Johan

„63.03, wilt u gaan naar de Havense vaart. Auto te water, personen zitten er nog in”. De centralist geeft de melding uit aan de dichtstbijzijnde eenheid. Ik heb deze zondagavond dienst als operationeel coördinator (opco) en geef aan de meldkamer door dat ik ook ter plaatse ga.

Na een aanrijdtijd van 10 minuten arriveer ik. Er lopen al diverse brandweermannen en de eerste ambulance is ook ter plaatse, evenals de collega’s van de 63.03. Een van hen ik zie in het koude water, al zwemmend bij een auto. Hij ligt daar samen met een brandweerman. De auto bevindt zich zo’n 5 meter uit de kant.

Ze zitten er dus nog steeds in! Die gedachte benauwt me. Die mensen moeten er heel snel uit! Ik zie dat de auto dieper zakt. Alleen een stukje dak is nog zichtbaar.

„Duikers! Waar zijn de duikers?!” hoor ik mijn collega schreeuwen. Ze krijgen de inzittenden er duidelijk niet uit. „Waar blijven die duikers!” hoor ik nogmaals roepen. De auto ligt te diep om de personen te redden. Daar is echt een duikploeg voor nodig. Vervolgens zie ik de duikers de vaart ingaan en niet veel later wordt een oudere man het water uitgetild. Ambulancepersoneel neemt hem meteen over en start de reanimatie. Direct erachteraan wordt een oudere vrouw, op het oog levenloos, het water uitgedragen. Ook bij haar wordt onmiddellijk de reanimatie gestart.

De collega die al in het water lag voordat de duikers kwamen, staat inmiddels weer op de kant. „Er moet een derde persoon inzitten”, zegt hij. „Waarom zou die man anders achterin gezeten hebben?” Een brandweerman die meeluistert, geeft het door. „Wat heftig! Hoe is het met jou?” vraag ik mijn collega. „Echt. Ik had z’n hand vast, maar ik moest loslaten. De auto zakte dieper weg. Ik hield het niet”. De collega is duidelijk van zijn stuk. Hem wordt een warme deken aangereikt, terwijl de duikploeg het voertuig controleert.

Dan zie ik een zitverhoger bovendrijven. “Het zal toch niet? Laat er geen kind in zitten!” schiet het door mij heen. Er blijkt gelukkig geen derde persoon te zijn.

Even later, als de getuigen zijn vastgesteld, gaan we met de politiecollega’s naar het bureau om debrieing te houden. We bespreken hoe de melding binnenkwam, hoe alles verlopen is en wat we hebben ervaren. Maar ook: wat doet zo’n gebeurtenis met je. De emoties komen vrij.

Na middernacht, als alles op papier is staat ga ik naar huis. Al piekerend. Hoe zou het met de inzittenden gaan? Redden ze het? Of zijn ze plotseling uit het leven weggerukt? God, wees genadig!

Johan Dubbeldam verzorgt op deze plek een wisselcolumn. Volgende keer ambulanceverpleegkundige Paul-Jan Dekker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen