+ Meer informatie

REAGAN MOET OPSCHIETEN

3 minuten leestijd

Wanneer de eerste honderd dagen van een Amerikaanse president als president voorbij zijn. Is de Amerikaanse pers gewend een balans op te maken. Ze heeft dat nu ook met Reagan gedaan. Hij is er daarbij redelijk gunstig uitgekomen. Niet het minst heeft daarin de aanslag op zijn leven een rol gespeeld. De wijze waarop hij deze heeft opgevangen, heeft overal in de Verenigde Staten bewondering gewekt.

Toen hij dan ook vorige week voor het eerst weer in het Congres verscheen om zijn nieuwe economische plannen toe te lichten, kon hij op grote welwillendheid rekenen. Die heeft hij ook nodig want alhoewel hij op allerlei manieren onmiskenbaar te verstaan heeft gegeven een andere koers als zijn voorganger te willen varen, die koers is nog niet geprofileerd en lang niet in daden omgezet.

Een van de moeilijkheden die hij daarin ondervindt is het vormen van een regering. Het Congres dat Reagans voordrachten moet goedkeuren, handelt de zaak maar langzaam af. Ondanks de bewering van Reagan in het verleden, dat hij toen hij op 20 januari van dit jaar president werd, hij tegelijk met een nieuwe ploeg zou aantreden, zijn er nog verschillende benoemingen door het Congres niet bekrachtigd.

Een ander probleem waar hij mee te maken heeft gekregen, en dat speelt ook een rol in de verhouding met Europa, is zijn wil om met een gesloten regeringsploeg naar voren te komen. Tijdens Carter werd vele malen met verschillende monden gesproken. Daardoor werd de nodige verwarring gesticht en wisten de bondgenoten soms niet waar ze aan toe waren.

Reagan heeft dit onderkend en met de benoeming van zijn minister van Buitenlandse Zaken Alexander Haig een man op die post gezet, die in staat geacht mocht worden, een krachtig buitenlands beleid te voeren. Uiteraard heeft in zijn benoeming een rol gespeeld de goede naam waarover deze voormalige NAVO-bevelhebber in Europa beschikt.

De vraag is natuurlijk wel of Haig zich de grenzen van zijn macht bewust is. Even dreigde hij die te overschrijden, toen hij na de aanslag op Reagan de wereld verzekerde, dat met zijn aanwezigheid in Washington het beleid in vaste handen lag. Even leek het erop dat hij vergat, dat ook zelfs een generaal Haig voor zijn beleid elk moment totaal afhankelijk is en blijft van de Amerikaanse president. Want zo werkt dat in de Verenigde Staten.

Voor een goed verstaan van de Navoberaadslagingen in Brussel is het nodig om zich dat bewust te zijn. De goodwill die Haig in Europa heeft, leidt ertoe om in hetgeen hij zegt en doet meer te leggen, dan er in feite in is. Dat betekent dat hij evenals zijn chef, president Reagan, geen goed woord voor de Sovjetunie over heeft, zij het dat hij dat uit in andere bewoordingen dan zijn baas.

Vandaar het in West-Duitsland plotseling ontstane verzet tegen Helmut Schmidt. De Links-Socialisten ontdekken het gevaar voor hun streven om West-Duitsland los te maken uit de NAVO, dat hen bedreigt vanuit Haig. Brandt, de voorganger van Schmidt, die wegens een affaire af moest treden, heeft nu het waarschuwingssignaal gegeven. Haig zal nog veel van zijn goodwill moeten gebruiken om Bonn in het gareel te houden. Want Schmidt komt onder geweldige politieke druk te staan.

Daarom is te hopen dat Reagan er nu snel in zal slagen zijn politieke buitenlandse beleid te formuleren want anders zien we nog grote moeilijkheden tussen Europa en de Verenigde Staten opdagen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.