De Last des Heeren Aan de Profeet Hoséa

De bazuin aan uw mond; hij komt als een arend tegen het huis des HEEREN, omdat zij Mijn verbond hebben overtreden en zijn tegen Mijn wet afvallig geworden. Dan zullen zij tot Mij roepen: Mijn God, wij, Israël, kennen U. Israël heeft het goede verstoten; de vijand zal hem vervolgen. Hoséa 8 : 1-3 Hebt u het wel eens opgemerkt dat er geen droever zaak is dan wanneer een volk de dienst van God versmaadt en Zijn rechten schaamteloos veracht? Van zulk een handeling is niets goeds te wachten. Wie God verlaat, heeft smart op smart te vrezen (Ps. 32:5 ber.). Wordt de dienst van God verlaten, dan vervalt ook de Godsvrucht en de goede trouw, het sieraad van een volk. Dan lijdt de eerbaarheid droeve schade, dan knaagt een worm zelfs aan alle uiterlijke welvaart. Dan maakt een volk zich rijp voor Gods rechtvaardig oordeel. En het baat niet, al houdt men een schijn van godsdienst over, die vreemd is van de waarachtige bekering van het hart. Zou een vleselijke godsdienst het oordeel Gods kunnen afwenden? Immers nee! Valse godsdienst is afgodendienst en gaat vergezeld met zondedienst en wellust van het vlees. Daardoor wordt de bediening van de Geest gesmaad en worden de ogen verblind voor Gods rechtvaardig oordeel.Dat oordeel kan niet uitblijven. Het is onafwendbaar. God is een rechtvaardig Rechter en een God Die te allen dage toornt. Zijn toorn rust en sluimert niet, al weerhoudt Hij die voor een tijd en al straft Hij niet aanstonds. Hij zal ijveren voor Zijn rechten en de wrake van Zijn verbond wreken. Hij kan Zichzelf niet verloochenen. Dat werd openbaar ten dage van de profeet Hoséa. Zo is het nu in deze ‘rampzalige’ tijden waarin de ongerechtigheid welig tiert, de dienst van God tot een aanfluiting is geworden, wereldzin en zondedienst hoogtij viert. Zijn we niet Sódom en Gomórra gelijk geworden? Is niet de ware vreze Gods gebannen? Zijn niet des Heeren Woord en werk tot een belaching? Merk op, o mens, dat niet zonder oorzaak de fiolen van Gods gramschap worden uitgegoten over de volken der aarde. De HEERE is een krijgsman (Ex. 15:3a). Hij heeft Zijn slagzwaard gewet, Zijn boog gespannen. Komt, aanschouwt de daden des Heeren, Die verwoestingen op aarde aanricht. Hij zal Zijn grote Naam niet laten ontheiligen. Hij werpt neer de hoogmoed van de mens en verheerlijkt daarin Zijn deugden. Rechtvaardig en recht is Hij. Hij voert krijg in gerechtigheid.Droeve dagen waren het waarin de profeet Hoséa leefde. Hij had te doen met een weerspanning en hardnekkig volk. Israël had zijn Maker vergeten. Geen indruk noch kennis van God was er meer in den lande. Het had de Heere de scheidbrief gegeven en Zijn dienst trouweloos verworpen. Geen trouw noch weldadigheid was er meer in den lande, maar vloeken en liegen en doodslaan en stelen en overspel doen. Zelfs de priesters waren tot een valstrik geworden. Zo diep was Israël afgeweken dat het niet meer bewogen kon worden tot enige eerbied voor God. Zou de Heere dat niet zien en zoeken? Lankmoedig en groot van goedertierenheid is Hij. Maar wordt die veracht, dan komt Hij met slagen, dan nadert Hij ten oordeel. Zo was het toen, zo is het nu. Bemerk het toch, o mens, in deze dagen van weedom. Zou de Heere onrecht doen? Moest Hij niet komen en de roede van Zijn toorn over ons uitstrekken? Was het niet meer dan tijd? Kon het oordeel langer toeven? Waren we niet rijp daarvoor? Wie nam het ter harte dat de Heere zovele van Zijn kinderen weghaalde voor de dag des kwaads? Wie droeg leed dat de bediening van het Evangelie met dodelijke onvruchtbaarheid is geslagen geworden? Wie smartte het dat de Heere de vrede heeft weggenomen uit den lande? Als er beproeving was, wat was het toen? Zou er dan ook geen versmadende roede zijn? Hoort het, hoort het, o mens!De last des Heeren aan de profeet is zwaar. De profeet moet die uitroepen. Hij mag niet zwijgen. De bazuin aan uw mond. Het is het bevel des Heeren aan Hoséa ten bewijze dat Zijn gramschap is ontstoken tegen Israël. Hij kan die niet langer inhouden. Op gelijke wijze spreekt de Heere tot Jesaja: Roep uit de keel, houd niet in, verhef uw stem als een bazuin, en verkondig Mijn volk hun overtreding, en het huis van Jakob hun zonden (Jes. 58:1).Gods knechten zijn herauten, door de Heere Zelf geroepen. Zij moeten de last des Heeren volbrengen. Des Heeren last om vrede te verkondigen aan al des Heeren oprechte liefhebbers, die zuchten en uitroe-pen over de zonde als de oorzaak van alle leed. Wat klaagt dan een levend mens? Een ieder klage vanwege zijn zonden (Klaagl. 3:39). In de benauwdheid van de tijden, ten dage van weedom en verschrikking, vergeet God Zijn volk niet. Hij zal ze behouden van het verderf en hun zijn tot een hoog Vertrek. Bij monde van Zijn herauten laat Hij ze toeroepen: Vrees niet, gij wormken Jakobs, gij volksken Israels; Ik help u, spreekt de HEERE, en uw Verlosser is de Heilige Israëls (Jes. 41:14).Gods knechten zijn herauten. Zij hebben des Heeren last uit te roepen. Zegt den rechtvaardige, dat het hem welgaan zal; dat zij de vrucht hunner werken zullen eten (Jes. 3:10). De beproevingen kunnen zwaar zijn, maar Gods kinderen zullen in de beproeving niet omkomen. Hij kastijdt hen tot hun nut. Hij ziet hen liever bedroefd onder het kruis dan zorgeloos en aan de wereld gelijkvormig in voorspoed. Alle kastijdingen zijn in de hemel afgewogen. Geen meerder leed zal de Heere over Zijn gunstgenoten brengen dan nodig is, opdat zij met de wereld niet zouden veroordeeld worden. Nee, voor Gods volk geen nood, al wankelen ook alle fundamenten der aarde. God heeft Zijn volk lief met een eeuwige, onverstoorbare liefde en verdrukt hen louter uit getrouwheid. Hij zal niet meer toornen noch schelden. Christus heeft de beker van Gods toorn gedronken voor al de Zijnen.Gods knechten zijn herauten. Zij hebben de last des Heeren uit te roepen, ook over de goddelozen. Over allen die in hun schulden wandelen en met God in oorlog zijn. Wee den goddeloze, het zal hem kwalijk gaan; want de vergelding zijner handen zal hem geschieden (Jes. 3:11).De bazuin aan uw mond. Ten tijde van oorlog moest op de bazuin geblazen worden. Het geluid van de bazuin wordt in de Heilige Schrift vermeld als een aankondiging van Gods toorn en gericht. Zo was het ten dage van de profeet. Het goddeloze Israël moest wakker geschud worden, uit zijn valse vrede verdreven worden door de aankondiging van het naderend oordeel. Een in de zonde slapende wereld en een in valse rust en vrede zich koesterende kerk hebben het geluid van de bazuin nodig om te horen dat God op hen vertoornd is. Kan er groter ellende zijn dan wanneer een geest des diepen slaaps over een volk gekomen is? Wanneer vleselijke gerustheid en zorgeloosheid de overhand verkregen hebben? Als het geringste besef van de noodzakelijkheid van waarachtige bekering verstompt is? Als men offert aan zijn garen en rookt aan zijn eigen net? Als het hart vervuld is met aardse dingen en zondelust, maar van zielsnoden gesloten en afkerig is? Zeg mij, kan er iets zijn dat een volk meer doet vergaan en meer stelt tot een doelwit van de fiolen van Gods toorn dan vleselijke gerustheid en zekerheid onder de koestering van een valse godsdienst, die vergezeld gaat met spot en hoon over het werk Gods in de waarachtige bekering van de mens. Zeg mij, is het land er niet mee vervuld? Welk een dartelen in de zonde? Welk een teugelloos volgen van de begeerlijkheden des vleses. Over dood en eeuwigheid geen kommer. Zo was het met Israël. En daarom zegt God tot de profeet: De bazuin aan uw mond! Ik zal niet langer zwijgen noch Mijn toorn langer uitstellen. O wee die dag van Gods gramschap!Hoe is het nu? Nu, waar Gods Kerk is overgebleven als een nachthutje en een belegerde stad. Wie vraagt nog naar waarachtige bekering? Helaas, ons volk is overgegeven aan zingenot, aan spel en zang, zelfs nu waar de bazuin van de oorlog blaast, verwoesting en vernieling binnen onze grenzen is gekomen en het bloed der verslagenen is uitgestort. O land, land, land, hoor des HEEREN woord! (Jer. 22:29). Hoort het geluid van de bazuin, hoort wat God doet aan een zondig koninkrijk en aan een slapende en van Hem afhoererende Kerk. De HEERE heeft een twist met de inwoners des lands, omdat zij het recht des Heeren niet weten. Dat we nog opwaken mochten op het geluid van de bazuin en opmerken tot onze vernedering wat God laat uitroepen door de profeet: de droeve inhoud van de last des Heeren aan het weerspannig Israël: hij komt als een arend tegen het huis des HEEREN.De HEERE is een Krijgsman; HEERE is Zijn Naam (Ex. 15:3). Het is het lied van Mozes aan de boorden van de Schelfzee. Hij stelt aan Israël voor de roemrijke daden des Heeren. Die had Farao en zijn ruiters in de zee gestort. En gewisselijk, wie kan voor de Heere der heirscharen bestaan als Hij uittrekt ten strijde tegen Zijn haters? Hij voert krijg in gerechtigheid. Hij zal een iegelijk vergelden naar zijn werk. Hoe bange als Hij Zijn zwaard wet en uittrekt ten strijde. Israël heeft het ervaren. Israël, het beweldadigde volk, maar dat het erger maakte dan de heidenen. Hoort, merkt op, wat de profeet moet uitroepen. Merk op de droeve inhoud van de last des Heeren. De last is zwaar, de inhoud schrikwekkend. Wie moet niet beven? Hij komt als een arend tegen het huis des HEEREN. Wat is dit? Wat betekent het? Zal de Heere komen ten goede van Israël, gelijk in de dagen van ouds, toen Hij ze uit Egypteland optoog en op vleugelen der arenden gedragen heeft tot Zijn heilige berg? Hoe goed was het Israël toen! Hoe aanschouwde het de daden des Heeren, toen gans Egypteland werd verplet en zij onder het geleide van de vuur- en wolkkolom van ’s Heeren gunst vrolijk uittogen. [Maar] Jakobs zaad had zijn weg verdorven; de toorn en de gramschap Gods opgewekt. Hij zal snel komen met het zwaard van de oorlog. De Assyriër is de roede in Gods hand. Die zal komen als een arend tegen alle gewenste dingen van Israël. Laat een volk zich haasten op het pad der zonde, het oordeel is altijd sneller. En geen zwaarder oordeel kan een volk treffen dan wanneer het rode paard van de oorlog door het land vliegt ter verwoesting en verderfenis. Het rode paard van de oorlog, dat gewoonlijk gevolgd wordt door het vale paard van honger en pest. De Assyriër zal komen als een arend. Er is geen vogel die de arend overtreft in snelheid. Zijn kracht is in zijn vleugels. Tegen de gierende storm vliegt hij in. Tot de bovenste wolken stijgt hij op. Zonder vermoeidheid doorklieft hij de lucht en werpt zich met de snelheid van de wind op zijn prooi. Alzo zou de Assyriër komen met groot gedruis en snel, door niets te stuiten, als de roede in Gods hand. Ach, wat zal een volk vermogen als God van hetzelve geweken is met Zijn gunst. Dan blijft Hij in gramschap achter. Dan brandt Zijn toorn als een vuur en Zijn ijver als een vlam. Dan is er geen houden of keren meer aan. Hoe zwaar weegt dan Gods ongenoegen. Hij komt als een arend tegen het huis des HEEREN. Lang kan de Heere toeven. Hij kan Zijn oordeel lang uitstellen en langzaam doen naderen. Aan de eerste wereld gaf de Heere nog honderdtwintig jaar uitstel, waarin Noach, de prediker der gerechtigheid, getuigenis gaf. Door het geloof heeft Noach, door Goddelijke aanspraak vermaand zijnde van de dingen die nog niet gezien werden, en bevreesd geworden zijnde, de ark toebereid tot behoudenis van zijn huisgezin; door welke ark hij de wereld heeft veroordeeld, en is geworden een erfgenaam der rechtvaardigheid die naar het geloof is (Hebr. 11:7). Hoe lang de Heere ook toefde, het oordeel kwam. Naar Zijn rechtvaardig oordeel laat de Heere de boosheid en de goddeloosheid van de mensen soms tot de hoogste top komen, hen overgevend aan het oordeel van de verharding, zodat zij spotten en zeggen: ‘Waar is de God des oordeels?’ Of met Farao: ‘Wie is de Heere dat ik Hem gehoorzamen zou?’ Maar toch, Gods oordeel en Zijn toorn slapen niet. Daarom, wee het volk van zware ongerechtigheid. Wee de zondaar die Gods lankmoedigheid misbruikt tot meerder goddeloosheid. Hoe langer de Heere het oordeel uitstelt, des te zwaarder zal Zijn toorn roken in het einde tegen alle werkers der ongerechtigheid. O, wie heeft zich tegen Hem verhard en vrede gehad? (Job 9:4b). De Heere voert Zijn oordeel soms snel uit, gelijk een arend vliegt of gelijk een wervelwind. Als de goddelozen zeggen: Het is vrede en zonder gevaar, dan zal een haastig verderf hun overkomen (1 Thess. 5:3m). Merk dan op, o mens, hoe gelukkig hij is die de tijd die God ons geeft, wel waarneemt. Die het oordeel overdenkt, eer het er is en een vaste schuilplaats vindt in de schaduw des Almachtigen. Hoe is het oordeel Gods snel uitgegaan. Hoe beeft de ganse aarde. Hoe vliegt het geweld van de oorlog gelijk een arend van het ene einde der wereld tot het andere. De verdervers zijn uitgegaan met hun verdervende wapens. [Het zijn] vast besloten verwoestingen. Het is ook tot ons gekomen. Welk een weedom ook over ons uitgestort! Maar voor degenen die zuchten en uitroepen over de zonde, geen nood. Al is de weg voor die de Heere vrezen, ook benauwend, toch, o volk van God, hoe donker ook Gods weg mag wezen; Hij ziet in gunst op die Hem vrezen (Ps. 73:1 ber.). Loutert Hij Zijn Kerk in de smeltkroes der ellende, toch, nooit zal Hij richterlijk op Zijn volk toornen. Alles is dienstbaar tot behoudenis van Zijn volk. Hij komt als een arend tegen het huis des HEEREN, tegen de diep vervallen en gans verbasterde en van God vervreemde kerkstaat van Israël. God spaart Zijn eigen huis niet, gelijk Hij onder de stammen Jakobs Zijn woning verkoren had. De Heere had hen geplant, een edele wijnstok, een geheel trouw zaad. Maar zij waren veranderd in verbasterde ranken van een vreemde wijnstok. Daarom zou Hij zijn een snel Getuige tegen een gans dode kerkstaat. Hoort toch de droeve oorzaak van de last des Heeren aan de profeet: Omdat zij Mijn verbond hebben overtreden en zijn tegen Mijn wet afvallig geworden.Was niet Israël bevoorrecht boven alle andere volken, daar de Heere Zijn dienst onder hen gegeven had? Het had de verbonden en de beloften en de wetgeving ontvangen. In Urim en Thummim woonde de Heere in het midden van hen en openbaarde Zich als een God van verzoening en zaligheid. Hij had hun gegeven getrouwe rechten, waarbij zij leven konden. Welk een arbeid van de Heere aan hen betoond, welk een getrouwheid aan hen bewezen, welk een grootheid van Zijn liefde en genade. Hij had het op- en aangenomen tot Zijn volk in Zijn verbond. Helaas, wat was ervan geworden, wat was ervan over? Wat was er over van Zijn verbond dat van leven en vrede sprak? Wat was er over van Zijn rechten en inzettingen? Helaas, zij hadden Zijn verbond overtreden en waren tegen Zijn wet afvallig geworden. Een misdaad zo groot dat de Heere erover uitroept: De blaasbalg is verbrand, het lood is van het vuur verteerd; tevergeefs heeft de smelter zo vlijtiglijk gesmolten, dewijl de bozen niet afgetrokken zijn (Jer. 6:29). De dienst des Heeren was verbasterd. Niets was ervan over dan een uiterlijke belijdenis zonder geest en leven. Daar-om kwam het oordeel als een arend tegen het huis des HEEREN, tegen een dode belijdende kerk.Waar het licht der waarheid versmaad wordt, waar men Gods verbond en rechten verwringt naar eigen goeddunken, daar brandt het oordeel Gods sneller. Geen zekerder weg tot het verderf, dan wanneer een belijdende kerk slechts groeit in uiterlijke belijdenis, maar het wezen en de wortel niet alleen gemist wordt, maar ook veracht en bespot. Als menseninzettingen in de plaats gesteld worden van de rechten des Heeren, dan zal het oordeel zich daarheen wentelen als de wateren. God zal komen met de wan en Zijn dorsvloer doorzuiveren (Luk. 3:17m).Braakt u dan een braakland, o mens, en zaait niet onder de doornen (Jer. 4:3), want uw zaad zal verdorren. Doornen en distels zal het dan voortbrengen ter verbranding. Aanschouw het toch, hoe de toorn van God brandt als vuur. Gods verbond ligt vertreden, Zijn wet verscheurd. Zij roepen het wel tot den Allerhoogste, maar niet één verhoogt Hem (Hos. 11:7). Ach, dat we wijs waren. Het is meer dan tijd! Hij komt als een arend tegen het huis des HEEREN. Wat verwoestingen rondom ons, wat rouw en droefenis. Mocht ons hart nog verbroken worden. De verbrokenen van hart zullen behouden worden. Zij vinden schuiling onder de schaduw van Gods rechterhand.Het is ontegenzeggelijk dat de Heere, de God van Zijn volk, het geroep van Zijn volk hoort en Zijn oor neigt tot hun smeking. Is het niet de roem van de Kerk in Psalm 65 vers 3: Gij hoort het gebed, tot U zal alle vlees komen? Hoorder der gebeden, het is de erenaam van God. In de verhoring van het gebed verheerlijkt de Heere Zijn deugden. Daarin is de betoning van Zijn alomtegenwoordigheid en almacht, van Zijn genade, liefde en trouw. En als de apostel der liefde, Johannes, handelt over het gebed, dan schrijft hij: En dit is de vrijmoedigheid die wij tot Hem hebben, dat zo wij iets bidden naar Zijn wil, Hij ons verhoort (1 Joh. 5:14). O, dat bidden naar Zijn wil, dat is: in geest en waarheid (Joh. 4:23m). De uitstorting van het hart in de boezem van God. Dat bidden naar Zijn wil is de vrucht des Geestes. Het is de oefening van de ziel door de bediening des Geestes. Is het niet de tederste oefening? Daarin wordt geoefend de gemeenschap met God. Door de zonde, de oorzaak van alle leed, is die gemeenschap verbroken. Dan zijn we van Hem vervreemd. Dan mogen we met de lippen tot Hem naderen, ons hart houdt zich verre van Hem. Van de zodanigen wordt gezegd: Die zijn oor afwendt van de wet te horen, diens gebed zelfs zal een gruwel zijn (Spr. 28:9). We moeten vernieuwd worden in de geest van ons gemoed. Dan zal van ons waar worden, wat Luther nog sprak op zijn sterfbed: ‘Wij zijn bedelaars. Bedelaars aan de troon der genade in geest en waarheid.’Als God Zijn oordeel doet horen en de fronselen van Zijn ongenoegen openbaart, dan heeft dit soms nog enige indruk op de consciëntie van de goddeloze. Als de profeet Elía tot de goddeloze Achab zegt in de Naam des Heeren dat zijn huis zal uitgeroeid worden, dan gaat hij in zak en as. Maar het was geen vernedering van het hart. Daarvan geldt: zij roepen het wel tot den Allerhoogste, maar niet één verhoogt Hem (Hos. 11:7b). Wie herinnert zich niet de vorige oorlog. Toen gans ons werelddeel in vuur en vlam gezet werd. Hoe verslagen was eenieder voor een ogenblik, maar hoe spoedig was het opgedroogd. Het was maar als een morgenwolk, en als een vroegkomende dauw, die heengaat (Hos. 13:3m). En hoe is het nu? Had Israël, het oude bondsvolk, zich niet beijverd de levende God tot meerder spoed aan te dringen tot het zenden van Zijn oordelen, dat Hij komen zou als een arend tegen het huis des HEE REN? Was het niet voortgegaan te dartelen in de zonde in het gezicht van het vuur van Gods gramschap? En toen dat oordeel kwam, wat was het toen? Hoort het, wat des Heeren mond getuigt: Dan zullen zij tot Mij roepen.Israël riep uit de benauwdheid, uit de vreze voor het oordeel als de gevolgen van de zonde. Nee, het was geen roepen uit de diepte, uit de verbrijzeling des harten, uit de smart vanwege de zonde. De oordelen van God kunnen de goddelozen voor een ogenblik tot in het diepst van zijn ziel doen schokken, terwijl hij nochtans met de zonde zelf, als de oorzaak van het oordeel, niet van doen heeft. De gerichten van God kunnen de zonde voor een ogenblik inbinden, maar de hebbelijkheid van de zonde blijft. Was het zo niet met Achab? Werd dit niet openbaar in koning Saul? Hoe riep hij uit met wenende ogen voor het oor van David, die hij hittiglijk vervolgde: Ik heb gezondigd (1 Sam. 26:21). Alzo was het met Israël. Dan zullen zij tot Mij roepen. Het riep slechts uit de benauwdheid voor het oordeel, uit de vreze des doods. Het was geen beving des harten. Helaas, is het alzo niet ten deze dage? We stelden de vraag straks: Hoe is het nu? Nu met ons volk? Nu in deze dagen waarin het gericht van God gekomen is als een arend tegen het huis des HEEREN? In deze dagen waarin onze hoge landsvrouwe vertoeft in den vreemde? Waarin het ministerie vlood naar elders? Waarin zo grote verwoestingen zijn aangericht in een ogenblik tijds zoals onze vaderen niet gekend hebben? Waarin duizendvoudige weedom en ellende, diepe rouw en droefenis vanwege onze verslagen zonen en burgers over ons gekomen is? Och volk, wie gaat het ter harte dat we de Heere, de God van onze vaderen, vertoornd hebben door onze zonden? Dat we ons rijp gemaakt hebben voor het oordeel? Wiens hart is verbroken geworden voor God tot waarachtige bekering? Zijn we vernederd onder de krachtige hand Gods? Gods gramschap weegt zwaar als Hij ten oordeel nadert. Maar het is nog een zwaarder gericht, als het oordeel der verharding over ons komt. O, dat we toch niet zijn als degenen die erop gesteld zijn dat de Heere wel bij hen komt overwinteren, maar afkerig zijn dat Hij in de zomer bij hen toeft. Die erop gesteld zijn dat de Heere in bange tijden hen beware, terwijl zij Hem de rug toekeren zodra het gevaar geweken is. In tegenspoed roepen zij God aan, maar in voorspoed keren zij haastig tot hun vorige wegen terug. Hoevelen hebben in dagen van krankheid of in tijden van bange noden God aangeroepen en Hem vele beloften gedaan? Zich beijvert Hem te zoeken met wenende ogen? Maar helaas, hoe spoedig werd openbaar dat dat roepen tot God niet geweest is met een volkomen hart.O, dat we ons beproeven in deze wankelmoedige tijden waarin de Heere nog duizend inmengselen geeft van Zijn goedertierenheid en lankmoedigheid. Dat we ons beproeven of ons hart recht is voor God. Lippenwerk kan Gode niet behagen. Ware vernedering is hartenwerk. Doet buigen in het stof. Dan, ja, dan zal onze schuld zwaarder wegen dan al onze tegenspoed en kruis. Dan is het: Ai mij, dat ik zo gezondigd heb. Ik zal des HEEREN gramschap dragen, want ik heb tegen Hem gezondigd (Mich. 7:9a). Het is het kenmerkende van de ware bidder. Het ware gebed komt uit de diepte. Het is als met Abraham: ik heb mij onderwonden te spreken tot den Heere, hoewel ik stof en as ben (Gen. 18:27b). Dat was toen, toen hij zich stelde om te pleiten voor de behoudenis van Sódom en Gomórra. De offerande Gods zijn een gebroken hart en een verslagen geest. De ware roeper tot God komt op uit de nood van zijn ziel, uit de smart en het rouwdragen over de zonde met een haten en vlieden van die; in kleinheid des harten en besef van onwaardigheid. Dat wij de Kananése vrouw met de hondekens gelijkgesteld worden. En de arme tollenaar staat van verre. Durft zijn ogen niet opheffen, slaat op zijn borst en roept uit: O God, zijt mij zondaar genadig (Luk. 18:13b). Zo ligt het bij de ware roeper tot God. Ach, dat het aldus ware bij Israël dat roept: mijn God, wij, Israël, kennen U.De Heere mocht nog ware voorbidders verwekken. Hij vernedere ons onder Zijn krachtige hand. Hij mocht Zijn Kerk nog oprichten uit het stof en ons dierbaar vaderland verlossen uit de poel van heersende zonde en ongerechtigheid. Dan zal weer in ons land eer wonen, tot verheerlijking des Heeren en tot ons wezenlijk welzijn. (…)Het oprechte volk van God kent zichzelf verwerpelijk voor God. Het moet uitroepen: Zo Gij, HEERE, de ongerechtigheden gadeslaat, Heere, wie zal bestaan? (Ps. 130:3). Zou de Heere hen doen naar zonde en schuld, dan moest Hij hen eeuwig wegdoen naar Zijn recht. Was er naar het woord bij Ezechiël gesproken die Man met linnen bekleed niet, het was eeuwig verloren. Door Zijn lijden en sterven heeft Hij de overtredingen Zijns volks verzoend. Alzo verheerlijkt in het hart van Zijn volk in de kracht van Zijn kruisverdienste, is het de zuiverste werking van het ware geloof dat het zich door de bediening des Geestes aan Christus hecht om Hem te omhelzen en alle zegeningen uit Hem te trekken. Dat kan alleen door de bediening des Geestes, want buiten ’s Heeren Geest vermogen zij niets. Nee, het is niet gemakkelijk rechtuit tot Christus te komen. Dan moet dat volk gedurig met de Bruid uitroepen: Trek mij, wij zullen U nalopen (Hoogl. 1:4). Hoe menigmaal blijft het bij een ach en o. Dat zij niet durven noch kunnen uitspreken wat Israël zegt. Maar toch, de Heere zal luisteren naar de verzuchtingen van Zijn oprechte kinderen. (…)O, mijn medesterveling, onderzoek uzelf in deze beproevende tijden. Geen groter voorrecht dan wanneer onze ellende en Gods vrije ontferming in Christus elkaar in onze ziel moge ontmoeten. Dan zullen we ons met Job verfoeien in stof en as. Dan zullen we de Heere kennen in waarheid en oprechtheid en het ware wezen van dit gebed van Israël in onze ziel leven. We eindigen. Moge de Heere Zich nog ontfermen over ons arme volk. Hij geve Zijn oprechte kinderen te beoefenen: Ga heen, Mijn volk, ga in uw binnenste kamers, en sluit uw deuren na u toe; verberg u als een klein ogenblik, totdat de gramschap overga (Jes. 26:20).

Uitgebreid zoeken

Uitgebreid zoeken

Standaard operator

Zoekwoorden

Datum

Bronnen

De Last des Heeren Aan de Profeet Hoséa

Artikel niet beschikbaar

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 mei 2015

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 1 mei 2015

Ook interessant voor u