Een paar weken werken in een ontwikkelingsland (2)

Dag 10: maandag 14 juli

Ik ga wel mee naar de bouw, maar ben afschuwelijk misselijk, dus in de bus snel een raampje opzoeken en hopen dat ik er niet uit hoef te gaan hangen als we over al die hobbels rijden...Er waait een lekker windje door de bus, nu alle ramen open zijn. Deze ochtend wordt voor mij een ochtendje onder de boom, bij de anderen, ziek, zwak en misselijk. Echt vervelend om toe te kijken hoe anderen hard werken en je zelf niet eens een steen kunt optillen! Vanmiddag kinderwerk! Het is heerlijk rustig, maar toch wel jammer dat veel kinderen niet weten dat we deze week ook weer komen. Er wordt stil naar het verhaal geluisterd. Het groepje heeft een poppenkast gemaakt over het verhaal van Ruth. We zingen liedjes en gaan nog wat kleuren. Daarna halen we een strandbal tevoorschijn..., zoiets heb ik echt nog nooit gezien: ze worden helemaal wild en meppen tegen die bal en springen en gillen dat ze die bal willen! We hebben echt vreselijk gelachen om hoe dat eraan toe ging. Als we aan het eind van de middag teruglopen, lopen ze allemaal mee. Om ze nog even bezig te houden, gaan we nog liedjes zingen en ‘papegaaitje leef je nog’ doen. Vooral het “iadeejaa - poef!” is een succes, ‘s Avonds even lekker niks. Iedereen heeft z’n rust echt hard nodig.

Dag 11: dinsdag 15 juli

Vanavond gaan we in het hutje slapen..., spannend hoor! We gaan dan naar een familie in Gbungbaliga, slapen dan in een hutje en gaan de volgende dag meteen naar de bouw. Na alle verhalen over insecten, kakkerlakken en andersoortige enge beesten heb ik toch m’n twijfels...

Vandaag wil ik veel doen! Met goede moed begin ik in het cement. Zand scheppen, cement erbij, mengen, water erbij, weer mengen... een hele kunst! We zingen het betonlied mee met de betonmakers. Het is erg makkelijk, dus de Ghanezen doen inmiddels volop mee. Even een korte uitleg: je loopt achter elkaar om de berg beton heen en ondertussen schep je het om. Dan zing je op een nog niet bestaande wijs: “betonbetonbetonbetonbeton”. De dag gaat zo heel erg snel voorbij.

Dan gaan we naar de hutjes. Van onze gastheer krijgen we, op verzoek, een emmer water om ons op te frissen, echt wassen zit er de komende dag niet in.. We gaan pannenkoeken eten! Die bakken we zelf op kolen. Binnen in het hutje zie ik geen enge beesten, maar ik ruik wel... geiten. Die gebruiken dit hutje dus als toilet! En dat ruik je best goed! Om acht uur gaan we naar een familie op bezoek. Het hoofd van de familie heet ons welkom en trekt zich weer terug. Vervolgens gaan we met de rest van de familie gezellig zitten praten. Over en weer worden er vragen gesteld: “Wie doet de huishouding?”, of: “Wie zoekt de huwelijkspartner uit?” Er wordt erg hard gelachen als we zeggen dat we dat zelf doen! En datje geen geld aan de familie hoeft te geven. Op elk antwoord van ons komt een reactie, of er wordt heel erg gelachen of ze gaan nadenkend zitten knikken. En andersom is dat ook zo. Maar als het gaat over het zorgen voor de ouders, dén komen er heftige reacties los! Ze snappen niet dat wij ze in een verzorgingshuis stoppen! Hoe kun je mensen, die je alles gegeven hebben wat je nu bent, verlaten en anderen voor hen laten zorgen? Nog drie keer komen ze erop terug en ze willen ons echt laten weten dat ze er heel bezorgd om zijn. Het zet je wel aan het nadenken, zo’n cultuurverschil. Waar ze ook echt heel erg van schrikken, is dat het in Nederland voorkomt dat er soms mensen overleden zijn en dat men daar pas weken later achterkomt! De tolk is daar zo van ondersteboven dat het minutenlang stil blijft voor hij het aan de familie vertelt... Toch wel heel bijzonder, zo’n gesprek.

Dag 12: woensdag 16 juli

Wat een nacht hebben we achter de rug! Geen minuut geslapen, het was zo ontzettend warm! Ik was heel erg blij dat het licht werd en toen ben ik direct buiten gaan zitten. We ontbeten lekker rustig en hebben daarna ge-GMG’d. Het busje kwam onze bagage ophalen en meteen gingen de zieken mee terug. Deze dag was echt rampzalig! Als je wél geslapen hebt is het al zwaar, maar als je met hebt geslapen dan is het bijna dodelijk. Maar gelukkig kon ik ‘s middags weer naar de kindertjes! Het verhaal ging over de Goede Herder en werd buiten onder de bomen verteld en uitgespeeld. Er werd hard gelachen om de herder die de wolf wegjoeg en om de schaapjes die op handen en knieën achter de herder aankropen. Er waren negen zwarte schaapjes en één witte; de witte liep weg, maar werd gelukkig ook weer gevonden door de herder.

Daarna naar huis! Ik ben nu nog blijer met het water dan ik al was. Eindelijk weer een beetje schoon worden! We eten rijst met van alles er door (herkomst onbekend). Het is erg lekker! Toch hebben sommigen veel moeite om wat te eten, ‘s Avonds komt Stephen. Hij werkt voor AGREDS en is leider van ons project. Stephen komt vertellen over wat hem bezighoudt en hoe hij gelooft. Het is een indrukwekkend verhaal, van vertrouwen in God en alles van Hem te verwachten. Hij vertelt ook hoe de Afrikaan gelooft. Die gelooft met alles wat er in hem zit en is er constant mee bezig. Als iemand vraagt: “How are you?” Dan is het antwoord: “By God’s grace, I’m fine” Dat verklaart ook de namen op de winkeltjes ‘Sweet Jesus - Motors’ bijvoorbeeld. Wel iets om over na te denken!

Dag 13: donderdag 17 juli

Vannacht heeft het heel erg hard geregend en werd het erg koud. Even dacht ik nog dat we weg zouden spoelen, maar ik vond slapen belangrijker dan kijken of dat waar was. Vanmorgen was er rijstepap! Ongelofelijk dat ik daar ooit zin in zou hebben. Normaal vind ik het afschuwelijk, maar nu is de enige gedachte: het is voedzamer dan wit brood, dus eten! (met heel veel suiker en kaneel natuurlijk).

Het was bewolkt toen we bij de bouwplaats aankwamen, daardoor was het ook niet zo warm. We hebben de bekisting eraf gehaald en de spijkers verwijderd en rechtsgeslagen, zodat ze nog een keer gebruikt kunnen worden. Na de lunch ga ik met de zieken mee terug naar Yendi. Opgepropt zitten we in de auto van Stephen, we worden door de chauffeur teruggereden. Onderweg zwaaien er weer veel kinderen naar ons en ze roepen “Father, father!" De chauffeur legt uit dat dit komt omdat er regelmatig rooms-katholieke priesters komen die dan het Evangelie vertellen en spullen uitdelen. Die priester zijn ook wit, dus alle witte mensen die ze zien zijn ‘fathers’.

Dag 14: vrijdag 18 juli

Het gaat allemaal zo onwijs snel! Nog maar één week... Vannacht was ook weer een lastige nacht. Weinig geslapen en steeds naar het toilet gerendeDa’s geen pretje en natuur^., lijk ook geen leuk verhaal, maar wel de realiteit, helaas...’ Soms moetje even een stapje terugdoen, en dat deed ik dan ook vandaag. De rest van de groep (op de andere zieken na) zijn aan het betonnen! Vandaag is het betondag en is het de bedoeling dat de vloeren gestort worden. Dat is lastig, als alles met de hand moet. Een betonmolen was in de verre omtrek niet verkrijgbaar en dat scheelt al snel zo’n twintig mensen werk! De enige betonmolen die ze hadden in Yendi was kapot, dus dat wordt gewoon de handen uit de mouwen. De groep is veel later terug dan normaal en ze zijn allemaal...: zwart! Valt niet zo op in deze omgeving maar het is niet helemaal natuurlijk. Een beetje gespetter en geplons met een waterfles en we zijn allemaal weer wit(tig).

Dag 15: zaterdag 19 juli

De kapsters uit Yendi komen vanmorgen om vlechtjes te maken. Na uren op een stoel te zitten, heb je dan een hoofd vol strakke exotische vlechtjes! Eén van de kapsters heeft haar kind meegenomen en die zit in een doek op haar rug. Als hij begint te huilen, verschuift ze hem naar haar heup en krijgt hij borstvoeding en zij vlecht gewoon door..., heel efficiënt!

‘s Middags gaan we fietsen! Met een gids fietsen we door de omgeving, af en toe staan we stil om wat te drinken en uit te rusten. We komen langs een meer en bij het vliegveld van Yendi. “Hier is het vliegveld van Yendi” vertelt de gids. Iedereen kijkt geïnteresseerd om zich heen, maar niemand ziet een vliegveld. “Uhm..,, wéér dan precies...?” “Je staét erop!” Dat was het vliegveld dus, een weg zoals alle wegen; zand, hobbels, kuilen en hier stond dan nog wat gras op.

Na onze avontuurlijke fietstocht langs smalle weggetjes, afvalhopen en door een waterstroompje heen, kwamen we in Yendi aan. We hadden geen tijd om ons om te kleden want we moesten de fietsen terugbrengen. Daarna wachtten we op onze bus die ons naar Gbungbaliga zou brengen voor het voetbal- en volleybaltoernooi! Alleen was er geen bus dit keer, maar een truck! Achter in de bak, op de Afrikaanse manier!

We werden genadeloos in de pan gehakt met het volleyballen. Het voetbal ging iets beter en na een gelijkstand van 2-2 verloren we toch nog met de penalty’s. De oudsten van het dorp zaten op ons te wachten in het schooltje. We kregen een toespraak en ze boden ons vervolgens een maaltijd aan om ons welkom te heten. De maaltijd bestond uit: een schaap, die stond te mekkeren aan een touw in de school, en 10 yams. Even stonden we verbaasd te kijken, maar we snapten het al. Het schaap ging mee de truck in en werd de volgende dag klaargemaakt om te eten. Een paar meisjes kostte het een paar tranen, maar uiteindelijk heeft iedereen er heerlijk van gegeten!

Vanavond zijn we uitgenodigd bij het koor. We zijn benieuwd wat we gaan horen en hebben ons verheugd op swingende gospelmuziek! Alleen regende het erg hard en kwam niemand z’n huis. Wij waren de enigen, met de dirigent en de drummer, dus hebben wij maar gezongen...

Dag 16: zondag 20 juli

We hebben onze eigen dienst gehouden. Enkele deelnemers hadden het voorbereid en het was echt heel erg leuk. Verder hebben we vandaag uitgerust.

5* Dag 17: maandag 21 juli

Cultuurprogramma vandaag! Met een aantal deelnemers gaan we een ‘profession exchange’ doen. Ik heb gekozen voor economical; we gaan dan op bezoek bij een bank en in een winkeltje werken. Dat lijkt me best leuk! Bij de bank is het erg druk. Wij mogen naai' binnen en kunnen alles vragen wat we willen. Verbazingwekkend dat alles nog met de hand gaat. Er is niet eens een computer. Het leek ons leuk om een rekening te openen bij de bank om te zien hoe dat gaat. Het enige wat we nodig hadden, waren twee pasfoto’s en 50.000 cedi’s (€ 5) om op de rekening te zetten. Later op de ochtend heb ik samen met één van de deelnemers in een winkel gewerkt. Het was echt heel erg grappig om te doen. Ik heb spijkers verkocht, die werden eerst afgewogen en toen in papier verpakt, en verder heb ik nog cement verkocht en hout. En natuurlijk heel veel gekletst. Het is zo leuk om te praten met ze. Ze zijn echt heel erg open en ook nieuwsgierig hoe wij alles doen. Natuurlijk kwamen er veel mensen langs om alleen maar naar ons te kijken en vervolgens lachend weg te lopen.

Vanavond hebben we candlelightnight. Een sfeervolle avond met veel kaarsjes en (niet helemaal gemeende) romantische gedichten. Er zijn veel gedichten geschreven, dus zijn we wel een tijdje bezig met het luisteren en genieten van de creatieve uitspattingen van onze groepsgenoten. Er worden odes gebracht aan de ventilator, de waterfles en een regenbui..., en aan groepsgenoten. Thea is vanavond nog naar het ziekenhuis in Yendi geweest. Ze krijgt morgen de uitslag van het onderzoek. Hopelijk is het geen malaria...

Dag 18: dinsdag 22 juli

Laatste bouwdag! Raar dat dit echt, echt, écht de laatste werkdag is hier, maar aan de andere kant ook wel lekker. Vanmorgen was het weer heerlijk bewolkt, dus was het een aangename temperatuur. Toch moet er nog gemetseld worden. Het is namelijk zo’n groot gebouw dat het dak er nog niet op kan. Vandaag worden alle muren afgemetseld en de ringbalk gestort. Als wij weg zijn, blijft de aannemer nog om het dag erop te zetten. De stenen zijn nog steeds zwaar! Dat is toch onbegrijpelijk, na drie weken werken sta ik nóg te puffen als ik steen moet optillen! Of er weer één af moet tillen als ‘ie scheef ligt of als er niet genoeg cement onder zit...

Om half één lunchbreak! Annemieke, m’n metselmaatje, en ik zijn echt superblij; verheugd gooien we onze werkhandschoenen in de lucht, maar... volgens Justin kunnen we best nóg wat doen omdat het kinderwerk pas later begint vanmiddag... Toch heb ik niet meer gemetseld omdat ik in een winkeltje, zo klein als een luciferdoosje, lucifers moest kopen. Het meisje in het winkeltje paste er nét in!

Vanmiddag voor de laatste keer kinderwerk..,, dat is echt wel jammer. Dan zijn drie weken best kort! Hopelijk kan de school met de materialen die we achterlaten, nog een keer iets doen.

Vanavond hebben we een afscheidsdiner met de Ghanezen met wie we samengewerkt hebben! Het eten is klaargemaakt door enkele deelnemers en de kitchen-staff. De tafels zien er heel erg mooi uit. De Ghanezen zitten tussen de Nederlanders in, om de integratie te bevorderen. Ik zit naast Ably, de nachtwacht. Niemand heeft hem ooit gezien omdat hij daar altijd in het donker zit, als wij slapen. Hij spreekt ook geen woord engels maar hij zit zo te glunderen dat je er zelf blij van wordt als je naar hem kijkt. Met gebaren proberen we te communiceren en dat gaat aardig. Aan het eind van de avond krijgen ze allemaal nog een cadeautje, een aandenken aan ons. Het was echt een succes! (Thea had overigens geen malaria!)

Dag 19: woensdag 23 juli

Vandaag is de overdracht en nemen we afscheid van Gbungbaliga en Yendi. De groep wordt in tweeën gedeeld. De ene groep gaat het gebouw versieren en de andere groep de kinderen. De kinderen staan netjes in een rij te wachten. Ze staan allemaal in de houding en na wat militaire bevelen, waarbij ze in de houding gaan staan, zingen ze uit volle borst het volkslied. Wij staan er maar een beetje beduusd bij te kijken...; dit hadden we niet echt verwacht. We gaan de kinderen schminken, blazen ballonnen op en delen cadeautjes uit. Verder doen we nog wat spelletjes met ze. Dan gaan we allemaal naar de opening van het gebouw. Het uitdelen van vlaggetjes wordt gestaakt omdat we echt belaagd worden door de kinderen. Ze moeten nu eerst op de grond zitten in een kring, en dan krijgen ze een vlaggetje. Ook de ouderen willen een vlag; die zitten nu op een stoel met een vlaggetje in de hand, te wachten op wat er komen gaat. Dan volgen er allerlei toespraken. Ik kijk af en toe even rond om te kijken of iedereen nog wakker is...; even een (bijna) subtiele duw en er wordt weer geluisterd. De District Chief Executive heeft ook nog een toespraak, met humor... Hij komt tussen ons in staan en vraagt of we nog éé keer ‘hoofd, schouders, knie en teen’ willen doen, om te zien of hij het ook kan. Natuurlijk doen we dat, en hij doet heel enthousiast mee!

Na een paar uur, denk ik, gaan we naar het gebouw toe voor de opening. Door ballonnen uit het gebouw te laten, waarna er een chaos ontstaat, is het gebouw geopend. De chaos duurt nog even voort. Oude mannen slaan met hun paraplu naar de ballonnen en proberen er één mee te nemen, kinderen doen dat ook, alleen zonder paraplu, en anderen rukken de slingers en het plastic van het gebouw; en wij..., wij staan met open mond te kijken naar wat er allemaal gebeurt. Na de lunch laden we de spullen in en vertrekken we naar Tamale. We zijn al op de terugweg! Nog een paar dagen en dan zijn we weer in Nederland...

Dag 20: donderdag 24 juli

Oei! We zijn te laat opgestaan! Om 6:15 uur, wel een kwartier te laat. Snel de tassen inladen en in de bus stappen. Onderweg staan we een tijd stil omdat er weer eens een vrachtwagen in de berm is geraakt en gekanteld is, verderop staat een olietankwagen te lekken. We moeten er heel snel voorbij anders wordt de weg afgesloten. Met onze bus gaat het ook niet helemaal lekker. Hij lekt water en dus moeten we om de paar uur stoppen om dat bij te vullen. Er komt misschien een nieuwe bus zodat we over kunnen stappen. Ruben is erg ziek. Er wordt het bevel ‘ramen dicht’ gegeven als hij naar buiten gaat hangen om over te geven. Het is maar goed dat de ramen dicht zijn want hij zit helemaal voorin en door de wind... Ja ja, iedereen snapt wel wat er dan gebeurt! Het duurt best lang allemaal, en als we aan buschauffeur Bash vragen hoe ver het nog is, antwoordt hij: “far!” Het aantal kilometers wordt niet genoemd: het is gewoon ‘ver’. Half in de middag komen we langs de watervallen! Gelukkig is er nu wel tijd en kunnen we spetteren in het koude, frisse, schone water. Dat is een zeer welkome afwisseling van de lange busreis. Het is er echt heel erg mooi! We blijven er een uurtje en daarna vertrekken we weer. Iedereen is door het watergeweld weer een beetje wakker en actief, dus is het een gezellige boel in de bus! Maar het duurt ‘errug’ lang, héél errug lang, en de bus..., tja, die heeft z’n beste tijd ook gehad...! Het wordt donker, en de hoop dat we konden overstappen in een nieuwe bus is nu overgegaan in de hoop dat we in deze bus kunnen blijven zitten! Maar om 22.45 uur komt er toch nog een nieuwe bus... Heel erg slaperig gaan we naar buiten. Maar dan moet óók de bagage nog es worden overgeladen! Dat duurt eventjes, maar dan vertrekken we toch richting Accra. Bij iedere verzameling lichtjes die ik zie, denk ik dat we er zijn; maar we moeten toch echt nog een stuk verder. Als we eenmaal in Accra zijn, duurt het nog even voordat we bij het hotel zijn. En dan..., is er..., een heerlijke kamer..., met een écht bed..., en een douche..., en beneden in de eetzaal nog een avondmaaltijd... Maar die sla ik maar even over... Gaaaaap...!!!

Dag 21: vrijdag 25 juli

We blijven vandaag in Accra en bezoeken een slavenfort. Niet het bekende fort ‘Elmina’, maar een kleinere, dichtbij de stad en aan het strand. Het is druk in Accra, maar al snel komen we buiten de stad. Er staan nog wel kleine huisjes, dicht aan de weg; eigenlijk meer hutjes. Ervoor staat een tafel met koopwaar. Kleine kastjes met vis, brood, etc., waarvan je de geur wekenlang nog herinnert... De mensen zien er nog armer uit dan in het noorden. De kinderen hebben bijna geen kleding en ze kijken hun ogen uit naar de bus. Als we uitstappen, staan er inmiddels misschien wel veertig kinderen om ons heen. In groepjes van twaalf gaan we naar het fort. Ik had niet kunnen bedenken dat het zo aangrijpend was, terwijl er toch echt niet zoveel te zien was. De gids vroeg waar wij vandaan kwamen. “O Holland! well, the dutch people build this fort....” De Hollanders, misschien wel onze voorouders, hebben dit gebouwd! Eerst om het goud in op te slaan, en toen dat op was: om mensen in ‘op te slaan’ en vervolgens te verschepen... Alles is wit geschilderd, maar de maaskeitjes op de trappen zie je nog goed. We gaan naar beneden. De ruimte is donker en muf, het plafond laag. Er is één luchtgat, van 40 bij 40 cm. We staan daar met twaalf mensen, en als de deur dichtgaat is het benauwd. De gids vertelt dat hier honderd mannen in werden gestopt. Honderd! De rillingen lopen over m’n rug als ik me daar een voorstelling van maak. Door het gat in het plafond werd voedsel en water naar beneden gegooid. De sterksten vechten zich een weg naar voren, waar het eten valt en nog een beetje lucht naar binnen komt. De zwakkeren worden vertrapt en sterven. Dan, eens per dag wordt er voedsel door het gat gegooid, voor het alle grijpende handen kan bereiken, is het al weg, opgegeten. De lichamen van de zwakken worden in drie massagraven gegooid, die in het fort zijn gemetseld. Als er een schip klaar is voor vertrek, worden de levenden geblinddoekt en moeten ze door een tunnel van honderden meters lang naar het strand kruipen. De tunnel is niet hoger dan 60 cm. Dan worden ze ingescheept, in het ruim op weg naar het land van de toekomst...

Een schrille tegenstelling als we daarna de oceaan in rennen, over het strand, langs palmbomen, waar een jongetje in een palmboom zit en kokosnoten naar beneden gooit. Even snel als hij erin klom, komt hij er nu uit. Alle gedachten aan het verleden van Ghana worden door de golven weggespoeld. Toch, als we teruggaan naar ons hotel, kan ik het niet vergeten...

Dag 22: zaterdag 26 juli

De dag van vertrek. Vreemd hoor, om te denken dat we over een paar uren al weer thuis zijn! We hebben nog wel een hele dag voor ons, hier in Ghana, dus daar gaan we eerst van genieten! In de tuin van het hotel zitten we deze ochtend bij elkaar voor de laatste GMG. Iedereen schrijft een brief aan zichzelf, die over een tijdje naar je wordt opgestuurd. Hierin schrijf je de momenten die je niet wilt vergeten, mensen die je niet wilt vergeten, bijzondere dingen die je hebt gezien en misschien wel goede voornemens, waar je echt wat mee wilt gaan doen.

Dan is het tijd om de spullen in te pakken! Tassen klaarzetten en in de bus laden. We gaan naar de markt in Accra. Voordat we daar zijn worden we in de bus al aangeklampt door verkopers van zonnebrillen, landkaarten, slippers, zeep, etc. Je kan het niet bedenken! Dan de markt. Je moet er wel aan wennen want het afdingen is echt wel nodig! Als je het een beetje onder de knie hebt en vol trots tegen de anderen vertelt voor welk bedrag je iets hebt gekocht, dan wordt het echt een sport. Na het shoppen gaan we naar het hoofdkantoor van AGREDS in Accra en krijgen we post van thuis! Voor sommigen is er een stapel kaarten, anderen moeten het zonder doen. Wel een beetje laat, maar erg leuk om te lezen! In de tuin van het kantoor zitten we nog lekker onder de bomen, voordat we aan de evaluatie beginnen. Als staf evalueren we het project eerst met Joseph, de directeur van AGREDS, en daarna met de groep. In het kantoor van Joseph is het heerlijk koel door de airco, en hij heeft superrelaxte banken staan. Het gesprek is erg leuk. Daarna gaan we de warmte weer in voor de evaluatie met de groep.

Iedereen is geweldig positief; de hoogtepunten worden zonder moeite opgenoemd. Het dieptepunt voor velen was het ziek zijn, maar uiteindelijk overtreft de geweldige tijd die we daar met elkaar hebben gehad de paar dagen van ziekte en ellende!

We moeten aan het eind van de middag snel naar het vliegveld om in te checken. Geen tijd meer om te eten dus; de boterhammen met vruchtenhagel gaan gewoon mee naar ‘Kotoko’. Na een paar uur - pfff.... wat duurde dat lang, dus veel commentaar op de manier van werken op het vliegveld - en het afscheid van Stephen, Bash en Felice stappen we in voor de terugreis. Hier is de airco aan, heerlijk! Nog een paar uur en dan zijn we... thuis!!!

Nieuwe Tonge, Jantine van Heemst

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen