Hoe werkt de Heere

Ze wil niet de indruk wekken dat ze weet hoe het moet. Integendeel, Aleid Nijhof (38) ervaart dagelijks haar onmacht in de godsdienstige opvoeding van de kinderen. Vanuit dat gevoel wil ze andere ouders iets bieden waar ze mogelijk wat aan hebben in het gesprek over de meest kostbare zaak in het leven: Gods genadewerk in het hart.

De inwoonster van Rijssen, moeder van vier kinderen in de leeftijd van 6 tot 14, werkte jarenlang in het praktijkonderwijs aan de Fruytier Scholengemeenschap. Ze richtte zich vooral op de sociale vorming van de leerlingen. „Praktijkonderwijs is laagdrempelig, dus ik kreeg veel ruimte om zelf invulling te geven aan de lessen.”

Na haar afscheid werd ze door Driestar Educatief gevraagd medewerking te verlenen aan een godsdienstmethode voor het praktijkonderwijs, met nog drie andere auteurs. „Dat vond ik mooi om te doen. Je moet het voor deze doelgroep heel concreet en eenvoudig houden. Dat spreekt mij aan.” Later schreef ze leskaarten voor STAPP, een lesmethode over mediawijsheid voor het praktijkonderwijs. „Door dit werk ging ik gerichter nadenken over de godsdienstige en geestelijke vorming van kinderen.”

KERKGESCHIEDENIS

Als ze terugblikt op haar eigen jeugd, stelt ze vast dat ze haar vorming op dit gebied vooral thuis ontving. En in de kerk. „Veel van wat ik tijdens de diensten hoorde begreep ik nog niet, maar ik proefde wel de ernst ervan. Soms zag ik dat mijn moeder aangedaan was door wat ze hoorde. Op zondagmorgen liep ze altijd zingend door het huis. Dat soort dingen doen iets met je, misschien nog wel meer dan wat er wordt gezegd. Ik zag aan haar, en aan mijn vader, dat de dienst van de Heere een liefdedienst is.”

Op zondagmiddag lazen haar ouders voor uit de Kerkgeschiedenis, de Christenreis en de Christinnereis. „Dat vond ik indrukwekkende verhalen. Mijn moeder las ook graag voor uit boekjes van B. Florijn, over wonderlijke uitreddingen van kinderen van God.”

GEWONE HUISMOEDER

Toen ze zelf kinderen kreeg, zag ze zich geplaatst voor de opdracht om invulling te gaan geven aan dat wat ze bij de doop had beloofd. „Dat was een worsteling en dat blijft het. Ik ben geen theoloog maar een gewone huismoeder. Vaak ontbreekt het me aan wijsheid. En je ervaart elke keer dat de godsdienstige opvoeding niets iets maakbaars is.” Het geeft ontspanning als ze zich vanuit haar eigen jeugd realiseert dat de geestelijke vorming niet alleen wordt bepaald door overdracht van kennis, maar vooral door het alledaagse. „Meer de levenspraktijk van elke dag. Hoe hebben de Heere en Zijn dienst een plaats in mijn dagelijkse leven? Weten de kinderen dat er ruimte is om te praten over deze zaken? Als het goed ligt, doortrekt de dienst van de Heere mijn hele doen en denken. Het is mijn verlangen om dat voor te leven.”

Ze is niet het type dat na elke avondmaaltijd aan de hand van een werkboekje met de kinderen opdrachten maakt rond een bepaald thema. „Daar ben ik niet gestructureerd genoeg voor. De geestelijke vorming thuis mag iets spontaans hebben. Voor mij zit het in de gewone dingen: als gezin de psalmen zingen of in alle rust op zondag samen luisteren naar de kerkdiensten. Dat zijn fijne gezinsmomenten. Het gebed is daarbij steeds belangrijker voor me geworden! Vaak voel ik me een machteloze moeder, maar bidden kan áltijd. De geschiedenis van de maanzieke jongen vind ik heel bemoedigend. „Breng hem tot Mij”, zei de Heere Jezus. Wat ik niet kan, kan Hij wel.”

DRIESLAG

Na afronding van de godsdienstmethode en de leskaarten ontstond het verlangen iets te schrijven over Gods werk in het leven van hen die Hij trekt tot Zijn wonderbaar licht. „Kinderen kunnen daar veel vragen over hebben, zeker als de Heere in hun eigen hart gaat werken. Voor kleine kinderen is er op dit gebied niet veel beschikbaar.”

Voor de opzet van het boekje gebruikte ze de bekende drieslag ellende, verlossing en dankbaarheid, die de basis van de Heidelbergse Catechismus vormt. Bij het schrijven hield ze deze catechismus bij de hand, zonder die concreet te noemen. „Het ging mij erom dat mijn boekje hetzelfde evenwicht als de Heidelbergse Catechismus zou krijgen, en dat ik geen belangrijke elementen zou vergeten. Dominee J. de Kok heeft al een eenvoudige en mooie uitleg van de catechismus voor kinderen geschreven, dus dat hoefde ik niet over te doen.”

Ze hoopt dat haar boekje als hulpmiddel zal dienen voor ouders van kinderen die met geestelijke vragen komen. „Ik heb van huis uit geleerd om over deze dingen te praten, maar dat is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Misschien helpt het boekje ouders én kinderen om woorden te geven aan de dingen van de Heere. Als we die zelf niet hebben, heeft Hij ons in de Bijbel woorden gegeven om te gebruiken. Daarom heb ik in mijn boekje veel psalmversjes geciteerd. Het is mijn wens dat het een beetje hoop en moed geeft aan ouders en kinderen die met de geestelijke zaken bezig zijn. De Heere is getrouw en gaat door met Zijn werk. Ook in kinderharten.”

EENVOUDIG

Na afronding van het manuscript liet ze de tekst controleren door haar vader, predikant van de gereformeerde gemeente te Beekbergen. „Aan de hand van zijn commentaar heb ik nog het een en ander toegevoegd. Soms liet ik een gedeelte lezen door een van onze kinderen. Daardoor ontdekte ik hoe snel je te moeilijk bent. Belangrijk is dat we beseffen dat de Heere dienen geen hoge intelligentie vraagt. Zijn werk is niet ingewikkeld of wollig, maar juist eenvoudig.”

Zelf maakte ze zich de gewoonte eigen om zaken die in haar hart leven, dingen die haar aanspreken en vragen waarmee ze worstelt toe te vertrouwen aan een notitieboekje. „Daardoor beklijven ze beter. Tijdens mijn stille tijd kan een Bijbeltekst me aanspreken. Het opschrijven van zo’n tekst helpt me om er in de loop van de dag nog wat over na te denken. Bovendien worden we in veel Psalmen opgewekt om terug te blikken op dat wat is geweest en de Heere in het verleden wilde doen. Daarvoor kan zo’n notitieboekje behulpzaam zijn.”

Ook het contact met zussen en vriendinnen ervaart ze vaak als een stimulans. „Je hebt elkaar nodig om de juiste prioriteiten te blijven stellen. Daarin kunnen we elkaar aansporen en bemoedigen, zeker in deze tijd. Er is een veelheid aan beïnvloeders die via sociale media het denken van onze kinderen stempelen. Dat kan mij als moeder erg aangrijpen. Dan is het goed om steun bij andere opvoeders te zoeken, al blijft het belangrijkste dat we met onze kinderen naar de Heere Zelf gaan. Hij is de opperste Wijsheid. Ik kan mijn kinderen niet bekeren, met geen duizend boekjes, maar Hij kan het wel. En Hij wil het doen. Als kinderen iets van Zijn liefde ervaren, gaan heel van dingen in hun leven vanzelf anders.”

Met “Hoe werkt de Heere in het hart van Zijn kinderen” wil Aleid Nijhof-Schreuder vooral kinderen bereiken. Daarom koos ze voor korte zinnen in toegankelijke taal en pleitte ze voor een frisse vormgeving. De tekst is verlucht met kleurrijk fotomateriaal, als illustratie bij belangwekkende thema’s: van “Jouw ellendigheid” tot “Hoe spreekt de Heere tot je?” Het bij De Banier uitgegeven boekje telt 120 pagina’s en kost € 13,95

”De geestelijke vorming moet iets spontaans hebben”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen