Een kloppend hart voor Mariënwaerdt

Een vrouw met een hoofddoek om, donkere kleding aan, buigt zich voorover naar de grond. Het kleine meisje naast haar ook. Hun ogen speuren het gras voor hun voeten af, op zoek naar walnoten. Aan de andere kant van dit ”notenlaantje” op Heerlijkheid Mariënwaerdt bevindt zich nog een aantal mensen in precies dezelfde houding, op zoek naar de boomvruchten die hier in de herfst veelvuldig naar beneden vallen. Om hen heen verrijst het landgoed in al zijn pracht, op deze zonnige nazomermiddag in september. De bomen zijn nog vol en groen. Vogels luiten, de sloten staan vol met water dat bedekt wordt door kroos.

Het is dit landgoed waar de barones tegelijk haar hart aan verloor toen ze met baron Frans van Verschuer trouwde. En dat ze graag zo goed mogelijk wil doorgeven aan de volgende generatie.

Een van de bijgebouwen op het landgoed is ingericht als kantoor.

Daar neemt Van Verschuer de tijd om wat vragen te beantwoorden. Ze is eenvoudig gekleed, draagt weinig tot geen make-up en heeft met haar blonde haar en blauwe ogen iets puurs over zich.

Ze kookt graag, vertelt ze met haar nieuwe boek in haar handen.„Eigenlijk altijd, want mijn man kan het niet. Die barbecuet alleen met veel plezier. Hij is gek op het vlees van ons landgoed.”

ZIJN ALLE RECEPTEN IN HET KOOKBOEK VAN UZELF?

„Een aantal wel. Veel recepten komen van de koks die hier werken. Onze secretaresses Astrid en Catharina hebben ook recepten aangeleverd en gekookt voor het boek. Zij zijn geweldige thuiskoks. Het boek is daarom heel toegankelijk.”

WAAROM EEN KOOKBOEK?

„Omdat we altijd veel vraag krijgen naar onze recepten en verzoeken om tips voor het bereiden van onze producten, zoals Lakenveldervlees. Er is al eerder een kookboek van ons verschenen, in 2011. Daarin stonden veel recepten van mijn schoonmoeder, die toen nog leefde. Zijn was een geweldige kokkin. Ze kookte veel met reeënvlees, bijvoorbeeld. Zij is ook de bedenkster van ons fameuze notentaartje, dat we op grote schaal bakken. Dat recept delen we overigens niet: er moet nog wel iets van mysterie overblijven natuurlijk. Maar de hazenpastei die in dit boek staat is een echt familierecept. En de appeltaart: dat is dezelfde als die we ook in ons restaurant serveren.”

WELK RECEPT IS UW FAVORIET?

„Als ik er één moet noemen, is het misschien de lemoncurd cheesecake. Die is heerlijk en ook makkelijk om te maken en daarom een van mijn favorieten.

Verder staat er een lakenveldercurry in, ook heel lekker. Met Kerst eten we standaard de hazenpastei, de favoriet van de hele familie. Al heb je die niet zomaar even gemaakt.

En gehaktbrood: dat is het recept dat mijn schoonmoeder jarenlang elke dag voor de winkel gemaakt heeft.”

IS ER VEEL VERSCHIL TUSSEN HET LEVEN DAT UW SCHOONMOEDER LEIDDE ALS VROUW AAN HET HOOFD VAN EEN LANDGOED EN HET UWE?

„Toen ik hier kwam wonen, werkten er maar een paar mensen. Er was een dame op kantoor, de rentmeester en dan waren er nog een paar jongens op de boerderij en voor het onderhoud. Mijn schoonmoeder was erg betrokken bij het beheer van het landgoed. Mijn schoonvader was veel weg, omdat hij een topfunctie bij de Rabobank had en in de politiek zat. Dus stuurde mijn schoonmoeder de bedrijfsleiders en de rentmeester aan.

Omdat we de activiteiten op het landgoed sindsdien enorm hebben uitgebreid, werken er nu zo’n 170 personeelsleden. Het management doen mijn man en ik samen. Dat hebben we goed verdeeld. Frans weet alles van de technische aspecten van onze bedrijfsvoering. Als ik hem hoor praten, denk ik: Ik weet niet of ik het nog kan volgen. Maar hij zou weer geen kookboek kunnen maken. Verder hebben we op elke tak van het bedrijf goede mensen zitten die zelfstandig kunnen werken. Dat is ook wel nodig.

Mijn werk ziet er dus heel anders uit dan dat van mijn schoonmoeder.”

Lachend:„En ik ben minder huishoudelijk aangelegd.”

MET UW KOMST IS ER VEEL VERANDERD OP HET LANDGOED.

„Iemand zei laatst tegen me: Jij komt met ideeën en Frans voert ze uit. Zo is het eigenlijk ook wel. Al zijn lang niet alle ideeën van mijzelf. Maar ik vind het leuk om te kijken wat we kunnen oppakken en daar een eigen invulling aan te geven. En Frans is heel ondernemend. Als ik met een goed plan kom, vindt hij dat we dat moeten gaan doen. Hij durft risico’s te nemen.”

WAT NEEMT HET GROOTSTE DEEL VAN UW TIJD IN BESLAG?

„De communicatiekant: dit boek bijvoorbeeld, het nakijken van persberichten en alle andere communicatieuitingen. En daarnaast het interne overleg over hoe alles reilt en zeilt op Mariënwaerdt.”

U HEBT DRIE VOLWASSEN KINDEREN. ZIJN DIE ALLEMAAL BETROKKEN BIJ HET LANDGOED?

„De oudste doet de hotelschool en haar lijkt het heel leuk om daarna hier aan de slag te gaan. Ze werkt ook al mee in onze landgoedwinkel in Utrecht en is tijdens onze fairs altijd van de partij.

Onze zoon, die rechten studeert, werkt ook veel mee. Hij doet vooral terreinwerkzaamheden.

Onze jongste dochter is sinds sep-tember uit huis om communicatiewetenschappen te studeren. Dat is even wennen. Het is zo ongezellig zonder haar. Ik weet niet of ze hier wil werken, maar ze is wel heel betrokken op het landgoed.”

DENKEN JULLIE AL NA OVER OPVOLGING?

„We zijn er al mee begonnen om een neef van ons in te werken in ons bedrijf. Hij begon vijf jaar geleden bij de kaasproductie en jammakerij. Mijn man neemt hem mee in het beheer van het landgoed, evenals onze zoon. Want het is natuurlijk mooi als het landgoed in de familie blijft.”

JULLIE HEBBEN NOG PLANNEN LIGGEN VOOR DE BOUW VAN EEN HOTEL?

„Dat klopt. Die laten we alleen nog even liggen. De bestemmingsplanwijziging is nog niet rond. En we hebben net diverse projecten achter de rug, zoals de verbouwing van het pannenkoekenhuis, de start van de landgoedwinkel in Utrecht en onze 25e landgoedfair. Voor zo’n grote nieuwe tak als een hotel moet je goed kunnen focussen. Maar we gaan het zeker nog doen.

VIND U DAT SPANNEND, ZO’N GROOT PROJECT?

„Zeker wel. Heel eng. Maar Frans niet. Die zegt: Dit doen we gewoon.”

HET WERK VOOR HET LANDGOED GAAT ALTIJD DOOR. IS HET NIET LASTIG DAAR EVEN AFSTAND VAN TE NEMEN EN UIT TE RUSTEN?

„In de weekenden valt het gelukkig mee met de drukte, behalve als er partijen zijn en rondleidingen. Maar de zondag proberen we zo rustig mogelijk te houden. We waken ervoor dat het werk altijd doorgaat. Op zondag gaan we naar de kerk, drinken we koffie en lunchen we uitgebreid. Dat hebben we nodig om het vol te kunnen houden. En zelf werk ik ook op maandag niet. Dat deed ik al niet toen we kleine kinderen hadden en dat probeer ik zo te houden.”

WAAR HAALT U UW INSPIRATIE VOOR IDEEËN VOOR HET LANDGOED VANDAAN?

„Onder meer van grote landgoederen in Engeland. Zoals Chatsworth, van de Duke of Devonshire. Zijn huis met landgoed is veel groter dan het onze, het is gigantisch. Hij heeft heel veel initiatieven ontplooid om het landgoed in stand te houden.”

WAAROM IS HET BEHOUD VAN MARIENWAERDT ZO BELANGRIJK WAT U BETREFT?

„Ik houd erg van het leven hier op deze prachtige plek. Hoe mooi is het dat je dit kunt doorgeven aan de volgende generatie en kunt behouden als natuurlijke parel in hartje Nederland? Dat we van adel zijn, vind ik daarbij niet uitmaken. Adel is geen verdienste, maar een erfenis. Wij zijn niet belangrijk in het geheelplaatje: we zijn passanten die hier toevallig mogen wonen. Het gaat ons om het landgoed zelf.”

WAT ALS HET LANDGOED GEEN FAMILIE-ERFGOED MEER ZOU ZIJN? ZOU DAT UITMAKEN?

„Ik denk dat alleen een familie zo veel passie en betrokkenheid kan opbrengen voor het beheer van een landgoed. Mariënwaerdt zit al sinds 1734 in de familie. Het is diep in de genen van de Van Verschuers verankerd dat dit landgoed doorgegeven moet worden en dat alles daarvoor moet wijken. Wat dat betreft is de taak heel allesomvattend, soms misschien té.

Landgoederen in eigendom van Staatsbosbeheer functioneren anders. In de huizen wordt niet meer gewoond, die dienen slechts als kantoor. Daarmee is het hart eruit. De link met de geschiedenis is weg.

Ik denk dat bezoekers onze fairs zo leuk vinden vanwege de passie die je hier voelt. Het is niet puur commercieel allemaal. Ook onze medewerkers voelen zich echt onderdeel van de familie.”

WAT MAAKT DIT WERK VOOR U HET MEEST BEVREDIGEND?

„Dat je weet dat je een steen verlegt door te doen wat je doet. Dat je van betekenis bent geweest door het landgoed in leven te houden en er hard voor te werken. En het is mooi om te zien hoe bezoekers er dan vervolgens van genieten.„Het is zo heerlijk om bij jullie op het landgoed te fietsen en te wandelen”, horen we vaak. Dat snap ik: ik geniet er zelf ook erg van. Na een drukke dag ga ik graag een eind lopen om weer tot rust te komen.”

”Ik vind het heel spannend om een groot project op te pakken, maar mijn man niet. Die zegt: dit doen we gewoon”

”Na een drukke dag ga ik graag een eind lopen om weer tot rust te komen”

Recept: Kip in appelcider

HOOFDGERECHT VOOR VIER PERSONEN

NODIG:

5 sjalotjes

3 stengels bleekselderij

20 g boter

1 hele kip (of eend) van 1,5 kg

1 borrelglas Calvados

500 ml appelcider

3 takjes verse tijm

250 g kastanjechampignons

2 appels (een stevige soort, bijv. Elstar)

150 ml slagroom

BEREIDING:

1. Verwarm de oven voor tot 100˚C

2. Pel de sjalotjes; snijd ze in de lengte in vieren. Snijd de bleekselderij in dunne schijfjes. Verhit de helft van de boter in een grote, ovenbestendige braadpan op middelhoog vuur; bak hierin de sjalotjes en bleekselderij zonder ze te laten kleuren. Schep met een schuimspaan de sjalotjes en bleekselderij uit de pan. Braad in dezelfde pan op hoog vuur de kip aan tot hij rondom een mooi kleurtje heeft. Voeg de sjalotjes en bleekselderij weer toe; flambeer het geheel met de Calvados op hoog vuur (laat het even doorbranden, dan karamelliseert het een beetje). Voeg de cider, zout en peper naar smaak en de tijm toe. Bak de kip 50 minuten in de oven, of tot hij gaar is.

3. Veeg in de tussentijd de kastanjechampignons schoon met keukenpapier; snijd ze in vieren. Snijd de appels in vieren, verwijder het klokhuis; snijd het vruchtvlees in stukjes. Verhit in een koekenpan de resterende boter; bak hierin de champignons en de appel kort aan. Voeg toe aan de pan met de kip; bak het geheel nog 3-5 minuten in de oven. Roer vlak voor serveren de slagroom door het braadvocht van de kip.

TIP

Je kunt dit gerecht ook maken met eend in plaats van kip. Geef er een groene salade en bijvoorbeeld pasta bij, en natuurlijk een glas cider.

Weggeefactie

Dol op koken en interesse in ”De landgoedkeuken”? terdege geeft een boek weg. kans maken? Stuur vóór 13 november 2019 een bericht o.v.v. ”Landgoedkeuken” en met uw naam en adres naar: redactie@terdege. nl of terdege winactie, Postbus 613, 7300 AP Apeldoorn.

Alleen abonnees maken kans.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen