Paul-Jan

Het is niet goed om bevooroordeeld een casus in te stappen en je meteen hierop te richten. Het wordt ons als ambulancebemanning aangeleerd om ‘breed’ in te stappen en ter plekke de differentiaal diagnoses (=mogelijke aandoeningen) weg te strepen. Je vertrekt dan met de vermoedelijke diagnose die nog overblijft zo nodig richting het ziekenhuis.

We rijden met A1-urgentie naar een patiënt in de Hoeksche Waard. De patiënt is bekend met CVA (beroerte) en heeft nu weer dezelfde klachten: moeite met de spraak en niet op de benen kunnen staan. Al snel rijden we de straat in en staan we voor het huis van de patiënt. Verschillende buren komen verschrikt aanlopen wanneer wij met onze spullen en de brancard naar binnen gaan. In de hal wacht de echtgenote ons op en gehaast vertelt ze dat de klachten van haar man zojuist zijn ontstaan. Ook herkent ze deze van een jaar geleden, toen bleek dat haar man een herseninfarct doormaakte.

We lopen snel naar de patiënt toe. Hij zit wat onderuitgezakt op de bank en is erg onrustig. Hierdoor lukt het ons niet om de metingen zoals hartslag en bloeddruk goed in beeld te krijgen. Wel blijkt al snel dat de beste man niet goed uit zijn woorden kan komen. Tijdens het overstappen naar de brancard zakt hij door zijn benen. We bellen met de dienstdoende neuroloog van het Ikazia Ziekenhuis en geven onze bevindingen door. We kunnen meteen terecht en de CT-scan wordt voor ons vrijgehouden, zodat we bij aankomst direct doorkunnen voor de hersenscan. Wanneer we met de patiënt op de brancard naar buiten lopen, wensen verschillende buren hem sterkte. Omdat de aanrijtijd naar het ziekenhuis hiervandaan ook met spoed nog zo’n twintig minuten is, doe ik onderweg nog enkele standaardcontroles, waaronder de bloedsuiker. En wat blijkt: ik meet een bloedsuiker van 1.2 Deze is dus veel te laag! Doordat we zo zijn meegetrokken in het verhaal, heb ik er niet aan gedacht dat dit ook een oorzaak kan zijn. Snel geef ik de patiënt glucose via het infuus en hij knapt al tijdens deze toediening zienderogen op. De patiënt geeft goede antwoorden op mijn vragen en krijgt weer de juiste coördinatie in zijn armen en benen. De bevindingen geef ik door aan de chauffeur, die meteen z’n blauwe lampen uitzet. De echtgenote, die ook voorin zit, is erg opgelucht. Ze voelt zich schuldig omdat ze ons niet verteld heeft dat haar man diabeet is. Na een telefoontje met de neuroloog keren we en rijden weer richting de woning van deze mensen. Groot is verbazing van de mensen de nog napraten, wanneer ze zien dat hun buurman gezond en wel zelf uit de ambulance stapt!

PAUL-JAN DEKKER VERZORGT OP DEZE PLEK EEN WISSELCOLUMN. VOLGENDE KEER POLITIEAGENT BRAM VAN DUIJVENVOORDE.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen