Strijk

Terwijl ik buiten de was ophang, bedenk ik dat het eigenlijk best een leuk klusje is. Je kunt er echt iets moois van maken. Ik hang de vaatdoekjes vrolijk op kleur, en de onderbroeken hangen even later perfect gesorteerd van groot naar klein te wapperen in de wind. Nee, dan de strijk. Dat is dus echt niet mijn ding.

Er zijn moeders die het heerlijk vinden: lekker een uurtje strijken en ondertussen een preek luisteren. Dat klinkt eigenlijk ook best aantrekkelijk. Maar hier lopen vier jonge kinderen rond, van het soort dat niet langer dan vijf minuten rustig in de box speelt. Van het soort dat in een strijkplank een klimtoestel ziet en in een loshangend snoer een liaan. Strijken wordt dan algauw een uitdaging, je aandacht bij een preek houden al helemaal.

Maar ook op de zeldzame momenten dat iedereen van de vloer is, kies ik niet zo snel voor de strijk. De simpele reden: je kunt dat klusje bijna altijd nog wel een dagje uitstellen – en probeer dat maar eens met de vaatwasser uitruimen, eten koken of was ophangen. Bovendien zijn Jan en ik gezegend met moeders die regelmatig vragen of ze nog wat in het huishouden kunnen betekenen. Een kast of een kamer uitmesten doe ik dan liever zelf, maar de strijk geef ik met alle liefde uit handen. Toen ik anderhalf jaar geleden in een vlaag van nesteldrang de vitrages stond te strijken, merkte Abel zelfs verbaasd op: „Hé, nu bent u ook een oma!” Heel veel textiel kan in de praktijk overigens prima zonder strijkijzer, heb ik ontdekt. Niet te veel kreukgrage stofjes kopen en niet te kritisch zijn, dat scheelt stukken. Zo kan het gebeuren dat de strijkmand niet eens overloopt als mijn moeder weer eens vraagt: „Kan ik nog wat voor je doen?” Zo’n hall ege mand wekt toch de suggestie dat er hooguit een week geleden nog gestreken is, denk ik tevreden. Dat ik het strijkijzer in eerste instantie niet kan vinden, is dan wel weer een beetje verdacht. En het laagje stof dat ik er nog snel even afveeg voor ik het apparaat aan mijn moeder overhandig, is natuurlijk een teken aan de wand. Als Abel even later bij de stapel gestreken kleren komt kijken, val ik echt door de mand. „Mama!” roept hij opgetogen. „Kijk dan, deze blouse! Ik wist niet eens meer dat-ie bestond!”

NELINE

IS GETROUWD EN MOEDER VAN MARTHA (6), ABEL (4), JOLIJN (3) EN REINOUT (1)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen