Verkouden

Een beetje gehaast rijd ik door de stad. Om 11.12 uur moet ik er officieel zijn, volgens het sms’je. Dat is het nu al, en het stoplicht blijft maar op rood staan... Gelukkig, ik zie in de verte de bioscoop al opdoemen. Ik heb het gebouw nog nooit vanbinnen gezien, maar nu gaat dat veranderen. Want ik ben verkouden, en dit is de coronateststraat. Het begon een week geleden met Martha. Jan ging een paar dagen later voor de bijl en nu ben ik de pineut. En dus ga ik me laten testen, namens het hele gezin. Niet dat ik denk dat we corona hebben, want in onze regio zijn de besmettingscijfers nog altijd laag. Maar als iedereen om die reden niet gaat testen, werkt het systeem natuurlijk niet. Bovendien hebben we over een paar dagen een familiefeestje. Bewust buiten, maar dan nog wil je daar liever geen “superspreadingevent” van maken. Een brandweerman in een geel hesje wijst me een plek op het parkeerterrein. „Is het pijnlijk, zo’n test?” hoor ik een van mijn lotgenoten door het open portierraam aan hem vragen. „Da’s verschillend”, zegt hij. „Sommigen vinden het heel vervelend, maar er zijn ook mensen die zeggen dat het

niks voorstelt.” Hm, het kan dus nog alle kanten op. Na 25 minuten wachten (haasten was dus nergens voor nodig geweest) mag ik eindelijk uitstappen. „Veel plezier!” roept de brandweerparkeerwacht me na. Ik volg de pijlen op de grond, meld me bij een loket, volg nog meer pijlen, en dan staat er ineens een verpleegkundige voor mijn neus. Mondkapje voor, wattenstaafje in de aanslag. Eerst gaat het staafje mijn keel in. Zo gepiept. „Nu steek ik hem achter in je neus, ontspan maar.” Welja. Het lijkt wel of ze mijn slijmvliezen met een schroevendraaiertje aan het bewerken is. Of met een vijl. De tranen springen in mijn ogen. „Ik voel wat weerstand”, zegt ze na een hele poos priegelen. „Even kijken of het in je andere neusgat lukt.” Als ik eindelijk het gebouw uitloop, voel ik me alsof ik net bij de tandarts geweest ben. Zo van: het was afschuwelijk, maar ik heb me redelijk kranig gedragen en ben er mooi weer voor een poosje van af. Maar nog geen vier weken later doet een nieuw verkoudheidje ons huis aan. Of is het dit keer wel corona? Voorlopig zijn we nog helemaal nergens van af.

NELINE

IS GETROUWD EN MOEDER VAN MARTHA (6), ABEL (5), JOLIJN (3) EN REINOUT (1)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen