Geopende ogen over Wolphaartsdijk

Cornelis van Strien stamt uit een oud geslacht, dat een belangrijke rol heeft gespeeld in de geschiedenis van Wolphaartsdijk. De stamvader van alle Van Striens, Hendrik Cornelisse van Strien, vestigt zich in 1670 op het eiland Wolphaartsdijk. In 1674 wordt hij tot schepen en gezworene van Oud-Wolphaartsdijk benoemd. Tevens is hij dijkgraaf van de Westerlandpolder. Sinds die tijd vervullen verschillende Van Striens bestuurlijke functies.

Cornelis’ vader is Adriaan van Strien (1821-1892). Hij is getrouwd met Stoffelina van Dam (1828-1889). Zij hebben twaalf kinderen, waarvan Cornelis de oudste is. Kerkelijk behoort het gezin tot de Nederlandse Hervormde Kerk.

Reeds op jonge leeftijd heeft Cornelis diepe indrukken van dood en eeuwigheid. De Heere wil daar ook een eenvoudige rondreizende kleermaker voor gebruiken. Deze kleermaker komt regelmatig op de boerderij. Op een zolderkamertje verricht hij het hem opgedragen werk. Cornelis gaat dan bij hem zitten en onder het werk spreekt de kleermaker met hem over de dingen der eeuwigheid. Hij laat Cornelis ook wel eens voorlezen uit de Bijbel. Mede hierdoor vindt er al op vrij jonge leeftijd een ommekeer in zijn leven plaats.

Landbouwer

Bij het ouder worden wordt Cornelis landbouwer. Tevens houdt hij wat schapen. In 1885 trouwt hij met Johanna van Strien uit Wolphaartsdijk (1860-1902). Cornelis en Johanna wonen aan de Veerweg. Hun huwelijk blijft kinderloos.

Op 8 november 1906 hertrouwt Cornelis met zijn huishoudster, Cornelia Schipper (geboren in 1872 en overleden in 1940). Uit dit huwelijk worden twee dochters geboren: Stoffelina (1909-1993) en Pieternella (1912-1994). Stoffelina trouwt in 1928 met Leunis Marinus Oele (1905-1991). Uit dit huwelijk worden drie kinderen geboren. Pieternella trouwt in 1941 te Wolphaartsdijk met Cornelis Westveer (1909-1967). Dit huwelijk wordt gezegend met de geboorte van vijf kinderen.

Ouderling

In welk jaar Cornelis voor het eerst naar een afgescheiden kerk in Goes is gegaan, is niet bekend. Wel blijkt uit het eerste notulenboek dat hij verschillende afgescheiden predikanten in Goes heeft beluisterd. Zo worden onder meer de namen van ds. C. Groeneweg, ds. P.H. Maakenschijn, ds. H. Roelofsen, ds. D.B. van Smalen en ds. D. Wijting genoemd. Verder is bekend dat hij rond 1900 de Goese gemeente als ouderling dient.

Op zondag 6 december 1903 wordt er na de middagdienst een ledenvergadering belegd voor het verkiezen van ambtsdragers. Tijdens deze vergadering stellen de ouderlingen Van Strien en K. Dees uit Wolphaartsdijk voor de gehele kerkenraad te laten aftreden en een vrije stemming te houden. Hieruit moet dan blijken of de aftredende broeders nog door de gemeente worden begeerd. Twee weken later vindt de stemming plaats en krijgt Van Strien de meeste stemmen. Dat hij vertrouwen geniet blijkt ook in 1907, als hij samen met ds. Roelofsen wordt afgevaardigd naar de eerste Algemene Vergadering van de Gereformeerde Gemeenten te Rotterdam.

Wolphaartsdijk

Als ouderling schenkt Van Strien veel aandacht aan de leden uit Wolphaartsdijk. Ook biedt hij de helpende hand als er sprake is van financiële nood. Daarnaast geeft hij in zijn woning catechisatie aan de doopleden. Verder staat hij bekend als een nederige, eenvoudige en een wat in zichzelf gekeerde man.

’s Zondags gaat Van Strien altijd te voet naar Goes. Veelal wordt hij daarbij vergezeld door enkele andere leden uit Wolphaartsdijk. De afstand die dan overbrugd moet worden bedraagt zo’n elf kilometer. Soms wordt er ’s avonds in Goes nog gezelschap gehouden bij vrouw Melse in de Voorstad. Het is dan vaak laat (soms wel elf uur), voordat hij huiswaarts keert. Nadat er verschillende keren met elkaar over gesproken is om in Wolphaartsdijk een kerkje te bouwen en een gemeente te stichten, richt Van Strien zich in een brief tot de classis:

Aan de Classis der Gereformeerde Gemeente te Goes

Namens de leden der Gereformeerde Gemeente te Goes wonende te Wolfertsdijk met een eerbiedig verzoek aan de Classe te Goes om te Wolfertsdijk, indien het in des Heeren gunst mogt zijn, om daar een kerk te bouwen, omdat er zooveel menschen zijn die zoo een verre reis naar Goes niet kunnen doen zoo als oude menschen en zwakke menschen en kinderen zodat het bij vele maar een halfe Godsdienst is, dat kunnen wij begrijpen.

Namens al de leden van Wolfertsdijk,

in afwachting,

C. van Strien

Uiteindelijk duurt het nog tot 1912 voordat er in Wolphaartsdijk een kerk wordt gebouwd en een gemeente wordt geïnstitueerd. Van Strien is een van de mensen die dit financieel mogelijk maakt. Op 16 mei 1912, Hemelvaartsdag, wordt de gemeente door ds. J.R. van Oordt uit Middelburg geïnstitueerd en wordt Van Strien tot ouderling bevestigd.

Van Van Strien is bekend dat hij de preken die hij in de kerk moet lezen thuis hardop oefent. Een probleem is echter dat hij geen sterke stem heeft. Tijdens de kerkenraadsvergadering van 14 februari 1913 vraagt hij dan ook of hij in verband met zijn heesheid voortaan geen preek meer hoeft te lezen. In hoeverre zijn zachte stem daarbij heeft meegespeeld is niet bekend, maar op de ledenvergadering van 19 februari 1913 wordt hij niet meer herkozen.

Ziekte

Met zijn gezin leeft Van Strien enigszins teruggetrokken aan de Veerweg B 13. Bekend is dat Marie den Doelder uit Terneuzen (‘blinde Marie’) af en toe bij hen logeert. Zij gaat dan nooit met lege handen naar huis! Verder is uit overlevering bekend dat Van Strien tijdens zijn ziekte zijn jongste, nog thuiswonende dochter Nel dikwijls vraagt nog eens uit ‘Het Gekrookte Riet’ van ds. B. Smijtegelt voor te lezen. Als zijn zielestaat daarin verklaard heeft gelegen, heeft de 21 ^e preek hem ongetwijfeld sterk aangesproken. Daar handelt ds. Smijtegelt namelijk over degenen die vanaf hun jeugd zijn wedergeboren: ‘… en dat is een schepseltje dat van der jeugd genade gehad heeft; die komt daar in een gezelschap, daar hoort hij spreken van omkeringen en hoe God hem veranderd heeft; ach, zegt hij, ik moet zwijgen, ik zie wel dat het schoon is, maar ik kan evenwel niet mede doen, en daar zitten ze dan eenzaam in een hoekje te schreien. Wij moeten die gekrookte rietjes ook zoeken te ondersteunen en te sterken. Wij zeggen: God kan het u van der jeugd af gegeven hebben. ’t Is uitermate zoet, dat een mensch zoo de perioden van zijn leven doorwandelt, om te kijken wat hem ontmoet is.’

Aan zijn oudste dochter Lien schenkt Van Strien zijn Bijbel, in gotische druk, uit 1884. Hij schrijft daar onder andere in: ‘Deze Bijbel dien ik zoveel gelezen en waaruit ik zooveel troost uitgenoten heb, geef ik u op je levensweg.’

Overlijden

Van Strien overlijdt op 21 april 1933 te Wolphaartsdijk, op de leeftijd van 82 jaar. Na zijn overlijden ontvangt de familie verschillende condoleancebrieven. Zo schrijft J.W. Lamain, de vader van ds. W.C. Lamain, uit Kamperland op 28 april onder meer het volgende: ‘Uit den aard der liefde mogen wij allen gelooven dat uw Gel. Echtgenoot en dierbaren vader den Heere in oprechtheid van zijn hart heeft liefgehad en gevreesd. En menigmaal heeft hij mij persoonlijk medegedeeld hoe de Heere zich over hem ontfermd heeft en hoe het den Heere beliefd heeft hem reeds op jeugdigen leeftijd indrukken te geven van dood en eeuwigheid en van de noodzakelijkheid der bekeering. En waar op lateren leeftijd dit hem bij gebleven is en de Heere met hem zeer veel bemoeienissen gemaakt heeft tot die tijd dat het werk der genade in zijn hart zulke diepe wortelen heeft geschoten dat de keus om den Heere te dienen door hem niet meer kon weder staan worden dat alles en nog veel meer heeft hij mogen getuigen tot roem van Gods vrije genade. En daarom lijdt het geen twijfel of uw geliefde doode is de rust ingegaan welke daar overblijft voor al het volk van God.’

Van Strien wordt begraven te Wolphaartsdijk. Op zijn grafsteen wordt een gedeelte van Openbaring 14:13 vermeld: ‘Zalig zijn de doden, die in den Heere sterven.’ De grafstenen van Van Strien en zijn vrouw zijn nog steeds op de begraafplaats aanwezig.

Opmerking: In 1912 werd te Wolphaartsdijk een Gereformeerde Gemeente geïnstitueerd. In 2012 werd het honderdjarig bestaan herdacht en toen is een herdenkingsboek verschenen: Geopende ogen over Wolphaartsdijk. Aan dit boek werd destijds in Oude Paden geen aandacht geschonken. Nu de gemeente 110 jaar bestaat, willen we dat alsnog doen en iets uit het boek weergeven, namelijk wat geschreven werd over de eerste ouderling van de gemeente, Cornelis van Strien.

Het boek (een gebonden uitgave) telt 190 bladzijden en is mooi vormgegeven. De prijs bedraagt nu € 12,50 excl. Verzendkosten. Het boek kan besteld worden bij de heer J.M.C. Murre, Veerweg 23, 4471 BJ Wolphaartsdijk – jmcmurre@kpnplanet.nl

‘Ik zie in mijn gedachten 75 jaar geleden van die mensjes, wat wellicht voorouders van u geweest zijn, grootouders, misschien wel ouders. Ik zie ze daar gaan, het was hen om de waarheid te doen, om die waarheid die bestreden wordt. Daar zullen er ook van Gods kinderen onder geweest zijn, zulken die behoorden tot de strijdende Kerk. Want het is immers hier een strijdende Kerk. Dat is geen juichend christendom, dat alles heeft en als vanzelfsprekend aanvaardt en de Heere zo danken kan. We vrezen wel eens: de Heere danken voor hetgeen de Heere nooit gegeven heeft. Want het is: Strijdt om in te gaan.’

Uit de herdenkingspreek van ds. J.C. Weststrate ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan in 1987 over Psalm 115 vers 12a: De HEERE is onzer gedachtig geweest

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen