Johan

Vandaag heb ik nachtdienst in de rol als hulpofficier van justitie. Mijn taak is dan onder andere om de aanhoudingen die plaatsvinden te toetsen. De wet noemt dat een voorgeleiding. Collega’s komen dan aan mij vertellen dat ze iemand hebben aangehouden. Ik toets of diegene als verdachte kan worden aangemerkt en of we een strafbaar feit hebben. Vervolgens besluit ik of de verdachte moet worden vastgehouden.

Even later brengen collega’s een jongeman die ze hebben aangehouden het bureau binnen. Ik schat hem een jaar of 25. Hij heeft nog 120 dagen gevangenisstraf openstaan en staat daarom gesignaleerd. De collega’s vertellen dat ze zojuist ook verdovende middelen en illegaal zwaar vuurwerk in de tas van de verdachte hebben aangetroffen. De verdachte is eerder ook aangehouden geweest vanwege handel in verdovende middelen. Voor mij een goede reden om toestemming te geven om niet alleen de kleding, maar ook het lichaam van verdachte te onderzoeken. De jongeman moet daarom zijn kleding uitdoen, zodat de collega’s kunnen zien of hij nog iets op zijn lichaam voert.

Op het moment dat mijn collega’s dit doen, kijk ik mee. De verdachte is behoorlijk boos. Ik schrik er eigenlijk van hoe hij eruitziet. De jongeman is uiterst mager, heeft een ingevallen gezicht, een vieze, onverzorgde huid en heel blauwe onderbenen. Hij is duidelijk heel ongezond. Zelfs zodanig dat ik me zorgen maak of het wel verstandig is om hem in een politiecel in te sluiten.

De collega’s treffen verder geen verdovende middelen meer bij hem aan. Ik geef hun nog wel even mee dat ik wil dat ze een arts waarschuwen. We hebben deze man nu immers als gast en dragen dus ook een bepaalde verantwoordelijkheid. Een arts kan bepalen of deze man insluitingswaardig is. De collega lacht wat twijfelend naar me. „ Ik wil het wel doen hoor, die arts bellen... Maar een paar weken terug was er rond deze man al een lintje gespannen. Ik dacht toen dat-ie dood was. Ik trof hem op straat aan. Het was koud en regenachtig en hij reageerde nergens meer op. Ambulancepersoneel kreeg uiteindelijk een reactie. Hij leeft gewoon zo...” Dat meen je niet... dacht ik. Wat een triest leven toch. Ooit is toch iemand heel blij met hem geweest?

De arts komt toch even kijken en onderzoekt de verdachte. Hij kan worden ingesloten. De jongeman vond het niet eens erg. Het betekende voor hem een warme cel, dekens, slapen.

De volgende dag zal hij worden verhoord.

Johan Dubbeldam verzorgt op deze plek een wisselcolumn. Volgende keer ambulanceverpleegkundige Paul-Jan Dekker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen