Bram

Iedere keer ging hij in het wak kopje onder en klom dan weer op het ijs...

Dit is mijn laatste column. En ja, wat ga je dan schrijven? Ik heb in de dertien columns die ik schreef een kijkje gegeven in de belevenissen van een politieagent. Enkele episodes dateerden uit mijn praktijk, op straat dan wel bij de recherche. Andere columns betroffen voorvallen waar ik in de meldkamer mee geconfronteerd werd. Allemaal daadwerkelijk gebeurde zaken.

Straks word ik in deze rubriek opgevolgd door een collega die op straat werkt. Ja, als je zoals ik 22 jaar op de meldkamer werkzaam bent, of zoals het tegenwoordig zo mooi genoemd wordt Operationeel Centrum, dan maak je wel mee wat er op straat gebeurt, maar de sfeer proef je dan niet echt meer.

Ik schreef over vermissingen en winkeldiefstallen. Beide zaken komen veelvuldig voor. En natuurlijk, de ene vermissing is de andere niet. Er zijn zaken waar je met een uur mee klaar bent, maar we hebben ook met ingrijpender zaken te maken. Denk daarbij aan een ontvoering in de relationele sfeer, waarbij een klein kind door de vader meegenomen wordt naar het buitenland. Of een verdwijning waarbij dagenlang met alle mogelijke middelen gezocht wordt naar een persoon.

Over verwarde mensen heb ik ook enkele columns geschreven. Misschien kent u zelf iemand in uw omgeving van wie iedereen vindt dat hij of zij hulp en begeleiding nodig heeft, maar die dat niet voldoende krijgt. Of mensen die beslist bepaalde medicatie nodig hebben, maar die niet slikken. Dit kan tot heel vervelende situaties leiden waarbij in veel gevallen ten einde raad de Hermandad ingeroepen wordt. Ja, en helaas kan de politie alleen maar proberen de orde op dat moment te herstellen. Dwingen tot opname of tot het slikken van medicatie kunnen en mogen wij niet.

Ik moet hierbij denken aan een man die enkele jaren geleden geestelijk de weg behoorlijk kwijt was. Er lag ijs op de vijver voor zijn woning. Hij liep erop en begon op het ijs springen, zodat er een wak ontstond en hij in het water zakte. Uiteraard kwam er een melding bij ons binnen. Ter plaatse zagen de collega’s dat de man al enkele wakken had veroorzaakt. Iedere keer ging hij in het wak kopje onder en klom dan weer op het ijs, om enkele meters verderop een nieuw wak te gaan maken. Omdat de man mogelijk sterk onderkoeld was vroegen de collega’s een ambulance ter plaatse. Na geroep van de collega’s kwam de man uiteindelijk naar de kant. Inderdaad was hij geheel verkleumd, maar door de kou was hij ook gekalmeerd. De collega’s hebben hem in de ambulance geholpen. Later hoorde ik dat hij verder niets mankeerde en dezelfde dag weer naar huis mocht. Dweilen met de kraan open?

Dank voor uw aandacht en veel plezier bij het lezen van de belevenissen van de volgende columnist.

POLITIEAGENT BRAM VAN DUIJVENVOORDE VERZORGT OP DEZE PLEK EEN WISSELCOLUMN. VOLGENDE KEER AMBULANCEVERPLEEGKUNDIGE PAUL-JAN DEKKER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen