Jans van heurlie

“Merie, Merie!”, riejp Wullem uut ‘t schuurhuus an z’n vrouwe, “Jans is ziejk!” Ze woe nog roope: “Bluuf mit die onte vuule misklompen van de matte!”, mar ze zag an z’n gezicht dat d’r wat góónde was. “Hoe’s dat noe meugelek, Jans ziejk?”, zei ze. “Hoe kan dat noe?” Jans was heur- lies beste mellek-koeje. “Bel mar gaow nae de vêêjars,” zei Wullem. Sint da Merie dat dee, hao Wullem mitjaop, d’n èrrebeier, Jans op stal ezet. Hoe ze dat noe voor mekaore ekreege hao, kon ze niejt begriepe. ‘t Erreme beest kon haest niejt méér laope. In stal zeegjans zóó mar deur d’r kniejen heene. Ze was toetaol op. Merie heit ze, toe ze deer lei, éérst mar ‘s mit wat wèrrem waeter of’éwasse. Ze was vuul in stêênkoud ewoore. Dêêrnae heit ze ze goewd of’edraogd in mit ‘n wisse stróó wèrrem evreeve in ‘n paeredeeken oover d’r heene eleid. Twint kwam de vêêjars. Hie bekeek ze ‘s van alle kanten, in voe’lende hier in dêêr’san d’r lief, “k Weet ‘tniejt”, zei’n, “’t góót niejt goewd mit d’r, glaofk. Ze is riepe voor ‘t slachthuus.” ‘Dat nóójt’, docht Merie bie d’r eige. ‘Dat van z’n leevensdaegen niejt, dat houwe m’n f voor ’t leste!’ “Nou”, zeit’n, “we zulle ‘t nog mar ‘s effe’ies anzieje.” . D’n aoren dag was Jans nog ziejker. ‘Wee’ie wat?’, docht Merie, ‘wat goewd is voor ‘n mènse, da’s aok goewd voor ’n beest’. Ze nam ‘n stik of vuuf-zes asperiejn’ies, in liejt ze oplosse in ‘n flesse mit laew waeter. Ze kreeg’t mit moejte bie Jans nae binnen, ‘t Gieng, mar dat was aok al. Jans wier d’r toch ‘n bee’ie rusteger van. Merie kon ze mit d’n nacht niejt

Merie kon ze mit d’n nacht niejt allêêne laete, dêêrom heit ze mar bie ’ d’r ewaekt. Ze lei d’r nèrrem om d’r nikke, in zóó heit ze ‘s nachts bie d’r ezcete. Ze hao nog eschrêêwd aok, Jans Was d’r ommers zoo slecht an toe. ‘ Ze fluusterende tee’n d’r: “Niejt dood góó oor, bie uus bluuve, we kunne je niejt misse.”

Wullem was, al’êêr dat’n nae bedde egóó was nog effe’ies bie d’r weeze kieke. “Och Merie,” hao’n ezeid, “je heit edae wa’je kon, mar ‘k glaove niejt da ze ‘t haelt.” “Dat zu m’n dan mar ofwachte,” hao ze tee’n z’n ezeid. Merie was anêên stik deur mit ‘t beest in de weer, lelek uure gaf ze ze ’n flesse wèrreme mellek mit ‘n paer gekluste eijers d’r deur heene, in aok nog ’n keer wat asperiejn’ies. Wullem in de bestee, lekker wèrrem in de kuule, in Merie bie de koeje. Mar’k houwe vol, hao ze d’r eige voor’enoome. Tee’n d’n ochend kreeg ze ‘n bee’ie kouwe. Ze heit toe ‘n paeredeeken oover d’r heene eleid, in nog ‘n bos stróó achter d’r rik ezet, wéér ze ‘n bee’ie tee’n an kon leune. Ze wier toe lekker wèrrem. Jans hao nog koorse, dat voe’lende ze wel an d’r lief. Ze hao ’t heet, ’t èrreme beest. Merie zat d’r oover te dienkene, hoe ze Jans as kalfie groot’ebrocht hao. leleken ochend gaf ze ‘t de flesse, in zóódoewnde is ze d’r eige an dat bêês- sie góó hechte. In noe nog, noe ze al zóó groot ewoore is. Zelf dee Merie ze altied melleke. Wullem kwam nóójt an d’r, of ‘t most weeze dat ze niejt goewd was. In toe ze zóó zat te dienkene oover ‘t één in ‘toare zakkende ze al vaorder vort. Ze begon te knikkebollene, in toe vie’1 ze in slaep. Ze draomende oover Jans, de koeje van heurlie.

Ze draomende dat Jans vort most. Ze was oud in versleete, in ze gaf haest géén mellek méér. Te oud om ze nog ‘n keer te laete kalvene. Jans was riepe voor ‘t slachthuus. Dat hoa de vêêjars toch ommers ezeid. ‘s Maendaeks most Jans bie Hajnsie de Koopman ebrocht woore. Hajnsie was vêêkaoper. Hie weunende in ‘t Blaewe Huus an ‘t Waeterweegie. Hajnsie gieng ieleken diensdagochend al héél vroeg nae de mart in Rotterdam. Ze hao beloofd da ze Jans in de laop van de maendago- chend zouwe brienge.

“In ik góó niejt mit dat beest oover de wegt,” hao ze tee’n Wullem ezeid. “Ik hè’t ‘r al moe’lek genoeg mit om Jans vort te góóbriengene. Je kan haoge sprienge in je kan lêêge sprienge of op je kop góó stóó, ik góó niejt. ‘t Is vein- tewèrrek, je goot zellef mar. In ik hè gêên tied”, zei Wullem. “Je weet da’k Eêwe’ie van Krien beloofd hè, da’k ‘n dag zou komme hellepe, in da’s noe vandaege. As’k éérst nog die koeje vort mot góó brienge bie Hajnsie de Koopman, dan kom’k veels te laete bie Eêwe’ie van Krien an. Dan hè ze d’r haest ‘n schoft opzitte.” “In ik doewe ‘t vast niejt, noe wee-ie ‘t. ‘k Hè d’r al genoeg hartzeer van, dat Jans vort mot.” “Joe mot toch die kant op,” zei Wullem. “Joe mot nog nae ‘t durrep om ‘n paer boo'schappen bie meu’ie Meria.” “Dat is zóó, mar ‘k góó niejt allêêne, dan góó je mar mee,” zei ze. In zóó zou Wullem per slot toch mar mee góó.

Mar Wullem is d’r êên’ie, die, as ‘n ievers nae toe mot, altied nog eeven dit of gint mot doewe. Dat kan’k nog wel tussenbêê doewe, dienkt’n dan bie z’n eige. Ze zegge wel’s: ‘Hie is vuuf menuuten te laete boore. Altied komt’n achteran. Die vuuf menuuten haelt’n van z’ leevensdaegen niejt méér in’, ‘t Is mit Wullem net zóó. As ze nae kèrreke motte, stoot Merie al dichte op de wegt, in dan mot Wullem zóó nóódeg nog wat scharrele. “Kom deur!”, roop ze dan deur ‘t ketdeurtie. “’k Góó deur óór. Strak mó je je eige ‘t aopezuur laope om optied in kèrreke te kommene." In noe stieng ze wéér op de wegt. Ze

In noe stieng ze wéér op de wegt. Ze hao Jans an ‘n koptouw’ie vast, ‘t Was wéér zóó; Wullem hao wêêr’s wat, dat zeeker éérst nog effen’ies most beure. Mar ‘n koeje is géén paerd, deer je “hoo” tee’n zeit as’n mot bluuve stóó, “eeven wachte op Wullem, die komt zóó.” Nêê, zóó’n beest góót deur. In ze most mit d’r mee. Wullem most zóó nóódeg wéér achteran komme schiete. Ze was al ‘n ejn’ie op de wegt, toe ze hóórende dat Wullem ketdeurtie dicht sleeg. ‘t Was nog duuster. Ze was nog géén mènse teegen ekomme. ‘t Most ‘s waer weeze. De mensen zouwe d’r gaow genoeg prae’ies van maeke: Deer gieng vanochend al vroeg Merie van Wullem van de Ouwestee mit ‘n koeje oover de wegt. Wat most die noe wéér góó doewe, zóó vroeg op de maendagochend? Net wat voor Merie. Wullem hao zeeker wéér géén tied... Ze hóórende Wullem noe achter d’r ankomme. Jans gieng noe zóó harde laope, da ze ze mar net bie kon houwe. Wullem hao wel op de klus achter d’r an kunne góó laope om ze in te hae- lene. Halferweege de Zandwegt was’n nog niejt bie d’r. Hallefinhallef docht ze ‘t wel. Hie zal wel bie Eêwe’ie van Krien an’egóó weeze om te zèggene dat ‘n uurtie laeter zou komme. Op ‘t Stoofkruussie hao Wullem ze nog niejt in’ehaeld. Ze kwam noe in de beweun- de buurte, in ze sjeneerende d’r eige wel ‘n bee’ie om mit ‘n koeje oover de wegt te góó’ne. ‘t Gaf te dienkene. Bie de meule van Bram Paape kwam ze Keesie van de Greinwegt teegen. “Zóó ouwste, je bint al vroeg op pad! Hao Wullem géén tied? Heit’n wat aors om hao’n?” In toe riejp die veint nog wat, da ze niejt goewd kon verstóó. ‘t Zal wel niejt veel goews eweest hè, Keesie kennende. Toe ze op ‘t hoekie bie Balkie eeven stille stieng om achter d’r te kiekene wéér Wullem bleef, stieng Jans aok stille. De koeje keek opzieje in toe begon ze te loejene. Noe, dat aok nog, docht ze bie d’r eige. De ger- dien’ies voor de raemen in de huussies an weerskante van de wegt, wiere al opzieje eschoove, zag ze. Ze zulle wel zé: “Is dat noe wèrrekvoor ‘n vrom- mènse mit ‘n koeje oover de wegt te góó ‘ne.” Toe ze bie stee ‘ie van Dir- rek Voogd ankwam, stieng Cor van Miejn’ie van Dirrek d’r al op d’n hil op te wachtene. Cor hao ze van vaors al an zieje komme. Hie zal wel edocht hè “Mot Merie van Wullem noe mit ‘n koeje nae de stier komme?” Mar Jans woe inééns géén poot méér verzette, “k Mot Jans bie Hajnsie de Koopman góó brienge”, lei ze Cor uut. “Geef mar hier”, zei’n, in hie pakkende Jans bie ‘t koptouw’ie beet. Jans gieng noe gewilleg mee in Cor bong ze an ‘t hek, voorande wegt, vast. “Góó joe mar ‘n bakkie doewe bie moewder”, zei’n. “Strak’ies goot ze messchien wel mi’je mee.” In dat heit ze toe mar edae. Toe ze in’t klompekó’ie de achter- deure van ‘thuus oope dee, docht ze: ‘Zou’k “vollek” roope?’ Mar dat klonk zóó raor, dan was’t net of da je in ‘n wienkel stieng. “Oe-oe,” riejp ze. “Laop mar deur,” hoerende ze Mie­ jn’ie vromme roope. “Oo, bei joe ‘t Merie,” zei ze, toe ze de deure van de voorkaemer oope dee. “Komt’r mar in. Pak mar ‘n stoel in góó mar bie de kachel zitte. Je za wel kouwehè.” Miejn’ie hao Cor buute tee’n Merie hóóre praete. Ze docht dat ze Cor de stier uut stal hóórende haele. Mar deer kwam Jans niejt voor. Nêê, in ‘t g’êêl niejt. Ze vertellende Miejn’ie wat ‘r an de hand was. Jans most nae Hajnsie de Koopman ebrocht woore. Wullem zou achter d’r ankomme, mar Wullem bleef mar vort. Die was in géén velden of weegen te ziejene. In toe’k hier voor ‘t stee’ie stieng, woe de koeje géén step méér doewe, in zóódoewnde bin’k hier an’eland. ‘”k Zal gauw ‘n bakkie voor je in schinke,” zei Miejn’ie. De koffiekanne stieng op de sleekachel in ‘n keetel mit waeter stieng op ‘t vier te ziengene. Zokke mensen hao de koffie altied bruun. Deer liejp Jan in alleman in in uut. Ze hao altied volk oover de vloer, dan diejn in dan geenen. Mie­ jn’ie vroeg: “Mo je ‘n velle’ie in de koffie?” “Nêê, dank ie,” zei ze. Ze most d’r niejt an dienke, ‘n velle’ie in de koffie. Je zou d’r van góó kaoke. Sommege mensen vinde dat hêêrlek, zóó ‘n velle’ie van de mellek. As ze de mellek ekookt hao, haelende ze ‘t vel d’r of in dat dee ze in ‘n komme’ie op theeblad voor diejn in geenen bewaere. Wie dan ‘n velle’ie in z’n koffie woe hè, kon ‘t kriege. ‘t Was beste van de mellek zeije ze. Noe, dat kan wel, docht ze bie d’r eige, mar ik hoeve ‘t niejt. Miejn’ie was èrreg belangstellend. Ze vroog hoe ‘t mit ‘t vêê was, in of de aerepels ‘t goewd edae hao, in of ze de siegerei al eleeverd hao. Miejn’ie kon zóó gezelleg mit je góó zitte praete. “Wi’jenog ‘n bakkie?” vroeg ze. Ze schoddende ‘s mit de koffiekanne. “Ja,” zei ze, “d’r zit nog wel ‘n bakkie voor je in. ‘k Zal d’r voor Cor nog ‘n bee’ie waeter bie doewe. Die lust ‘r aok nog wel êêjn’ie. In strak’ies komt Dirrek tuus, die lust d’n hêêlen dag deur wel ‘n bakkie koffie.” Miejn’ie hao d’r bie ‘t éérste komme’ie koffie ‘n scheppie suukere voor d’r in’edae. Bie ‘t tweede bakkie dee ze dat niejt. Da dee eigelek géén mènse. Dat was uut zuunigheid. Bie ‘t tweede bakkie kreeg ie ommers ‘n brokke, ‘n eigen gebakken of ‘n kaopbrokke, dan hao je toch ‘n zoewte mond. Cor kwam noe aok d’n huus’n in.” Jans van joe stoot nog rustig an ‘t hek óór,” zei’n tee’n d’r. “Bluuf mar zitte, ‘t heit niks géén nood. Ze laopt niejt vort.” Twint dat’n’t zei, stieng Wullem achter z’n. “Zóó, zit joe hier,” zei’n. ‘k Zag de koeje an ‘t hek stóó, toe docht’k, wat is d’r hier an ‘t hajn’ie?” Ineens schrok Merie wakker. Wullem stieng echt voor d’r neuze. Hie was uut bedde ekomme, in z’n éérste gank was nae stal om te kiekene hoe ‘t mit Jans was in hoe Merie ‘t maekende. Merie keek ‘n bee’ie raor rond d’r heene.’ “k Wist éérst niejt wéér ‘k was,” zei ze tee’n Wullem. “Hei je eslaepe,” vroeg’n. “Ja, dat hè’k zeeker,” zei ze. “k WasJans vortbrienge in m’n draom. Ze was toch riepe voor ‘t slachthuus, hao de vêêjars ezeid. ‘k Was op pad nae Hajnsie de Koopman, in joe zou achter m’nankomme. Bie ‘t stee’ie van Dirrek Voogd woe Jans inééns géén step méér doewe. Cor heit ze toe an ‘thekvast’ebonge, in toe bin ik ‘n bakkie góó doewe bie Miejn’ie. In toe’k dêêr zat, stiengjoe inééns voorm’n. ‘k Hao m’n tweede bakkie nog géén ééns hêêlemaele uut.”

“Góó mar gaow nog ‘n pas nae bedde,” zei Wullem. “Je kan nog goewd ‘n paer uuren slaepe. Dan bluuf ik wel hier bie Jans.” ‘Ja, da’s goewd, mar joe mot wel bie d’r bluuve,” zei ze. “Dat beest voelt ‘t an, as d’r één bie d’r is. ‘k Kè je goewd genoeg, joe laopt altied vort om wat aors te góó doewene.” “Ik zal echt bie d’r bluuve,” zei Wullem. “D’r ligge deer nog ‘n stik of wat baele zakken, wéér de muuzen an’evreet hè. Die góó’k nae zitte kieke, in de kepotte góój ‘k d’r uut.” “Je doew mar,” zei Merie, “mar bluuf bie Jans in geeft ze nog wat te drienkene. Deer in die flesse zit nog ‘n boompie mellek. ‘t Zal ongerdehand wel koud ewoore weeze.” In toe sloffende Merie ‘t stal uut, deur ‘t achterhuus nae de bestee in de voorkaemer. Ze kroop lekker op Wullem z’n plekkie. ‘t Was nog wèrrem. Hie hao de deekens voor d’r dicht’egóójd. Dan bleef de wèrremte voor heur d’r in. Wullem was zóó goewd voor d’r. Toe ze op bedde lei kon ze toch niejt zóó gauw in slaep komme. Ze docht ‘r oover nae, wat ze edraomd hao. ‘t Was of dat ‘t echt ebeurd was. Hoe komt ‘n mènse d’r eigelek bie? Ze zag Keesie nog ankomme, toe ze ongerweege was. Dat gekke vein’ie mit z’n raore praet. Hie is niejt wiesder mó’je mar dienke. Je zal mit zóó’n scharrelaar etrouwd weeze. Altied zóó’n onte vuule pruume in z’n mond. Ba! Geef mien Wullem mar, docht ze. Ze zou’n voor géén geld wille misse. Ze gieng oover vroeger ligge dienke,

Ze gieng oover vroeger ligge dienke, toe ze nog jonk was toe ze voor ’t éérste mit Wullem gieng. Saeme mit Jekmiejn’ie van Neele van Tiessie was ze uut de vraogkèrreke ekomme in gienge ze mit d’r twêê’ies nae huus. Jekmiejn’ie was éér t’uus dan heur in toe ze vaorder allêêne liejp, hoerende ze inééns iejmand achter d’r ankomme. Ze woe kitteg deursteppe, mar toe hóórende ze d’r één roope: ‘ ‘Wacht ‘s eeven, niejt zóó harde laope, je hoeft niejt benauwd te weezene. Ik bin’t mar, Wullem van Krien van de Ouwestee.” Wullem was mit d’r mee’elaope toet huus toe. Ongerweege hè ze zóó mar wat laope praete. In toe ze in huus woe góó, vroog Wullem of dat’n ze zaeterdagaevend tuus mocht brienge. Dat was ze nog nóójt ooverkomme. Tuus brienge! Ze was t’r stille van. Ze wist niejt wat ze d’r van most dienke. Ze voe’lende da ze ‘n bee’ie rood wier, ‘t Was gelokkeg aerdedonker, zóódat Wullem dat niejt kon zieje. Laet’k ‘t mar perbeere, docht ze. ‘t Mot ‘r toch ééns van komme. In Wullem bekende d’r wel wat. “Ja,” zei ze, “da’s goewd." Toch docht ze nog eeven an Jekmiejn’ie. Wéér most die dan bluuve? Ze trokke altied saeme op. Ze most mar kieke. Vandaege of mèrrege zou ze aok wel ‘n joon tee’n ‘t lief laope. In zoo is dat mit heurlie begonne. In ‘t is nog an’ebleeve aok. Ze heit nóójt géén aore joon méér ehaod. Toe Wullem ze op ‘n aevend tuus ebrocht hao, zei d’r moewder “Je ziejt zóó róód, hei je harde elaope?” “Ja,” hao ze ezeid, ‘”k hè kitteg deur estept, in ‘t is fien buute.” Mar d’r moewder ko’je zóó mar niejt wat wiesmaeke. Ze zei dichte: “Je bint goewd of mit zokke jonge diengers. ‘k Hè groewn kooren te velde.” As ‘t koud weer was of ‘n bee’ie reegenachteg, gieng ze mit Wullem wel’s ‘n passies in ‘t waegenhuus stóó. Deer leeje niejt zóó’nkouwe as buute. Soms gienge ze mit d’r twêê’ies voorop de wie’lslee zitte in ze hè aok wel’s in ‘t rietuug ezeete, mar deer zatte ze toch niejt op d’r gemak, heur teminste hêêlemaele niejt.

As kinders mochte ze van d’r vaoder d’r al niejt in speele. Hie was d’r zuuneg op. ‘t Rietuug hao’n van z’n vaoder e’orreve, in ‘t raekende versleete. As ze in ‘t waegenhuus zatte, moste ze oppasse dat d’r vaoder ‘s aevens de deure niejt op slot dee. Ze dee toe voortan de slootel in d’r zak steeke.Ze hóórende d’r vaoder wel ‘s foetere in z’n eige. “Wéér hè’k toch die slootel elaete? Wéér zou’k die noe wéér uut m’n hao’n eleid hè?” ‘s Aorochens zat’n an de buutekant weer in ‘t slot. Laeter hao d’r vaoder ‘t wel in de gaaten. Hie was aok jonk eweest. Op ‘n keer stienge ze saeme achter de stróóklampe, in toe kwam d’r moewder nae buuten.Ze hao ze zeeker mit d’r twêê’ies tuus zieje komme. “Kinders,” riejp ze, “komme joele mar nae binnen, ‘t is veels te koud buuten.Je zal nog ‘n plaege op je lief haele. ‘k Hè aok niejt zoo graeg dat joele om ‘n hoekin ‘n kant góó stóó scharrele. Ze schrokke van d’r stemme. Wullem woe z’n eige ‘n bee’ie vort houwe. “Nêê,” hao ze ezeid, “kom deur, doch’joe dat moewder dienkt da’k hier mit ‘n bos stróó in m’n nèrremen stóó? Dat glaof je toch zeeker niejt!” In zóó kwam Wullem bie heur tuus.

D’r moewder vong Wullem wel ‘n kittege joon. Hie was vinneg, dat hao ze wel ‘s ehóórd. In hie hao ‘n paer flienke hao’n an z’n lief. Z’n ouwers waere aok in goejen doewene. D’r vaoder kon aok goewd mit z’n opschiete. Hie liejt Wullem wel ‘s ‘n puupie stoppe, as ze zóó saeme zatte te praetene oover koew’ies in kallefies. “Stopt nog mar’s van mien,” zei’n dan. Kiek, dat was ‘n goewd teiken. Hie mocht Wullem wel. Wullem kwam ze noe ‘ s zaeterdaeksaevens tuus ofhaele. Ze hoevende noe niejt méér zóó beheimsd te doewene. Dan gienge ze saeme ‘n ejn’ie kuijere of bie Wullem tuus ‘n bakkie doewe. In ‘s zondaeks, nae de kèrreke, as Wullem géén stalwacht hao, kwam’n bie heur tuus mee’eete. Dat vonge ze van weerskante gezelleg.

‘ s Weunsdaeksavens kwam Wullem noe aok de weeke deur midden doewe. Toe ze zoo ‘n paer jaer mit mekaore egóó hao, bin ze etrouwd. Eerst hè ze ’n hortie eweund in ‘n huussie an d’n Smousenhoek, deer zeije ze “de Haoge Kêête” tee’n. ‘t Was niejt veel bezonders. ‘t Stieng tussen spille’ie van Krien van Klaosie in ‘t huus van dokter Kruuk in. Ze noemende dat huussie aok wel’s “Vluchtburg”, omdat ‘r dichte ‘n jonk stelle’ie in gieng weune, dat aors niejvers terechte kon. ‘t Was zóó uut nood, ‘t Huussie is t’r niejt méér, dat hè ze al lange elee of ebrooke. Laeter binne ze bie Wullem z’n ouwers in’egóó. ‘s Zeumers weunende ze in de kêête, die bie ‘t huus stieng, in in ‘t naejaer gienge ze in ‘t achterhuus weune. Zóó konne ze d’r eige goewd hellepe. Wullem z’n vaoder in moewder zatte in de móóje kaemer, an de voorkant van ‘t huus te weu’ene, in heurlie an de achterkant van ‘t spille’ie. Die ouwe mènsies hè’t niejt zóó lange méér emaekt. Ze gienge al vroeg sukkele. Eerst is Wullem z’n vaoder esturreve, in ‘n maend of wat laeter, was z’n moewder aok uut d’n tied. Zóódoewnde hao ze toe ‘t hêêle huus voor d’r eige. Wat góót ‘r al niejt deur je heene a je deer zóó allêêne op bedde liet in niejt drek in slaep kan komme, docht ze. Onnorrem veel! Mar noe zou ze ‘t toch mar’s perbeere om in slaep te kommene. Ze kreeg vaeke. Noe lag ze zellef in de bestee, lekker wèrrem op Wullems plekkie. In toe is ze in slaep evalle. Ze wist van de waereld nieijt méér of.

In Wullem? Wullem zat noe in ‘t stal, bie Jans. Hie hao de zakken al nae zitte kieke, wêêr de muuzen wat an’evrêête hao, in lei z’opzieje. Bie dat èrremetierege lich’ie in de stallantaeren kon’n ze toch niejt góó stoppe. Van leeglaop hao’n al ‘n paer keer ‘t stal op in neer elaope. Niks voor hie om niejt wat om hao’n te hè’ene. Hie zou mar ‘s buute motte góó kieke. Toe’n de deure van ‘t stal oope dee, kwam de kouwe ‘n teegen, ‘t Hao eschrompe, ‘n bee’ie roeg evrooze. De pit mit jaopiespeen zag an de noordkant wit van de vorst. Tee’n d’n ochend vriest ‘t altied ‘t hardste, zegge ze. In da s waer, da ko je noe aok wéér zieje. Wullem gieng mar wéér gauw nae binnen, naer de wèrremte van ‘t stal, ‘k Zal mar wat vroeger góó melleke, docht’n, dan bin’k op tied klaer. Aors hielep Merie altied, mar die lag noe nog lekker in de bestee. Ze most mar’s goewd uutslaepe, dat was goewd voor d’r. Hie kreeg al trek in koffie, mar, docht’n: “k Zal toch mar eeven’ies wachte mit ‘n bakkie te zettene’. As’n te veel leeven maekende, zou Merie wakker woore. De deure van ‘t achterhuus sleepende zóó, a’je ‘n oope of toe dee. Hie zou mar wachte toet Merie op was. Eerst most’n Jans nog wat te drienkene geeve. Hie goot de mellek uut de flesse in ‘n ouwe schuttel, in liejt Jans ‘t oplikke. Ze most wel dorst hè mit zóó’n koorse op d’r lief. Toe ze’t op hao, zei’n in z’n eige: “Ziezoo, dat heit ze temissen binne.” Hie gieng noe mar’s ‘n passies zitte. In a’je zóó allêêne mit je eige bint góó, je al gauw zitte prakkezeere. Dan góó je zitte dienke oover vroeger, in oover noe, in oover laeter wat ‘r nog komme kan. In toe’n deer zóó zat, stieng inééns Merie voor z’n neuze. ‘ ‘Murrege,” zei ze, ‘ ‘hoe is ‘t egóó? Hei je Jans nog wat te drienkene egeeve?” Wullem knikkende, in hie vertellende wat’n al zóó edae hao. Noe, da’s goewd”, zei ze, “mar kom, ‘k hè ‘n bakkie ezet, lae m’n noe éérst mar ‘n snee’ie brood góó eete.” In zóó steppende ze saeme ‘t huus in.

In zóó steppende ze saeme ‘t huus in. Toe ze egeete hao, gieng Merie éérst ‘t achterhuus an kant doewe. Dêêrnae kon ze d’r eige wéér mitjans góó bemoeje. Ooverdag gaf ze ze gereegeld ‘n minke

Ooverdag gaf ze ze gereegeld ‘n minke gekookte pooters mit wat biggemeel d’r deur heene, in dat gieg al goewd bie d’r nae binnen. Zoew’ies an gieng ‘t wat beeter mit d’r. As Merie uut d’n huuz’n kwam, hoerende Jans ze al op de klompen ankomme, ze kennende d’r an d’r step, in dan lichtende ze, d’r kop op. Zóó’n beest toch hee! Toe Merie ze wéér’s ‘n flesse wèrreme mellek gaf, kreeg ze ‘n lik van d’r oover d’r hao’n. Wat dienk je dan! Dan góót’r toch wat deur je heene. ‘t Was net ‘n kind.

Toe de vêêjars wéér bie d’r kwam kieke, zei’n: “Noe, dat hao’k niejt edocht, mar je heit’t ered.” Nae ‘n dag of wat kon Jans wéér stóó, in was ze al gauw d’n ouwen in d’n eigen.

‘n Paer maenden laeter kreeg ze ‘n móój kallefie. Merie was d’r gróós op. ‘t Was om zóó te zèggene d’r kleinkind, nae al die zurregen, die ze an de moewder besteed hao. Noe hao Merie ‘t zellef ongervonge dat zóó ‘n beest ‘t anvoe’lt datje mit d’r begóó bint. Ze hao toch ommers ‘n lik van d’r ehaod!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen