maanden een avondblad persoonlijk bij de abonnees thuis. Als het niet voor de centen was, deed ik 't niet, want dat 't geen pretje is in dit afschuwelijke klimaat, kunt u begrijpen. Enfin, iedere avond rij ik dus met twee tassen vol met op papier vastgelegde narigheid de vaste klanten langs. Eén van die vaste klanten is het persoon, dat in het proces-verbaal „'t slachtoffer" wordt genoemd. Geheel ten onrechte, want uiteindelijk ben ik nu de pineut. Maar alia. Elke avond eeef is dus tussen viif over half zes en tien over half zes het zo lang door hem verbeide drukwerk af. Maar; eilaas, vijf over half zes is meneer te' laat. En meneer verstaat de kunst om dat op een zeer originele en zeer irritante manier onder aandacht te bren-: gen. Zeer origineel zei hij dan ook voor de zesde keer: „Kan de krakerige milieuvriendelijke bezorger misschien in 't vervolg een half uurtje eerder komen. Of moet ik soms m'n beklag gaan' doen op 't hoofdkantoor?" Zés keer heeft ie dat gezegd. Zulke originele, uitspraken onthou je. Toen ik dat uitgedroogde, hatelijke, onrechtvaardige, onredelijke, cynische gezicht op me af zag komen, kon ik me niet beheersen en gaf hem met de dubbel gevouwen krant, die ik in m'n handen hield, twee meppen om z'n oren. Pech, voor hem, dat het 't wat dik uitgevallen zaterdagnummer was..." De rechter, die moeite had z'n gezicht' in de plooi te houden, zei dat de verdachte kon gaan zitten en liet het^ slachtoffer binnenkomen om te getuid, Het bleek inderdaad een zeer verbit-' terd heerschap te zijn, dat bij voorbaat al enige wrevel opriep. Met zeurderige , stem verhaalde hij hoe hard de klappen wel waren geweest en dat de krant z'n enige afleiding in z'n eentonige, WAO'ers-bestaan was. En hij had het. nog wel zo vriendelijk gevraagd.... „U kunt gaan", zei de rechter, „ik weet nu wel genoeg hoor". De officier zei dat de verdachte, die ondanks het proces-verbaal wel had, overdreven, zich schuldig had ge^f maakt aan geweldpleging. Het ging tenslotte niet om iedereen die je irriteerde maar met een krant om de oren te slaan. Dat verdachte een tas vol kranten bij zich had en daarom eerder in de verleiding kwam, gold als verzachtende omstandigheid. Hij eiste tevens om verdachte kans op een zome.rse trip niet te ontnemen, slechts een boete van ƒ 100,- of vijf dagen De rechter vonniste conform.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.