+ Meer informatie

Frans "nieuwjaar" beheerst door komende verkiezingen

La rentree" zet politiek mechanisme weer in beweging

3 minuten leestijd

PARIJS - "La rentree" - zo wordt in Frankrijk het einde van de traditionele vakantiemaand augustus genoemd, „de terugkeer" naar school en werk. De rentree betekent zoveel als het begin van het nieuwe jaar, nieuwe voornemens en vooral - de opening van het politieke seizoen.

  Het is de tijd om plannen te maken, een nieuwe verkoopcampagne te starten, een andere haardracht te nemen of een politieke koers uit te stippelen. Veel kantooragenda's lopen zelfs van september tot september.
  Een van de belangrijkste gebeurtenissen die de gemoederen in dit nieuwe jaar bezighouden zijn de komende verkiezingen. In maart moeten de Fransen een nieuwe nationale vergadering kiezen en beslissen of het vijfjarige socialistische experiment zal worden voortgezet.
  
Vrijwel alle kiezersonderzoeken, wijze mannen en ook de socialisten zelf zijn eensgezind in hun voorspelling dat de socialistische partij haar meerderheid in de assemblee zal kwijtraken. Desondanks zullen de debatten, het geruzie en het slinks gemanoeuvreer aan beide kanten de komende maanden niet van de lucht zijn.
  
De Algemene - communistische - Vakbondsfederatie is begonnen met de eerste acties van wat een langdurige campagne belooft te worden tegen het verlies van banen. Veel politieke partijen moeten interne problemen zien te overwinnen.
  
Het proces tegen de oorlogsmisdadiger Klaus Barbie, dat waarschijnlijk eind dit jaar wordt gehouden, dreigt oude vetes uit de Tweede Wereldoorlog op te rakelen. De mogelijke betrokkenheid van de Franse geheime dienst bij de aanslag op de Rainbow Warrior van Greenpeace is een schandaal waarover het laatste woord nog niet is gesproken. 

Werkloosheid 
  Hoewel Frankrijk er economisch iets op is vooruitgegaan kan Mitterrand zich niet veroorloven zijn strenge bezuinigingsmaatregelen te versoepelen. De economische groei zal dit jaar naar verwachting beduidend onder de twee procent blijven. De inflatie wordt teruggebracht tot zes procent, maar blijft daarmee nog ver beneden de doelstellingen van de regering. De werkloosheid zal aan het eind van het jaar waarschijnlijk gestegen zijn tot 10,5 procent.
  
De socialisten hebben in feite het grootste deel van hun ideologie laten varen. Uitspraken als „grotere sociale rechtvaardigheid" en „herverdeling van de welvaart" zijn vervangen door termen als modernisering en realisme. Mitterrands populariteit schommelt rond de dertig procent, en links als geheel zit in een dalende lijn.
  
De zwaai naar rechts is de regering niet in dank afgenomen door de linkervleugel van de socialistische partij. Michel Rocard, waarschijnlijk de meest populaire persoonlijkheid van links, is uit de regering gestapt en heeft zich afgekeerd van de gematigde stroming binnen de partij. De vrees bestaat dat hij tijdens het partijcongres in oktober een splitsing teweeg zou kunnen brengen.
  
De kloof tussen communisten en socialisten is breder dan ooit en de socialisten kunnen ervan op aan dat zij behalve de conservatieve oppositie ook hun vroegere coalitiegenoten tegen zich zullen vinden. 

Verdeeld 
  
Maar ook rechts kent zijn problemen. De oppositie van conservatieveen middenpartijen is weliswaar een pact aangegaan, maar is verdeeld over drie leiders die allen naar de presidentsverkiezingen van 1988 lonken: oud-premier Raymond Barre, de huidige koploper, oud-president Giscard d'Estaing en burgemeester Jacques Chirac van Parijs.
  
Ook ligt daar nog het onopgeloste probleem van hoe zich te gedragen tegenover het extreem-rechtse Nationale Front voor het geval deze partij ooit op de wip komt voor een rechtse parlementaire meerderheid.
  
Het belangrijkste vraagstuk is echter vooralsnog de bestuurbaarheid van het land bij een rechtse overwinning in maart. Mitterrand heeft dan nog twee jaar als president voor de boeg, en heeft al aangekondigd dat hij niet van plan is op te stappen.
  
De politiek is echter maar een deel van het seizoen. De rentree betekent ook nieuwe herfst- en wintercollecties in de Parijse modezaken, de opening van het nieuwe Picasso-museum na jaren van bureaucratische obstakels en twaalf miljoen schoolkinderen, die nog snel hun schoolbenodigdheden gaan kopen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.