Voorbij De Vanzelfsprekendheid

In (bijna, net niet) een kwart eeuw bouwt Van Es een flinke staat van dienst op. ‘Ik ben begonnen als groepsleerkracht in voornamelijk de bovenbouw. Daarna benoemd als intern begeleider van de twee Middelburgse reformatorische scholen en via de functie manager zorg en onderwijs werd ik adjunct-directeur met veel verantwoordelijkheden.

Gaandeweg ontstond ook de ambitie om eindverantwoordelijk te willen zijn. Om met een eigen team, een eigen school aan de slag te gaan. Maar waar?’ Zijn weg de bubbel uit, ziet hij achteraf als een proces.

Impact

‘Ik ben opgegroeid in de reformatorische wereld. Mijn vrouw en ik ontmoetten elkaar op pabo de Driestar. Onze drie dochters gingen naar een reformatorische school. In de loop der jaren kwam in de zondagse prediking nadrukkelijker dan ik gewend was het onderwerp christen-zijn in deze maatschappij aan de orde. Vragen als: wie kun je zijn in deze maatschappij? Welke impact heb je? bleven me bezighouden.’

Op een gegeven moment zegt de toenmalige adjunct-directeur tegen zijn bestuur dat hij per 1 augustus 2020 iets anders gaat doen. Met een voor hem kenmerkend gevoel voor under-statement: ‘Ik weet nog niet wat en waar. Er is werk genoeg. Desnoods ga ik appels plukken.’

In het voorjaar komt de vacature voor directeur op sbo De Springplank voorbij. Die functie lijkt goed aan te sluiten bij zijn ervaring aan de zorgkant van het onderwijs, waar een intern begeleider veel mee te maken heeft. ‘Mijn kennismakingsgesprek met de school verliep zodanig, dat ik werd uitgenodigd om te solliciteren. Vanaf het begin was ik duidelijk over wie ik ben en waar ik vandaan kom. Ik voelde me welkom, want de school is neutraal in de zin dat ze openstaat voor alle levensbeschouwelijke opvattingen. Iedereen mag er zijn en we luisteren naar elkaars verhaal. Elk jaar staat er een wereldgodsdienst centraal. Aan de kinderen wordt uitgelegd wat aanhangers geloven en welke tradities zij hebben.’

Vanzelfsprekendheid

‘Het ons-kent-onsgevoel van het reformatorische onderwijswereldje ontbreekt in mijn nieuwe werkkring. Evenals de gedachte: “Het is onze school en dus is het in ons aller belang om het instituut in stand te houden.” Zo ook de vanzelfsprekendheid van het gebruik van dezelfde taal en het hanteren van veelal dezelfde normen en waarden: als je de Bijbel als grondslag en bron hebt, als het meest wezenlijke dat verbindt, weet je dat je elkaar daarin kunt vinden.

Vandaaruit werk je samen en probeer je kinderen bij de Heere Jezus te brengen. Binnen een team zijn daar geen woorden of gesprekken voor nodig. Ouders sturen om die reden hun kroost naar deze scholen. Logischerwijs hebben de kinderen veelal ook dezelfde achtergrond. Dat geeft iets heel veiligs.’

In zijn huidige team ziet de directeur een sterke drive om van betekenis te willen zijn voor kinderen met speciale behoeften. ‘Op reformatorische scholen is er de intentie om christelijk-reformatorisch onderwijs te bieden. Dat is het uitgangspunt en tegelijkertijd het bestaansrecht. Bij ons is de intentie: “Wij zijn er hier in Zeeland voor het kind met een speciale behoefte.” Ik proef veel passie bij het personeel om zich daarvoor in te zetten.’

SGP-burgemeester

Voordat Van Es aan de nieuwe uitdaging begint, denkt hij na over de consequenties van zijn overstap. Wat betekent die bijvoorbeeld voor het omgaan met seculiere methodes, pedagogische invalshoeken en interventies? Hij legt het voor zichzelf zo uit: ‘Die school heeft een leidinggevende nodig. Als ik er zelf niet heen ga, worden er ook bepaalde keuzes gemaakt. Ik druk geen stempel op het primaire proces en ik heb geen doorslaggevende stem.

Vergelijk het met een SGP-burgemeester. Hij heeft ook een leidinggevende functie, zonder dat hij het vanuit zijn normen en waarden overal mee eens is.’

Niet evangeliseren

Zijn christen-zijn is geen geheim. ‘Soms moet ik met een klas lunchen. Ik geef aan dat ik gewend ben te bidden voor mijn eten. “Dat is goed, mees”, zeggen ze dan en zijn echt stil. Wie intensief met mensen samenwerkt, gaat van hen houden. Bevindt een collega zich in een ernstige situatie, dan zeg ik dat ik voor hem zal bidden. Soms komt het op me af dat er kinderen op school zitten voor wie niemand bidt. Ik kan het wel voor hen doen, in de hoop dat het iets betekent. Maar ik wil niet evangeliseren. Ik ben benoemd om een goede directeur te zijn en het team en het onderwijs te dienen.’

Van Es voelt zich op De Springplank op zijn plek. Roeping vindt hij een groot woord, maar hij denkt wel dat hij daar op dit moment moet zijn. Tegelijkertijd is hij zich ervan bewust dat niet iedereen zo hoeft te denken. ‘Mensen moeten zich realiseren dat ze in een totaal andere cultuur terechtkomen.’

Zegeningen tellen

‘Soms vraag ik me af waar we ons in ons wereldje druk over maken. Dan denk ik: loop eens een paar maanden mee in de cultuur van 2022 en tel je zegeningen.

Er is binnen het reformatorisch onderwijs sprake van een prima zorgstructuur. De lijntjes zijn kort en de onderlinge verbinding zorgt voor kwaliteit. We hebben het misschien iets te makkelijk in onze eigen bubbel. We kennen elkaar, we doen het met elkaar en zijn, ook als ouders richting de school, goed voor elkaar. We hebben echter ook een opdracht voor de maatschappij en daar zoek ik een beetje naar.’

Aandachtpunten voor wie ook buitengaats wil gaan:

Doe het niet alleen omdat het je wel interessant lijkt;

Wees duidelijk over waar je voor staat en gaat;

De vanzelfsprekendheid van wat er in het werk aan de orde komt, is voorbij.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen