Paul-Jan

Je moet niet in de verleiding komen om tussendoor te kijken of de bloeding is gestopt

M ensen vragen nogal eens of je bij het werk op de ambulance vaak met bloed in aanraking komt. Dan denken ze aan de gruwelijkste taferelen, zoals grote wonden en afgerukte ledematen. Eerlijk gezegd dacht ik voordat ik op de ambulance werkte ook dat je ongeveer na iedere rit een schoon uniform moest aantrekken. Gelukkig blijkt dit in de praktijk nauwelijks het geval te zijn. Sterker nog; er gaan soms dagen voorbij dat je geen druppel bloed ziet. Toch is dit bij de volgende casus iets anders.

Wij rijden met een A2-urgentie naar een dame op leeftijd. De melding luidt: „Een niet te stelpen neusbloeding bij het gebruik van bloedverdunners.”

Het gebeurt wel vaker dat mensen op oudere leeftijd spontaan een bloedneus krijgen. Dit gaat meestal vanzelf weer over. Het wordt pas lastig als er ook bloedverdunners worden gebruikt. De neusbloeding zal langer duren en heftiger zijn. Het is voor deze mensen dan een kunst om rustig te blijven en de neus te blijven dichtknijpen.

We zien dat de voordeur al op een kier staat. De patiënte heeft zelf de deur opengedaan, want er loopt een bloedspoor van de voordeur naar de keuken. Hier staat de mevrouw boven het aanrecht met allerlei rood gekleurde papieren doekjes en theedoeken om zich heen. „Ik weet het niet meer”, zucht ze terwijl ze een nieuwe zakdoek bij haar neus houdt. „Zo erg heb ik het nog nooit gehad.” Wanhopig kijkt ze ons met een bebloed gezicht aan. Op zo’n moment is het goed om rust uit te stralen en duidelijke instructies geven. Mijn collega pakt een stoel en laat de dame hierop zitten. Ondertussen laat ik mevrouw haar neus snuiten, zodat de eventuele stolsels loskomen. Hierna druppel ik Otrivin in de neusgaten, wat ervoor zorgt dat de bloedvaatjes wat vernauwen. Vervolgens knijp ik de neusvleugels zeker tien minuten goed dicht. Je moet niet in de verleiding komen om tussendoor te kijken of de bloeding is gestopt. Gelukkig is na deze tien minuten het bloeden opgehouden. Nu kunnen we even rustig met de patiënt spreken. Het blijkt dat ze de neusbloeding na een niesbui kreeg. „Sinds ik na mijn herseninfarct bloedverdunners moet gebruiken, heb ik het al een paar keer gehad, maar lang niet zo erg als nu”, vertelt ze. Nadat we de standaardcontroles gedaan hebben, geven we haar de nodige instructies. Mijn collega, die inmiddels de keuken een beetje toonbaar heeft gemaakt, meldt ons via de portofoon weer beschikbaar. De opgeluchte dame loopt mee naar de voordeur. We moeten lachen als we zien dat ze een zakdoek gebruikt om ons uit te zwaaien.

PAUL-JAN DEKKER VERZORGT OP DEZE PLEK EEN WISSELCOLUMN. VOLGENDE KEER POLITIEAGENT BRAM VAN DUIJVENVOORDE.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen