+ Meer informatie

N G E N S E

3 minuten leestijd

tekening en de gedroogde bladeren. En ook voor de goede raad om te ontsnappen. De eerste geef ik vast door. U graaft samen met uw vrouw een gang onder de gevangenismuren door. Op de tekening hóór je ze bezig. Zien kun je ze niet. De achterste roept: „Hee, man, je strooit grond in mijn ogen!" En de voorste antwoordt: „Ja, wel logies. Dacht je dat ik met pepernoten ging strooien?" Een heel goeie! In oktober strooi je niet met pepernoten, dat weet iedereen. Wanneer dan wel? Nou ja, dat doet hier niets terzake. Ik ga verder met m'n verhaal.

Onze neef in het mallotige zwarte pak schrok stokstijf overeind toan hij vanuit de verte onrustig geluid hoorde. I S J E S Tuut-tuut-tuut-tuut! Tuut-tuut-tuut-tuut! „Een politieauto", zei hij ongerust. „Nu gaat het mis. Ze hebben natuurlijk uw ontsnapping gemerkt. Maar ze krijgen u niet. Hou u goed vast". En meteen gaf hij een allerverschrikkelijkste dot gas. Wij hadden niets om vast te houden dan elkaar. Dat deden we dan ook. De wagen gierde om de bocht en wij gierden mee. Hoe hard het wel niet ging, weet ik niet meer. Maar zeker 170 kilometer per uur. Ik kan er van schrik zo'n zestig kilometer naast zijn, maar meer niet. „Wat ga je met ons doen, neef?" vroeg mijn vrouw benauwd en kneep mij de bovenarmen blauw. „Naar het vhegveld; ik heb twee kaartjes voor jullie gekocht en Kango staat al klaar in een afgesloten mand met gaatjes om mee te reizen". Sjonge, wat een beste jongen toch. Zomaar z'n portemonnee trekken voor een gewone oom en tante! Zoiets maak je bijna nooit meer mee. Met zulke neven kun je blij zijn. „Maar", aarzelde mijn vrouw, „je hebt toch kaartjes van de politie geëist en nog veel meer?" Neef ronkte een nieuwe bocht om, trok aan de rechtervoorlamp de boodschappentas van een overstekende dame mee, grinnikte even en zei: „Oo dat? Dat was maar een geintje, hoor! Ik wou ze alleen flink bang maken en de boel in de war sturen. Nou, het is prima gelukt; ik kon jullie zó meenemen. Aan de kant, baas!" De man op de stoep rukte ijlings zijn pitbull-terriër terug en stak een gebalde vuist op. „Kalm, jongen", vermaande ik, „je had bijna die hond z'n snuit eraf gereden". „Da's geen ramp, oom, pitbulls zijn bar gevaarlijk. Zonder snuit bijten ze nooit meer". Uit de verte, maar wel iets dichterbij, klonk: Tuut-tuut-tuut-tuut! Onze neef duwde het gaspedaal nog dieper in. Nu reden we niet meer, we vlogen over de straat. Bij 200 kilometer deed ik de ogen dicht. Zo hard hadden we nooit van ons leven gereden...

Op is op en tijd is tijd. Ik moét ermee ophouden. Doe allemaal je best op de puzzel! De vijf van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.