Schipper Faasse uit St. Philipsland kwam door ongeluk aan de wal

„Voor dat laatste voer zullen we nog een beetje verhalen" riep Lenie Faasse aan haar jongere zus Miep, die voor op de kop van de „Adriana" stond. Miep liet de draad wat vieren en Le

Miep liet de draad wat vieren en Lenie haalde van achteren iets bij. De kraanmachinist liet vanaf de wal

De kraanmachinist liet vanaf de wal keurig de laatste netten met bieten boven het schip zakken, precies op de plaats waar ze moesten zijn.

Het was een aardige bovenlast. 't Water kwam al in de gangboorden. ,Zie zo, dat hebben we weer", zei een der meisjes. De motor draaide, de touwen gingen los en met een „tot kijk", voer even later de motorklipper de Galatheesehaven uit het Volkerak op. Er was een lekker vloed je en het duurde niet zo heel lang dat voor de sluis te Dintelsas werd vastgemaakt, in afwachting om te worden geschut om dan de reis naar de fabriek te Stampersgat voort te zetten.

Een gewone gebeurtenis zullen onze lezers zeggen. Inderdaad is dat zo als men hierover niet meer weet. Evenwel schuilt achter deze gewone (in de bietentijd) alledaagse gebeurtenis een doortastend optreden en een vakkunde die niet iedere dag voorkomt.

De twee jonge, charmante schippersmeisjes, (Lenie is 22 jaar en Miep is 18 jaar), hebben namelijk onlangs het leven van hun vader gered toen hij in een staaldraad terecht kwam en daarna overboord viel. En dat nog niet alleen. Ze besloten ook later, toen vader voorlopig was uitgeschakeld, samen te gaan varen en zo mogelijk de bietencampagne tot een goed einde te brengen. Zulk een kloek besluit moet toch wel ons aller waardering hebben, nietwaar?

Zelfbeheersing redde een leven

Even voordat de Galatheesehaven onder Ooltgensplaat werd verlaten, maakten wij aan boord een praatje met het tweetal (tussen twee haakjes: de koffie was er best) en toen hebben wij een onopgesmukt verhaal gehoord, hoe twee jonge meisjes die zich op een wel zeer kritiek moment wisten te beheersen.

„Je moet het maar niet te erg maken in de krant" zegt Lenie, maar wat er gebeurd is kan vanzelf niet worden verzwegen. Toen deden ze samen het droeve verhaal.

Schipper J. M. Faasse (61 jaar), a. b. van de motorklipper „Adriana" (177 ton) uit St. Philipsland, schreef als gewoonlijk dit najaar ook weer in voor de bietenvaart van de V.C.S. te Dinteloord. De eerste bieten werden geladen te Anna Jacoba polder met bestemming Roosendaal. Op woensdag 21 september ging men daarheen. Het was slecht weer en 's middags om 4 uur kwam de „Adriana" aan het Beneden Sas van de Steenbergsevliet.

Overboord

„Toen is het gebeurd" zegt Lenie.

„Bij het vastmaken met een dubbele bocht langs de palen raakte de draad onklaar en mijn vader kwam met zijn voet in een lus. De draad stond bij de palen vast maar aan de bolder van het schip nog niet. Daar wij langzaam afdreven werd vader met de lus om zijn voet naar het achterschip getrokken en sloeg toen overboord". Uit het verdere van het trieste ver

Uit het verdere van het trieste verhaal bleek ons, dat de meisjes zich toen kranig hebben gedragen. Lenie trok de draad, waaraan haar

Lenie trok de draad, waaraan haar vader ondersteboven in het water hing, naar boven. Miep gooide een reddingsboei naar hem toe (die hij vast greep) en bleef aan het roer om het schip niet verder af te laten gaan.

„Samen hebben wij hem toen aan boord gehesen" zegt Miep. Dat ging niet gemakkelijk, want hij was zo zwaar. Ze zuchten er beiden nog van.

Zwaar gewond

Toen kwam evenwel nog het ergste. De voet van schipper Faasse was zwaar gewond en dat was voor de meisjes een grote teleurstelling na de succesvolle redding. Ze waren hevig geschrokken, wat zeer te begrijpen is.

Enige tijd later lag Faasse dan ook in het Algemeen Burgergasthuis te Bergen op Zoom, maar niet voordat hij eerst zelf nog het roer had recht gelegen. Hij bleef goed bij kennis.

In het ziekenhuis bleek een operatie nodig en deze had een vlot verloop. Na te St. Philipsland en thans probeert hij bijna vier weken mocht hij al naar huis al te lopen.

„Moeder, die bijna 40 jaar heeft gevaren zit nu al enkele jaren aan de wal" vertelde Lenie verder. Dat was nu nog een geluk: Een goede oppas zegt ook veel en de zaken gaan door.

Wij gaan varen!

De „Adriana" heeft gedurende een week na het ongeval thuis gelegen. Toen de grootste spanning was geweken, werd er beraadslaagd wat er moest gebeuren. Niet zo eenvoudig, maar toch ook weer wel. „Wij gaan varen", was het kloek besluit van de beide schippersdochters. De zaken moeten toch immers ook doorgaan.

In overleg met de scheepsbevrachter, de heer Smout te Bergen op Zoom, werd voor de gehele campagne de Galatheesehaven te Ooltgensplaat als laadplaats toegewezen. Dat is zo het haventje waar die schippers terecht kunnen die in het najaar averij hebben opgelopen en toch de bietenvaart tot een goed einde willen brengen. Het is maar een halfuurtje varen naar Dintelsas en daarom zeer gunstig gelegen.

De heer Smout was ook nu weer zijn klanten zeer terwille en zodoende vertrok de „Adriana" naar de Galathee. (Vervolg pag. 2 Ie kolom)

Voortreffelijke medewerking

Vol energie werd de vaart door de twee dames voortgezet en over de medewerking zijn ze enthousiast.

Het is dikwijls niet zo eenvoudig om het druk bevaren Volkerak over te steken. De hulp van schippers-kollega's wordt dan ook dankbaar aanvaard. Zelfs de kapitein van de veerboot heeft de „Adriana" een keer overgebracht. Vanaf Dintelsas draaien ze dan zelf wel naar de fabriek en van sluismeester W, J, Dekl5;ers mogen ze 's avonds als het wat laat geworden is, altijd naar binnen. Het is géén voorschutten maar wèl voorrang die de sluismeester het tweetal dan verleent, 's Nachts buiten de sluis liggen is vanzelf niet zo'n pretje. „Ook aan de fabriek zijn ze allemaal

„Ook aan de fabriek zijn ze allemaal zeer in de weer" zegt Lenie. En met die allemaal worden collega's schippers en het walpersoneel bedoeld. Aan de Galathee is de medewerking

Aan de Galathee is de medewerking van havenmeester Polak en de wegerschrijver W. de Vos met zijn manschappen niet minder hartelijk. De mannen van de „pee-kaai" doen alles om de „Adriana" zo vlug mogelijk te laden. Dit weten de meisjes vanzelf uitermate te waarderen en de beloning is 's morgens een pittig bakkie-koffie en 's middags een lekker kommetje thee.

Dan is het bar gezellig in en rondom de stuurhut. We hebben het zelf meegemaakt.

Hulp van schipper

Nu willen we nog graag één man noemen, n,l, Giel Verkamman van de „Vier Gebroeders" uit Tholen. Het schip van Giel zijn ouders ligt aan de werf te Vreeswijk om het te verlengen en hij heeft zodoende wat vrije tijd over. Bijzonder met het lot van zijn vrouwelijke collega's begaan heeft Giel nu voor het verdere van dit najaar, waarin de weersgesteldheid steeds maar onstuimiger wordt, zijn diensten aangeboden. Vanzelf is dat met veel waardering aanvaard.

Vader en moeder Faasse zullen ons inziens hierdoor ook meer op hun gemak zijn, al weten zij wel, dat het werk ten volste aan hun dochters is toevertrouwd. In ieder geval mogen zij daar trots op zijn en met hen de hele schippersbevolking die zulke stoere collega's heeft.

Als U dit verhaal leest heeft de „Adriana" al 18 keer visa versa Galathee-Stampersgat geweest.

„Mijn vader zal dit jaar wel niet meer aan boord komen," zei Miep, „En ik ga tegen Kerstmis trouwen" vulde Lenie aan.

„Trouwen, zeker met een schipper?" vroegen wij.

„Nee, toch niet, met een jongen van de wal" was liet antwoord,

't Kan verkeren.

Hopelijk is met Kerstmis de bietenvaart bijna aan de kant en hebben de Faasse's tijd om thuis gezamenlijk Kerstfeest te vieren. Hot is hun van harte gegund.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen