Johan

„Melder ziet nog steeds de gordijnen dichtzitten en bij aanbellen wordt er niet gereageerd. Willen jullie even een onderzoekje instellen? Er zou een 86-jarige man moeten wonen.”

Ter plaatse zien we alle gordijnen inderdaad dicht. Vreemd, om drie uur ’s middags. Ik kijk door de brievenbus.

„Ja, collega, daar ligt hij.” Ik zie de man in de gang achter de deur liggen. Duidelijk overleden.

Via de achterdeur weten we binnen te komen. Eerst onderzoeken we of er sprake is van een misdrijf. Hoelang ligt de man hier?

Wat opvalt, is dat hij een korte stok in zijn handen houdt. Zou hij daarmee om hulp geklopt hebben? Alles overziende lijkt er geen sprake van een misdrijf te zijn.

We bellen met de forensische arts, die ter plaatse vaststelt dat meneer ten val is gekomen en ten gevolge daarvan is overleden.

Nu is het zaak om nabestaanden te achterhalen. De man woonde hier alleen, zo blijkt. Zijn vrouw is een aantal jaren geleden overleden. Kinderen heeft hij niet. Buren geven aan nooit contact met hem te hebben.

Uiteindelijk vind ik enkele telefoonnummers. De eerste paar mensen die ik probeer te bellen, nemen niet op, maar uiteindelijk krijg ik iemand aan de lijn.

„Kent u meneer X? Vervelend dat ik het door de telefoon moet zeggen, maar hij is helaas overleden.” „Oh. Ja, ik ken hem wel, maar hij wilde eigenlijk met niemand contact. Dank dat u mij geïnformeerd heeft.”

Uiteindelijk weten we een zoon van een zus van de overledene te bereiken. „Ja, hij is een broer van mijn moeder. Maar ja, mijn moeder is al 97, die kan niets betekenen. Zelf ben ik 75. Ik kom eraan.” De man neemt zijn zoon mee. „Hij had echt met niemand contact. Denk niet dat er iemand om hem treurt. Hier waren we dus al bang voor, dat iemand hem zou vinden. Maar goed, wij zullen alles gaan regelen. Verder is er niemand.”

We besluiten nog even bij de melder langs te gaan. Ze woont enkele straten verderop. „Ik ken de man verder ook niet, maar ik vermoedde dat hij niemand had. Hij kwam altijd bij me in de winkel, maar wilde verder geen contact. Ik heb hem uitgelegd waarom ik hem elke dag even voor z’n raam groette. Sindsdien groette hij terug.”

Onderweg naar bureau komt het ter sprake. Het belangeloos geven om een ander. Hoe mooi is dat!

Johan Dubbeldam verzorgt op deze plek een wisselcolumn. Volgende keer ambulanceverpleegkundige Paul-Jan Dekker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen