"Blij om samen te zijn in deze moeilijke tijd"

MAANDAGAVOND 16 MAART

Voor de laatste keer gaat Rob zijn trouwpak passen. Onderweg in de auto hoort hij de toespraak van minister-president Mark Rutte. „We houden uiteraard de vinger aan de pols. Hoelang de maatregelen nodig zijn en of meer nodig is, hangt dus af van de manier waarop het virus zich de komende weken en maanden gaat gedragen.” Wat betekent dit voor onze bruiloft? flitst het door Rob heen. „Toen dacht ik meteen: misschien moeten we deze week nog gaan trouwen.” Corine: „Ik zag het eerst helemaal niet zitten. Maar toen ik er even over nagedacht had, besefte ik dat Rob gelijk had. Binnen nu en een halfjaar wordt het toch niet normaal. Aan nog eens zes maanden wachten moest ik ook niet denken. Ons huis was helemaal klaar. Bovendien zou de bruiloft toch al niet meer gaan verlopen zoals we het ooit bedacht hadden. Het diner en de receptie konden bijvoorbeeld niet doorgaan. Het allerbelangrijkste van een trouwdag is ten slotte dat je samen trouwt. We hadden het nummer van onze trouwambtenaar, want daar zouden we eind maart een gesprek mee hebben. We hebben hem dezelfde avond nog gebeld en gevraagd wat hij ervan dacht. Hij vond het verstandig. Ook hebben we ’s avonds de fotograaf, de trouwauto en de bloemen opgebeld. Maar woensdag vond ik zelf te kort dag. Ik wilde liever vrijdag trouwen. We kwamen uit op donderdag.”

DINSDAG 17 MAART

Rob voert de hele dag telefoongesprekken. „Gelukkig hoefde ik die dag niet naar mijn opleiding agrarisch ondernemerschap in Dronten, want ik had er absoluut geen tijd voor gehad. Ik denk dat ik wel 200 belletjes gedaan heb. Met familieleden. Met het gemeentehuis. Met de fotograaf. Met de dominee. Helaas kon de kerkdienst niet naar voren worden gehaald.” Ook Corine slaat aan het regelen. „Mijn trouwjurk hing nog bij Speksnijder in Bergambacht. Die ben ik ’s morgens vroeg meteen gaan ophalen. De zaterdag ervoor hadden we onze ringen naar de juwelier gebracht om ze te laten polijsten. Die heb ik meteen gebeld of ze dat zo snel mogelijk konden doen. ’s Middags kon ik ze ophalen. Ook heb ik nog vlug beddengoed aangeschaft. Gelukkig was ons bed net de dag ervoor afgeleverd. ’s Avonds moest ik nog bij woonzorgcentrum Elim in Barneveld werken. Ik heb onze plannen in de appgroep met mijn collega’s gegooid. Meteen kreeg ik hulp bij het invullen van mijn diensten. Heel Elim praatte over ons.” Om halfacht kon Corine naar huis. „Eerder dan normaal, want een collega wilde mijn dienst afmaken. Toen hebben we nog gauw de vragenlijst van de trouwambtenaar ingevuld, want hij moest zijn speech nog voorbereiden.”

WOENSDAG 18 MAART

Rob moet nog een aantal uren werken op een varkenshouderij, Corine heeft vrij. „Ik heb ’s morgens vlug ons huis netjes gemaakt. Daarna ben ik naar Robs ouders in Doetinchem vertrokken. Toen Rob thuiskwam van zijn werk hebben we de planning doorgenomen en Robs tas ingepakt. Ik was heel blij dat we de woensdag nog hadden om een beetje tot rust te komen.”

DONDERDAG 19 MAART

Zowel Rob als Corine is rond vijf uur uit de veren. Rob: „Om kwart over acht was ik bij Corine. Eerst zouden we de foto’s in Barneveld maken, maar nu we meer tijd hadden, konden we naar Landgoed Staverden.” Corine: „Voor het maken van de trouwfoto’s hadden we ineens twee keer zo veel tijd. Dat was heel relaxed. Rond halftwaalf reden we naar Barneveld. Onze lunch hadden we in een broodtrommeltje bij ons. Want waar moesten we anders eten? Om halfeen was de trouwplechtigheid. Bij het gemeentehuis stonden collega’s en kennissen te kijken. De familie was thuis. Via de mobiel van onze videograaf konden ze op zijn YouTubekanaal live meekijken. In de trouwzaal zaten onze ouders, zij waren de getuigen, en Robs broer Arjan. Hij mocht de ringen geven. Verder waren alleen de ambtenaar, de bode en de fotoen videograaf aanwezig. Na de ceremonie hebben wij een rondje met de trouwauto gereden. Onze broers en zussen hadden ondertussen tot onze verrassing van alles voor ons geregeld. De zaal was versierd. Er stond gebak en champagne klaar. Ook zongen ze een mooi lied voor ons. Aan het einde van de middag lieten ze nog eten van een Chinees restaurant komen. Normaal gesproken zouden we een superdrukke dag gehad hebben. Nu hadden we alle tijd. We hebben ons, ondanks dat we het heel naar vonden dat niet iedereen erbij kon zijn, toch echt bruid en bruidegom gevoeld.” De trouwdag was vroeg afgelopen. Rob: „Halverwege de avond hebben we zelf de trouwauto teruggebracht.”

WOENSDAG 25 MAART

Spijt dat ze eerder zijn getrouwd? Rob en Corine tegelijk: „Geen moment.” Rob: „We zijn blij dat we samen zijn in deze moeilijke tijd.” Corine: „Hopelijk wordt er niemand in onze familie ziek en worden de regels niet nog verder aangescherpt. Dan hopen wij op 2 april te trouwen in de gereformeerde gemeente van Barneveldcentrum.” Rob: „Iedereen leefde enorm mee, daardoor bouwde je in korte tijd een persoonlijke band op. En ook de dagen na onze bruiloft kregen we veel bloemen, cadeaus en post. Een van de nadelen vond ik dat we vrij snel na de bruiloft weer moesten werken. We hebben wel een paar dagen vrij gehad, maar we hadden weinig tijd om rustig te wennen aan het getrouwd zijn.” Corine: „Hopelijk kunnen we in september wel een diner en een receptie geven.”

“HALVERWEGE DE AVOND HEBBEN WE ZELF DE TROUWAUTO TERUGGEBRACHT”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen