Kiespiene

Schele Piet zat 's avonds an de koffie en hie zat aerdig deur te schransen. Piet had een gezonde maege en hie had juust dien dag bizonder veul trek. Gêên wonder, want groatje had een lekker stik worste bie 't broad gebakke, worste van d'r eige keu, die een weke te voren geslacht was. „Vrouwe, schienk nog es een bakje in" riep 'n mit een volle mond en daedelijk pakte Jans de koffiekanne op 't sleetje van de kachel en schonk Piet z'n komme tot 't randje toe vol. Daedelijk nam 'n een flienke slok en riep tegeliek „au, au!" Hij lei z'n hand op z'n koane en keek nog scheler dan anders. „Wat mankeer joe?" vroeg Jans, je ver

„Wat mankeer joe?" vroeg Jans, je verbrandt zeker je tonge, gulzige vent!" Nee, nee, dat is 't niet", zei Piet, 'k hao

Nee, nee, dat is 't niet", zei Piet, 'k hao een holle kieze, waer de zenuw van bloat leit. En noe komt d'r heête koffie bie en ik beloof je, dat je dan je lol op kan. Gelokkig, 't gaet al wat over. 'k Docht daernet, dat 'k deur de grond gieng, zukke vreêselijke snokken kreeg ik d'r deur.

Nae de koffie greep Piet z'n pette, trok z'n dikke jas an en zocht z'n gevaarfde klompen op.

„Mot je noe mit zuk weer nog naer de kaoie", riep Jans. „De wind sniedt deur je lief, as je buten komt. Wie gaet d'r noe mit zo'n bietende kouwe op de kaoie staen blauwbekke. 'k Weet zeker, dat de meeste vaanters achter de kachel bluuve, mar joe bint natuurlijk weer een butenbeêntje. Je vat nog een kouwe, waer je noait meer of komt en vooral voor die holle kieze is 't uutgezocht weertje. Mar je gae je gang mar. Wie z'n gat verbrandt, mot op de blaeren zitte. D'r zit geen aesje gezelligheid of huuselijkheid in je lief. Je bint geen eênen aevend meer thuus.

Piet zei d'r mar niks op en gieng zoo gauw meugelijk naer buten, 't Was de eerste keer niet, dat 'n die preek an most hoare en je wordt tenslotte overal an gewend. Sjonge, 't was toch kouwer dan 'n wel docht. Hie zette z'n kraege h oag op en stapte een beetje harder. Groatje had wel geliek, d'r was mar weinig volk op de kaoie en die d'r nog stienge zagge blauw van de kouwe.

„Wat zweête jule wel", zei Piet lachend, toen 'n in 't krootje stapte, „kiek es naer Klaos, de droppels hange an z'n neuze". Dat is noe niet bepaald van de hitte", zei Klaos, „want je zou hier op strukkele. As 'k vooruut gewete had, dat d'r zo'n iezige snuver op de kaoie spookte, dan was 'k achter de kachel gebleve. „Om je de waerheid te zeggen, ik had d'r

„Om je de waerheid te zeggen, ik had d'r vanaevend oak een beetje mee op, om m'n klompen an te trekken", zei Jaop van Teune, mar ik zag daernet groatje mit een bus brasso en mit de vurkensbak mieren en dan weet ik al hoe laete 't is. Dan zoekt ze alles wat mar blienke wil bie mekaore, heur wrieft de rommel mit die stienkende brasso in en dan douwt ze Jaop den uutwriefdoek in z'n viengers. En wees noe es eerlijk, dat is toch geen venterswaark. Daer word ik zoo melig van as een bevroren aerpel. 'k Zag gelokkig de buje vroeg genog ankomme en 'k docht bie m'n eige: 'k gae gauw op de kaoie schule, daer sta 'k (iroag". , Joe heit je wuuf van den eersten dag of

, Joe heit je wuuf van den eersten dag of totaol verwend en bedurve", riep Piet. „Nee, mannetje, dat hao ik van 't begin of an linker angestoke, as joe. Toen ik den eersten dag getrouwd was, zei ik: Ziezo, noe zalle m'n voortan mekaore goed motte begriepe. Ik bin van gedachten, dat in een huushouwen ieder z'n eigen joatje mot wieje. Joe zurgt voor 't boeltje en de kost en ik zal oppasse, dat m'n spae en m'n schrepel niet verroeste". En daer hao 'k m'n eige allied an gehouwe. Ik vind 't een misselijk gezicht, as een vent mit een stofdoek, een boenlappe, een dweil of een vloervaarke in z'n handen loapt. 't Is mar goed dat je geen kinders heit, Jaop, anders had je in je leven nog luren motte spoele oak". „Dat maekt een groat verschil", zei Jaop

„Dat maekt een groat verschil", zei Jaop een beetje kwaed. „Joe heit een wuuf, dat uut den diek gehakt is, mar die van mien heit al voor een kapitaol verdokterd". „Dat kan noe wel weze, Jaopje, mar ik

„Dat kan noe wel weze, Jaopje, mar ik houwe vol..." Vaorder kwam Piet niet, want ineens lei 'n z'n hand op z'n lienkerkoane, trok een gezicht as een aep mit een steênpuuste en riep: „Au, au, daer begint dat smerige dieng weer te kietele. Au, au, verdraoit; 't is net of d'r een gloeiende prieme deur m'n kaeke gaet". „Wat is d'r an de hand, joekt je kieze?" vroeg Jaop, „Je mot een prume tabak neme, dan gaet het vast en zeker over. Beter en goedkoaper middel is d'r niet". „Baekerpraetjes", riep Kloas, nee Piet, je motteen paer korreltjes zout d'r op douwe en je zal beleve, dat de piene daedelijk zakt. Echt waer, geen goud zoo goed!"

Ondertussen stienge de droppels zweet op Piet z'n veurhoad, zoo miraekel begon die holle kieze te kloppe en te steken.

„'k Gae naer groatje, jonges, 't is niet langer uut te houwen, 'k Worre gek van de piene, 't is geweun mistig voor m'n oagen', zei Piet.

„As 'k joe was, liep 'k eerst effen bie den dokter an. Een zieke sfronke mot je trek roaie, anders steekt 'n de aore oak an en je heit dan kans, dat je d'r heel den nacht moai mee bint", schreeuwde Hans nog, mar Piet was al uut 't gezicht.

Hie liep mit z'n roaie neusdoek voor z'n mond naer huus. Noe en dan gaf 'n een stamp mit z'n klompe op de grond, as 'n weer zoo'n venienige steek deur die ellendige kieze kreeg en dan vertrok z'n gezicht zoo scheef en rimpelig van de piene, dat een orangoetang d'r knap bie was.

Juust toen 'n weer zoo'n vreêselijken anval kreeg, kwam 'n Kromme Teun tegen. Die bleef verwonderd stille staen en riep: ,,Kaerel, Piet, wat trek joe een gekke postzegel. Je bint toch niks overkomme of bin je half bevange van de kouwe? 'k Weet het zoo net niet, mar 't gaet niet goed mit je". „Vent, krieg de vliegende rilbibber",

„Vent, krieg de vliegende rilbibber", bromde Piet netig van achter z'n neusdoek. Hie was blieje, toen 'n eindelijk thuus was. „As 'k mar eênmal uut de kouwe wind binne, dan gaet 't best over", docht 'n bie z'n eige en daerom liep 'n regelrecht naer de zurgstoel vlak bie de kachel. Jans wist eerst niet, hoe ze 't had.

„Bin je noe al verom, dat bin 'k niet gewend van je", wou ze net zegge, toen ze de roaie neusdoek en de verwronge tronie van Piet zag.

„Vent, wat is d'r gebeurd, wat beteekent die neusdoek en waerom trek je zoo'n uutgeknepe bakkes. Je bint toch niet an 't bakkeleien geweest op de kaoie?"

Was 't mar waer", zuchtte Piet, „nee, die beroerde holle kieze is an 't opspeulen. Au, au daer hei je weer zoo'n steek, 't Is om dol te worren! Noe docht 'k nog al, dat hier in de waarmte de piene zou zakke en noe wordt 't waerachtig nog erger".

„'t Is je eige schuld", zei Jans, „'k hao daernet nog gezeid, dat 't geen weer was om op de kaoie te gaen staen blauwbekke. Wie gaet d'r noe mit zoo'n sniejende wind op zoo'n trekgat staen. Wees blieje, dat 't mar kiespiene is en geen longontsteking".

„Blieje, blieje?" brulde Piet woest, „'k wou dat je 't tiende deel van de piene es had, die ik op 't oagenblik uut mot staen. Dan vloog je as een dolle katte tegen de gerdienen op, of je piepte as een wezel, die mit z'n staert in een klemme zit. En wat hei joe mit mien kiespiene te maeken, die 'k zaalf, moederziel alleen mot liejie?"

Kwaed gieng Piet weer in de zurgstoel zitte mit z'n gezicht op een kossen. Mar hoe meer z'n koane gieng broeie, hoe meer z'n kieze gieng steke. Noe en dan klonk d'r een zwaere zucht of een doffe verwensing van uut het kossen. Op 't leste kon 'n 't niet meer harde. Mit een vierroaie kop van de piene en van netigheid vloog 'n uut de stoel en stapte mit groate passen deur de kaemer. Hoe liep een stoel omvaore en een stove, waerin een teste mit vier stieng, rolde over 't vloerkleed.

Jans rende mit 't vloerblik d'r op of en voog zoo gauw meugelijk de vonken bie mekaore. „Halve gaere vent, je liekt de raezende Roeland wel. Je zou m'n heêle boeltje opstoke voor een rotte kieze. Kiek noe toch es an, een groate brandplekke op m'n goeie kleed. Gekke vent, kiek uut je mottige oagen, daer goai je m'n blommetaefeltje mit die prachtige clivia haest om. As dat zoo deurgaet, dan is m'n huushouwen strakjes een rewiene. Flauwe vent om voor een prikje in een kieze zoo'n kabaol te maeken!"

„Wuuf, gaet uut m'n oagen", raesde Piet. „Een prikje, durf joe nog te zeggen, een prikje, 't is net, of d'r een heêle brief spelden in m'n kaeke zit. De kan 't niet langer uutstaen, d'r mot een einde an komme, of ik krulle nog op van ellende. Och, och, wat mot een mens al niet overkomme!"

„Gaet asjeblieft trek naer den dokter en laet dat smerige dieng d'r uutlichte. As 'k mit joe zoo de nacht in mot gaen, dan zal 'k m'n lol wel op kanne. Vooruit, doe je jas an en laet d'r geen gras over groeie. Dan bin je strakjes van de piene of en aores kan je heel den nacht mit die kieze tobbe".

„'k Zou je feestelijk danke", riep Piet, die 't haest op de zenen kreeg, as 'n over de tange van den dokter hoarde praete. „'k Zou je danke, om m'n eige half te laete vermooren. Dokter Knudde kan d'r toch niks van, die zou je kop d'r of trekke of op z'n minst je halve kaekbeen sloope. En trouwens, 't gaet al wat over oak. 't Is noe een beetje draeglijk geworre". En zo wear, die vreêselijke steken wiere minder en Piet gieng weer rustig in de zurgstoel zitte. Mar 'k gloave, dat dit meer kwam deur de groate angst, die 'n had voor de tange van de dokter. Jae, want je mot wete. Piet had verlee jaere oak es een kieze laete trekke en toen was 'n op die beroerde stoel zoo miseraobel geworre, dat 'n van z'n stokje was gegaen. Hie was noe bepaeld geen held, al had 'n een groate mond. Daer had 'n daedelijk an gedocht, toen groatje over de tange was begönne. Mar oak de vrees voor die verschrikkelij

Mar oak de vrees voor die verschrikkelijke tange kon op den duur den piene niet verdrieve. Een kwartiertje laeter begon Piet weer deur de kaemer te iesbeêren, raezend en tierend op die vermolmde kieze. Jans zette uut voorzichtigheid de stoelen an de kante en d'r clivia in 't achterhuus. Zoo noe en dan, as 't wat al te erg wier, gaf Piet zoo'n stamp op de vloere, dat de kommen op taefel stienge te dansen. Juust kwam Kees, z'n zeune van 't durp thuus. „'k Docht eerst, dat d'r bommen viele', zei Kees, toen 'n binnen stapte, „mar 'k zie het al 't is vaoder, die z'n lieve voetjes op de grond zet".

„Snotneuze!" schreeuwde z'n vaoder woest, „bin joe gekomme, om den draek mit mien te steken. Gae trek naer je nist, of 'k trappe deur de bedstee-deurtjes heen. En gauw wat, want 'k bin op 't oagenblik in staet om je an moes te wrieven". En Piet lichtte z'n hand al op, om den aarme, onschuldige jongen een poeier te verkoapen.

Kees vloog as de wind langs z'n vaoder heen, in de eige vaert den trap op en lag van veralteraotie vuuf minuten laeter al onder de wol.

„Driftkop", riep Jans, „je briengt de heêle femilie in opschudding, 't heêle huus in rep en roer. Je zou je eige kind de stupen op z'n lief jaege. En dat om een doad onnozele, holle kieze. 'k Zal je klompen es uut 't schuurtje haele en dan gae je daedelijk naer den dokter, begrepe! Mit zoo'n wildeman durf ik de nacht niet in".

„Laet die klompen mar ruste", riep Piet, „die vreêstelijke steken worre al minder. Dat is altied zoo mit die miseraobele kiespiene, zoo bin je half gek en zoo bin je weer zoo gezond as een jong hoen. 'k Zal es een paer asperientjes slikke en dan gae 'k mar naer de koaie. As 'k eênmal in slaep valle, dan bin 'k er maarge weer of'. „Hoar je de tange weer rammele, be

„Hoar je de tange weer rammele, benauwde wezel", zei Jans, „je bint oak een held van stroopvet. Strakjes stamp je de gaeten weer in de vloere en hangt de lampe an de zolder te schodden. En dan nog 's wat, 'k hao op 't oagenblik geen asperinen in heel m'n huus, al wou je d'r goud voor betaele. En ik gae mit die kouwe de deure niet meer uut, want m'n rimmetiekbeên stak vanmiddag al zo5 verschrikkelijk, dat ik niet deur de aevendlocht durve".

„Dan mot Kees d'r mar om", zei Piet en stieng al bie de zoldertrap: „Hê, lui vaarke, kom es uut je nist! Je mot bie Piet Pille om asperinen en een beetje vlug asjeblieft!"

„Hè, wat is d'r an de hand?", geêwde Kees, die pas sliep. „Kom d'r trek uut, kleê je eige an en

„Kom d'r trek uut, kleê je eige an en gaet as de weerga bie Piet Pille om asperine. 'k Vrete desnoods een heel buisje op, as die beroerde piene mar zakt. Je hei m'n gehoard, d'r is haest bie!"

„Eerst zou 'n je de hersens inslaen en dan mot je as je goed en wel onder zeil bint, je zootje weer an trekke, om buten te vernikkelen van de kouwe", bromde Kees en mit groate tegenzin kwam 'n van onder de waarme dekens. Mit een gezicht, dat op sturm stieng, kwam 'n eindelijk den trap of, zocht z'n klompen op en zonder een woord te zeggen, stapte de aarme jongen de achterdeure uut. Blauw van de kouwe kwam 'n een kwartiertje laeter verom, goaide 't buisje asperine op taefel en gieng zonder boe of ba weer naer de zolder, 'k Leek wel of de kieze zoo langzaemer

'k Leek wel of de kieze zoo langzaemerhand uutgeziekt was, want Piet had z'n tabakspupe opgezocht en zat tevree in de zurgstoel groate wolken uut te blaezen. „'k Bin een ander mens", zei hij tegen Jans, „'k Hao 't wel gezeid 't is mar een doadgeweune kouwe op die bloate zenuws en die is noe gelokkig uutgewaarkt. 'k Neme een asperientje in en dan gae 'k fijn maffe". „As 'k joe was, liet 'k dat smerige dieng

„As 'k joe was, liet 'k dat smerige dieng d'r maarge toch mar uuthaele", zei Jans. „Over een hortje hei je de poppen weer an 't dansen en dan stamp je m'n goeie boeltje weer an diggels". 'k Zou je lekker danke", riep Piet, 'k zal

'k Zou je lekker danke", riep Piet, 'k zal daer een stik van m'n eige lichaam weg laete neme as 'k geen last van hao. Gloaf m'n gerust, die kieze is voor minstens een half jaer uutgewaarkt, dat weet 'k bie ondervinding. Welterusten!"

Piet kroop onder de wol en zoo waer, een paer minuten laeter lag 'n te snurken as een motor. Jans had al hoop, dat het deze keer es best of zou loape, toen ze nae verloap van een uurtje, 't bed verdacht hoarde kraeke. En daer begon 't lieve levei) opnieuw. Ze hoarde 't gekerm en gekreun, toen een groaten bons op de zolder en daer kwam Piet in z'n onderbroek den trap of mit z'n hand op z'n koane. „De buje steekt weer op", klaegde Piet,

„De buje steekt weer op", klaegde Piet, „waer is de asperine. Au, au, daer krieg 'k weer van die miseraobele snokken d'r deur. 'k Voele de piene van 't haer van m'n krune tot m'n kleine teê. 't Is weer niet om uut te houwen". En Piet begon weer deur 't huus te iesbeêren, stampend en kreunend, dat je harte d'r bie breke zou. Hie had twee asperientjes tegeliek ingenomen, mar 't hielp lang zoo goed niet as de eerste keer. Pas een goed kwartier laeter begon het wat te minderen en toen schoot 'n weer in de koffer. Mar 't wier voor Piet een verschrikkelijke nacht. Zeker wel vuuf of zes keer mos 'n d'r uut en toen 'k eindelijk licht begon te worren, was de aarme kaerel moe en afgetobd en 't buisje asperine was totaol leeg. Natuurlijk had oak Jans geen oage dicht gedaen en je weet, nae zoo'n slaepeloaze nacht bin je 's ochends niet bepaeld fris. Groatje was dan oak daenig uut d'r humeur en zoadrae ze op de vloere stieng, begon ze:

„Dat is de leste keer, dat ik mit joe zoo de nacht ingae. Je gaet daedelijk naer den dokter en as je niet wil, zal 'k je an je haer d'r naer toe slepe. Dienk je, dat ik m'n kostelijke nachtrust opoffere an 'n rotte kieze van joe. Vooruit, as den weergae naer den dokter. Dat gezaonik mot ofgeloape weze! Piet gieng mit loaie poatjes naer den

Piet gieng mit loaie poatjes naer den Schimmelweg, waer dokter Knudde weunde. Hie hoopte mar, dat den dokter niet thuus zou weze en zenuwachtig trok 'n eindelijk an de belle. Het dienstmeisje dee ope en 't eerste wat Piet vroeg, was: „Is den dokter thuus?" „Dat tref je goed, hie is net thuus ge

„Dat tref je goed, hie is net thuus gekomme", zei 't meisje. „Kom t'r mar in". „Je kan beter zegge: je treft het beroerd slecht", docht Piet in z'n eige en hie gieng bevend en wit van zenuwachtig-heid op de stoel zitte in de wachtkaemer. 't Was dan toch deze keer biezonder erg mit die kieze oak. Zelfs in de wachtkaemer voelde 'n nog die ellendige steken. Zoa vreêselijk had 'n 't echt waer nog noait meegemaekt.

Daer kwam eindelijk den dokter in de deure.

„Zoo Piet, wat is d'r aan de hand, je bent zoo vroeg op 't appèl", zei de dokter.

„Jae dokter", begon Piet, „'k hao een kieze, die verward wil en die zou d'r uut motte, 'k Hao vannacht al geen oage dicht gedaen en wil je wel geloave dat de piene d'r nog niet uut is. „Dan zal ik je daar eens vlug afhelpen.

„Dan zal ik je daar eens vlug afhelpen. Kommaar mee, 't is zoo gebeurd", zei dokter Knudde en hie gieng mit Piet naer de apoheek.

„Wil je, dat ik de kies verdoof of moet ik 'm zoo maar trekken? Ik geef de voorkeur aan 't laatste, want dan heb je geen misère met napijn".

„Niet verdoave?!" schreeuwde Piet verschrikt. „Nee dokter, dat zal m'n noait overkomme, dan kan je m'n wel op een draegbare thuus laete brienge. 't Is een kieze as een aersgat in bevrore grond. En d'r zitte bie mien toch altied van die verwarde, verdraoide wortels an. Nee dokter, as je dat ondieng niet verdoafd, dan overleef'k 't niet".

„Kalm, kalm een beetje. Piet", zei de dokter, „maak je niet zenuwachtig, 't is geen maagoperatie. Over een paar minuten is de smart geleden. En bovendien, als je wilt, dat ik de kies een spuitje geef, dan zal dat direct gebeuren. Je kunt het krijgen zoo als je het hebben wilt".

En d'n dokter gieng naer een glaezen kastje, om de spullen te haelen. Piet zag de blienkende tange al schittere en hie wier al raor om z'n harte. Hie deê werktuuglijk z'n mond al waegenwied ope. Hie voelde even de vliemscherpe prieme in z'n tandvleis, even dee 't verschrikkelijk zeer, mar 't was gelokkig zoö gebeurd.

„Zie zoo", zei de dokter, „ga nu maar een paar minuten in de wachtkamer zitten, tot het spuitje goed is ingewerkt en dan zal ik je gauw van de plaag verlossen".

Piet sukkelde draoierig de wachtkaemer binnen, wit van de deurgestaene angst. Bah, wat was dat een miseraobel gevoel in z'n kop. Z'n koane en z'n lippe wiere in z'n gevoel zoo stief en dik, dat 'n haest niet meer kon praete. Mar eên gelok had 'n, de piene was over. Hie voelde totaol niks meer en dat was een verlossing nae zoo'n beroerde nacht.

Mar 't ergste most nog komme: de tange. D'n dokter zei wel, dat 'n d'r niks van voelde, mar Piet was geen kind meer. 't Was de eerste keer niet, dat 'n een kieze liet trekke. Zeker, de piene was nae zoo'n verdoaving wel uut te staen, mar dat aekelige geknars en gekraek in je kop, dat was eigenlijk nog vreêselijker, daer kon z'n harte niet tegen. En toen 'n zoo z'n gedachten liet gaen en an 't oagenblik docht, waerop dokter Knudde de tange op z'n kieze zou zette, wier Piet zoó angstig en moedeloas, dat 'n ineens de deure uutholde en voor dat 'n 't wist op straete stieng.

Vuuf minuten laeter zat 'n thuus bie de kachel en loog tegen Jans dat d'n dokter niet thuus was. Een half uurtje gieng dat best, mar o wee, dat spuitje raekte zoo langzaemerhand uutgewerkt en tegeliek kwam de piene vrom, zoo hevig, dat Piet haest gek wier. D'r was mar eên middel op: vrom naer dokter Knudde, hoe erg 'n daer oak tegen op zag. „Wat bin 'k toch 'n stommerik", docht

„Wat bin 'k toch 'n stommerik", docht 'n toen 'n voor de tweede keer an de belle trok.

„As d'r mar geen mens achter komt, want dan hoef ik in geen veertien daegen op de kaoie te verschienen. Wat zalle ze mit m'n spotte.

Daer gieng de deure ope en daer stieng d'n dokter zelf op den durpel.

„Aha, daar heb je Piet weer", lachte de man. „Kom binnen beste jongen, 'k Had je zelfs al eerder verwacht. De tang ligt nog geduldig op je te wachten, want die heb ik maar niet opgeborgen, 'k Wist maar al te goed, dat je spoedig terug zou komen".

„O, dokter, haelt dat smerige dieng d'r asjeblieft daedelijk uut, want 'k houwe 't geen minute meer uut. Wat bin 'k toch stom geweest om daernet weg te loapen. „Dat bedenk je wel te laat, m'n jongen, je had al van de pijn verlost kunnen zijn en nu moet de ellende opnieuw beginnen .

En 't is waer. Piet maekte nog 'n benauwd kwartiertje mee. Mar toen 't goed en wel achter de rik was en toen 'n mit z'n zakdoek voor z'n mond en zoo wit as een laeken naer huus stapte, voelde 'n z'n eige zoo gelokkig as een kind. Over eên dieng zat 'n mar daenig in de warre en dat was, dat ze op 't durp te weten zouwe komme, dat 'n uut de wachtkaemer was gevlucht mit een ingespote kieze.

Mit een bevend harte gieng 'n dien aevend naer de kaoie en oak de volgende daegen was 'n niet op z'n gemak. Mar tot Piet z'n gelok binne z'n kammerao's d'r noait achter gekomme en zoo liep het mit de kiespiene en dus oak mit de naepiene nog goed of.

L de Meester

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen