Bram

Ergens in het land werd vorig jaar een vrouw neergeschoten door de politie. Zij overleed ter plaatse aan haar verwondingen. Een drama voor velen. Voor de vrouw, haar familie, buren en vrienden. Maar ook voor de hulpverleners die op het incident waren afgestuurd. Niemand gaat op zo’n melding af om iemand te gaan doodschieten.

Het bleek al snel dat de vrouw al langere tijd de buurt onveilig maakte. Meerdere keren werd ze door de politie meegenomen voor haar eigen en andermans veiligheid, zoals dat zo mooi heet, en om tot rust te komen in een cel geplaatst. Natuurlijk werd er contact gezocht met de psychiatrie om haar op te laten nemen. Diverse malen is zij beoordeeld en iedere keer werd gezegd: Ze is nu rustig, laat ze zich volgende week melden, dan maken we een afspraak met haar. Voor zover wij weten is dat nooit gebeurd. Ze ging niet uit zichzelf. En deze keer ging het mis met haar, met het fatale gevolg dat zij daarbij het leven heeft gelaten.

De vrouw was deze keer zover doorgedraaid dat ze naar buiten was gegaan met een groot mes en naar alles en iedereen steekbewegingen maakte. Ook sloeg ze ruiten in van een geparkeerde auto. Al snel kwamen bij ons de meldingen binnen. Enkele voertuigen werden ter plaatse gestuurd, alsmede een ambulance op afstand. Al snel wisten we om wie het ging. De collega’s die ter plaatse kwamen, stapten uit en vroegen radiostilte, terwijl ze haar benaderden. Adembenemende seconden. Plotseling een brul door de portofoon: „Ze is neer, ik heb geschoten, graag met spoed een ambulance!” Die was gelukkig dichtbij. Maar al na enkele minuten kregen we door dat de vrouw was overleden. Vervolgens kwamen op het Operationeel Centrum meerdere collega’s in actie. De plek moest afgezet worden, de collega’s forensische ondersteuning moesten ter plaatse komen, evenals een schouwarts en de teamchef. De collega die geschoten had moest opgevangen worden, net als de collega’s die er met hun neus bovenop stonden. De familie van het slachtoffer moest in kennis gesteld en opgevangen worden. De politiehelikopter ging de lucht in voor overzichtsbeelden Ik trek voor niemand partij. Ik heb geprobeerd te laten zien hoe het soms kan lopen met een overlastmelding. Want daar begon het toch mee... Helaas komen overlastmeldingen steeds vaker bij ons binnen. We zien dat vandaag de dag steeds meer mensen in een sociaal isolement raken. Doordat de hulpverlening het niet allemaal aankan, krijgen patiënten niet de aandacht en de behandeling die ze nodig hebben. Met soms vreselijke gevolgen.

POLITIEAGENT BRAM VAN DUIJVENVOORDE VERZORGT OP DEZE PLEK EEN WISSELCOLUMN. VOLGENDE KEER AMBULANCEVERPLEEGKUNDIGE PAUL-JAN DEKKER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen