Paul-Jan

Het werk op de meldkamer is mooi, intensief, maar ook lastig. Er wordt gewerkt volgens een vast uitvraagsysteem, omdat er geen essentiële informatie gemist kan worden. Toch ben je als meldkamercentralist erg afhankelijk van de inschatting en antwoorden van de melder. Op een warme zaterdagmiddag zijn we met spoed onderweg naar een motorrijdster die op de snelweg onderuit is gegaan. De locatie is op de A16 aan de noordkant van de Van Brienenoordbrug. Momenteel is het erg druk met dagjesmensen, dus is het erg lastig voor ons om snel ter plaatse te zijn. De chauffeur manoeuvreert de ambulance gemakkelijk door het verkeer. Het wordt pas lastig wanneer we over de A16 op de vrachtwagenbaan langs de file rijden. Er zijn ook personenauto’s die deze weg kiezen. Zo kunnen we er maar moeilijk langs.

Pas na zo’n twintig minuten zijn we op de plaats van het ongeval. Er staan inderdaad verschillende mensen bij een motorrijdster die midden op de snelweg ligt. De motor staat er vlakbij, ogenschijnlijk onbeschadigd. Gelukkig heeft Rijkswaterstaat alle banen afgekruist, zodat wij veilig kunnen werken. Snel lopen we naar het slachtoffer toe, dat met haar helm nog op bewegingsloos op het hete asfalt ligt. Aan de omstanders vragen we of ze aanspreekbaar is. Gelukkig blijkt dit zo te zijn.

Ik ga bij het hoofdeind zitten en doe voorzichtig het vizier van haar helm open. De jongedame haalt nu diep adem en kijkt me aan. „Zo gaat het een stuk beter”, zegt ze opgelucht. Ik vraag hoe ze heet en wat er precies is gebeurd. Ze noemt haar naam en vertelt dat ze bij haar vriend achter op de motor zat. „Het was erg druk op de weg en we reden stapvoets tussen de file door. Ineens moest mijn vriend uitwijken voor een auto en daardoor viel ik van de motor op het asfalt.”

„Maar waar heb je dan pijn?” vraag ik. Het antwoord dat ze geeft, verbaast mij enorm. Eigenlijk nergens”, reageert ze. „Ik ben alleen ontzettend geschrokken.” Op de vraag waarom ze dan midden op de snelweg is blijven liggen, geeft ze als antwoord dat dit van de omstanders moest. „Zij hebben 1-1-2 gebeld en van de mensen op de meldkamer moest het ook.”

Snel helpen we de jonge vrouw overeind en lopen naar de ambulance, waar we haar verder kunnen nakijken. Er blijkt inderdaad geen sprake van lichamelijk letsel. Ondertussen wordt de snelweg weer vrijgegeven, maar het duurt nog wel een tijdje voor de lange file bij de Van Brienenoordbrug is opgelost.

PAUL-JAN DEKKER VERZORGT OP DEZE PLEK EEN WISSELCOLUMN. VOLGENDE KEER POLITIEAGENT BRAM VAN DUIJVENVOORDE.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen