Een onbekende foto ds. A. Makkenze

Dominee Makkenze, die geboren is in Dirksland, oogt op de hier opgenomen afbeelding jeugdiger dan op de twee al bekende portretten, waarvan er één opgenomen is in het boek Dag en nacht in Zijn Tempel. Leven en werk van Ds. A. Makkenze, geschreven door wijlen ds. J. van Belzen, en de andere – de bekende ovale afbeelding – onder meer geplaatst werd in Predikanten en oefenaars, deel 2. De predikant moet bij het maken van het portret uit de prekenbundel omtrent 43 jaar oud zijn geweest. Zijn hoofd houdt hij ietwat scheef en zijn mond staat iets open.

De foto van de predikant stamt uit 1896 of 1897, ervan uitgaande dat ds. Makkenze in de lens heeft gekeken nadat hij de laatste preek van 1 december 1895 had gehouden. Maar het moet uiterlijk 1897 zijn geweest dat de foto afgedrukt werd, want de eigenaar van de bundel leerredenen, H.J. Human – naar ik aanneem een gemeentelid – noteerde er dit jaartal op. Ds. Makkenze was vanaf 1893 predikant te Dirksland en zou daar tot 1909 blijven. Voor Dirksland diende hij als oefenaar in een Ledeboeriaanse gemeente te IJsselstein en een vrije groep in Alkmaar; als predikant stond hij vanaf 1889 in de Gereformeerde Gemeente onder het Kruis te Enkhuizen. Na Dirksland was de predikant verbonden aan de Gereformeerde Gemeenten van Meliskerke, Tholen, Bruinisse, Ridderkerk en Nieuw-Beijerland.

Opmerkelijk is dat ds. Makkenze een bef draagt, een onderdeel van het oude predikantenkostuum, zoals ook ds. G. van Reenen en ds. C. Densel dat deden. Of hij een steek droeg is niet bekend. In Dirksland heeft hij wel een hoge hoed gedragen.

Hoe ds. Makkenze zijn dienst in Dirksland verricht heeft, is te lezen in het ‘In memoriam’ in De Saambinder van 28 januari 1921: ‘Te Dirksland gaf hij zich in volle kracht. Meer dan 16 jaar mocht hij daar werkzaam zijn en met vrucht. Men voelt … dat er gebouwd is op het fundament der apostelen, goud, zilver en kostelijke stenen. Want Makkenze wenste in de gemeente niet anders te weten dan Jezus en Dien gekruisigd. Daarom brak hij alles zo af, wat buiten Christus bouwen wilde. Hij dreef in de prediking de kerk zo voort om in Christus alleen de ware rust te zoeken. In de Waarheid leefde hij.’

In de Leerrede over 2 Samuël 7:13, gehouden op oudejaarsavond 1894, zei ds. A. Makkenze onder meer het volgende:

Met het oog op het eindigend jaar dan nu nog voor het aangezicht des Heeren, met David persoonlijk tot u zelf die vraag gericht – wie weet of er voor u, en voor mij wel ooit een oudejaarsavond meer aanbreekt – en te kunnen getuigen: wie ben ik Heere, Heere en wat is mijn huis dat Gij mij tot hiertoe gebracht hebt? De blik dan steeds opwaarts naar boven tot God gericht, en gevraagd: wie ben ik van afkomst, als uit Uw Hand voortgekomen? … Maar beschouw dan nog die donkere en treurige bladzijde in de geschiedenis van uw leven, waar met onuitwisbare letteren staat getekend - en bij het licht van Gods Geest dan die woorden gelezen, met gehele toepassing tot uw eigen persoon - : wie ben ik? Ik ben een verbreker van Gods verbond, een overtreder van Zijn heilige wet, alsmede een schender van Gods majesteit, een ellendig sterveling, een verloren zondaar. En wie ben ik nu dit jaar weer voor de Heere geweest? Ja thans weer 365 dagen het verzondigd, mijn schuld vermeerderd en mijn straf verzwaard.

Ja mijne hoorders, dit is een onloochenbaar feit, waarvan de waarheid in uw geweten wordt bevestigd. Maar hebt gij nu ook in uw ziel een levendig besef van uw nietigheid voor de Heere? En kennis aan gevoelige indrukken van uw onwaardigheid? Zegt gij: ‘Ja,’ dan kan en mag ik getuigen; vergun mij u te vragen: Zijn die indrukken van een ras voorbijgaande of bijblijvende aard? De eerstgenoemde zijn van geen waarde, zij zijn niet anders dan enige ontroering in het geweten, terwijl de andere van waarde zijn, omdat zij ontstaan doordat de Heere Zelf de zaak op uw ziel heeft gebonden. En hoe meer de Heere de zaak op het hart bindt, des te meer ernst zal het u baren dat de Heere u mocht maken zoals gij moet zijn om voor Hem te kunnen bestaan. Is dit nu uw zuchten, uw uitzien en uw verlangen? En kunt gij nu thans voor de Heere getuigen: Heere, Gij weet alle dingen, Gij weet wie ik ben, wat mijn ziel zo innerlijk bedroeft. Het gezicht in mij zelf, dat ik niet ben, zo ik moet wezen en toch zo ernstig ook verlang om het te zijn. Och, wil mij schenken wat ik zonder U niet kan bekomen.

Och! Dat Gij mij in gunst verschijnt,

En mijne zonde ras verdwijnt,

Dan weidt mijn ziel U daarvan de eere,

En ik aanbid U als mijn Heere.

Welnu, waar het zo gesteld mag zijn, nooit kunt gij beter als in zulke zielswerkzaamheden de overgang maken van het oude in het nieuwe jaar.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen