Graaauw!

Een jongetje staat in het museum te huilen voor een schilderij waarop bloeddorstige wolven een hert verslinden. Een dame ziet de kleine jongen huilen en probeert hem te troosten. „Het is werkelijk een verschrikkelijk tafereel”, zegt ze. „Ja”, huilt het jongetje. „Dat kleine wolfje in de hoek heeft niets!”

Canislupus

Elk dier heeft een Latijnse naam, de wolf ook. Hij heet ”Canis lupus”. Een gewone hond heet “Canislupus familiaris”. Klinktals familie van de wolf!

Oude Bekende

Wolven kwamen jarenlang niet in onslandvoor, maar al in de 13e en 19e eeuw warenergevallen bekend van overlast door de wolf in Nederland. Zo nieuw is-ie dusniet.

Wolven hebben een scherp gehoor en kunnen een grote omgeving zien. Zo kunnen ze hun slachtoffers snel ontdekken.

In een wolvenneus zitten reukcellen waarmee het dier kan ruiken welk prooidier het zwakst is (en dus het gemakkelijkst te vangen).

In een wolvenbek zitten snijtanden, hoektanden, voorkiezen, scheurkiezen en gewone kiezen. Een beet met een hoektand geeft een druk van ruim 152.000 kilo per vierkante centimeter. Zo bijt hij in één keer een hertenpoot door.

Wolvenroedels bestaan uit een wolvenpaar en zo’n 4 tot 18 nakomelingen. De roedel kan snel groeien, want een wolvin werpt gemiddeld 8 jongen per jaar.

Om te overleven, heeft een wolf elke dag 1,5 tot 4,5 kilo vlees nodig.

Het leefgebied van een wolf is zo’n 200 vierkante kilometer.

Jonge mannetjes die een nieuw leefgebied zoeken, lopen gemakkelijk 60 tot 70 kilometer per dag.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen