Paul-Jan

Als ambulancebemanning kom je achter veel voordeuren. Binnen kan het er heel netjes uitzien, vaak is het er rommelig en een enkele keer belanden we in een puinhoop. Je moet soms letterlijk over het afval heen stappen en allerlei zooi aan de kant schuiven om bij de patiënt te komen. Natuurlijk hebben mensen hierin hun eigen verantwoordelijkheid, maar er kunnen zich in een mensenleven schrijnende situaties voordoen waardoor iemand in grote problemen belandt.

Het is 4.30 uur als in hartje Den Haag onze piepers afgaan. „Oh, dit is geen beste buurt”, bromt mijn collega-chauffeur wanneer hij naar het display tuurt. De melding is: iemand hees en benauwd, verdere gegevens ontbreken. Met A1-urgentie vertrekken wij richting Spoorwijk. Vaak gaat in zulke wijken meteen de politie mee, maar omdat de melding hier geen aanleiding voor geeft, vragen wij dit keer niet om assistentie.

Al vrij snel staan we voor de deur. De straat ziet er al niet zo gezellig uit, maar deze woning spant de kroon. Werkelijk niet één raam is nog heel, en hier en daar is een stuk karton of krantenpapier tegen de vensters geplakt. De voordeur, die roept om een likje verf, staat op een kier. „Zullen we toch maar om assistentie van de politie vragen?” oppert mijn collega nog. Maar wanneer iemand benauwd is, moet je snel handelen. We lopen naar binnen. Het is er donker en we moeten oppassen waar we onze voeten zetten. In de kleine woonkamer, tussen tassen en dozen, zit een vrouw van rond de 70 jaar. Ze praat erg hees, maar klinkt niet benauwd. Ik geef haar een hand en sluit haar aan op de monitor om de vitale waardes in beeld te krijgen. Deze zijn niet afwijkend. Ook tijdens het beluisteren van de longen hoor ik normaal ademgeruis. Op onze vraag wat er precies aan de hand is, zegt de vrouw dat ze niet meer weet hoe het verder moet. Ze vertelt dat ze tijdens haar jeugd in de prostitutie is beland, hierdoor hepatitis B heeft opgelopen en aan alcohol verslaafd is geraakt. Inmiddels lijdt ze aan keelkanker, waarvoor geen behandeling meer mogelijk is, en woont ze bij een vriend in. „Maar gisteren kregen we ruzie en nu wil hij dat ik vandaag nog vertrek. Ik weet niet waarheen.”

Nadat we haar hebben uitgelegd dat er nu geen acute levensbedreigende situatie is en we haar dus niet meenemen, noteren we haar personalia. Nu blijkt dat de arme vrouw geen 70 jaar is, maar slechts begin 50. Het enige wat we nu voor haar kunnen doen is naam en adres van de straatdokter doorgeven. Bij het afscheid nemen worden we hartelijk bedankt voor ons luisterend oor.

PAUL-JAN DEKKER VERZORGT OP DEZE PLEK EEN WISSELCOLUMN. VOLGENDE KEER POLITIEAGENT BRAM VAN DUIJVENVOORDE.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen