Jouw Vragen

Na een periode waarin we vrijwel allemaal vanuit huis de kerkdienst moesten meemaken vanwege de coronamaatregelen, kunnen we nu weer met meer mensen en regelmaat naar de kerk. Toch lijkt nog niet iedereen haast te maken met de gang naar Gods huis. Wat eerst vreemd was, is vertrouwd geworden. Menigeen vindt thuis meeluisteren of -kijken wel prima. Wat maakt het uit of je op afstand de dienst meebeleeft of echt in de kerk zit? Ik val maar met de deur in huis: hoe lief is de dienst van de Heere je dan? Want eerlijk gezegd vind ik de vraag wat het nu eigenlijk uitmaakt, getuigen van lauwheid. Iemand die je lief is, heb je het liefst bij je. Als je elkaar een tijd niet kunt zien en je moet je behelpen met Skype en dergelijke, is dat een noodoplossing. Veel liever wil je de ander zien en ontmoeten. Dat is met Gods dienst niet anders.

Niets kan de gang naar Gods huis en het opgaan met de gemeente vervangen. Vraag dat maar eens na bij een oudere in je gemeente die noodgedwongen al jaren bij de kerktelefoon zit.

De dienst van de Heere vraagt om een afgezonderde plaats. Dat heeft Hijzelf al sinds de tijd van Mozes duidelijk gemaakt. En wat een zegen is dat! Op de dag die afgezonderd is voor Zijn dienst mógen we naar de kerk: weg uit het dagelijkse werk, weg uit de gang van het dagelijkse leven, weg ook uit de dagelijkse omgeving. Mijn ervaring is dat je als je thuis luistert of kijkt, je gemakkelijker blijft hangen in de dagelijkse werkelijkheid. Met name daar waar de gemeente vergaderd is, wil de Heere werken door Woord en Geest. Als we lezen hoeveel inspanningen vervolgde christenen zich getroosten om met de gemeente samen te komen en hoeveel gevaar zij daarbij lopen, laat dat zien dat zij misschien heel wat meer met dat besef bezet zijn. En dat ze daarmee tot een voorbeeld zijn dat ons beschamen moet, heeft geen uitleg nodig.

Verder is het goed om te bedenken dat het in de kerkdienst niet alleen gaat om horen. Als de sacramenten bediend worden, gaat het ook om wat we zien en zelfs smaken. Maar je kunt ook denken aan wat we spreken: als de geloofsbelijdenis klinkt en als de gebeden worden opgezonden tot de Heere. Zeker, dan spreekt alleen de voorganger. Hij doet dat echter niet op persoonlijke titel, maar ambtshalve. Hij spreekt voor en namens de gemeente. Daar komt nog bij dat ook de psalmen die we zingen veelal gebeden zijn. We roepen daarin persoonlijk en gezamenlijk de Heere aan.

Ik heb de indruk dat het gemak waarmee menigeen zich aanpast aan het luisteren en kijken op afstand ook te maken heeft met de gedachte dat we vooral naar de kerk gaan om iets te ontvangen. En dat is ook heel belangrijk, maar vergeet niet dat we ook naar kerk gaan om te geven. Zoals de Heere de eer geven, de lof gaande houden. Denk ook aan het belijden van Zijn Naam, het ervaren en oefenen van de onderlinge gemeenschap en het geven van onze gaven. Tot slot nog dit. Hoe belangrijk is het dat de gemeente in Gods huis samenkomt, óók omdat daarmee de kerkdeuren openstaan voor anderen. Als een getuigenis. Zodat onze onkerkelijke naaste weet waar hij of zij terechtkan en zich welkom weet. Hoe moet dát als wij ons verschuilen in onze huizen?

Reacties en vragen jouwvragen@terdege.nl+

ds. P.C. Hoek, Sommelsdijk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen