De boer op met de veearts

Toen ik werd ingeloot voor de studie diergeneeskunde, sprong ik een gat in de lucht. Of nou ja, daar ben ik dan weer iets te nuchter voor, maar ik was uiteraard heel blij. Vanaf dat moment had ik een supporter eerste klas: mijn vader. Hij was trots dat uitgerekend zijn jongste dochter dierenarts zou worden; toch wel een van de mooiste beroepen wat hem betreft. Hij zag het helemaal voor zich: tegen die tijd zou hij minder werken en kon hij mij naar de boeren rijden. En een beetje assisteren bij alle voorkomende klussen.

Als één persoon meeleefde tijdens mijn studie, was het mijn vader wel. Als ik na een week studeren in Utrecht weekend vierde bij mijn ouders, kwam de onvermijdelijke vraag. „En? Heb je al een keizersnede gedaan?” Mijn vaders criterium was namelijk heel helder: je bent een échte dierenarts als je een keizersnede hebt uitgevoerd. „Dát is vakmanschap, daarmee laat je je kunde zien”, zo verklaarde hij.

„Nee, pa, nog niet”, zei ik na enkele weken studie. De weekenden erna kreeg ik dezelfde vraag en hij hetzelfde antwoord. Maar toen was het zover. Na bijna zes jaar studie zette ik voor het eerst het mes in een koe om een keizersnede uit te voeren. Niet op een boerenbedrijf, maar in de universiteitskliniek. Niet alleen, maar met een studiegenoot. Ik liet een foto als bewijs aan mijn vader zien en kreeg een trotse duim omhoog als beloning. Maar een échte dierenarts? Nee, dat was ik nog niet.

De tweede keizersnede voerde ik uit op een boerenbedrijf. Met hulp van een collega. Niet veel later klaarde ik de klus in m’n eentje. Tijdens de operatie moest ik aan mijn vader denken. „En? Heb je al een keizersnede gedaan?” Ik glimlachte en mompelde in mezelf: „Ja, pa, helemaal alleen.”

Een tijdje geleden ging hij tijdens een dienst met me mee. En jawel, een veehouder belde voor een keizersnede bij een van zijn koeien. Ik zette mijn vader direct aan het werk. Hij reikte me de juiste operatiebenodigdheden aan en hield als een volleerd assistent een telefoon aan mijn oor toen er een spoedgeval werd gemeld. Hij had de keizersnede dan wel niet uitgevoerd, maar die avond voelde mijn vader zich heel even–bijna– dierenarts.

HENRIËTTE BRUGGINK

landbouwhuisdierenarts

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen