Paul-Jan

In deze moeilijke periode hebben we met veel beperkingen te maken. Zo zijn er de luxe ongemakken. We kunnen niet zomaar op vakantie naar het buitenland of een hapje eten in het restaurant om de hoek.

Veel ingrijpender is –bijvoorbeeld– dat we slechts onder allerlei voorwaarden kunnen samenkomen of zelfs helemaal niet meer naar Gods huis kunnen. Toch zijn er ook mooie en bijzondere gebeurtenissen. Ik hoorde van een jongere die van de kerk al afscheid genomen had, maar nu toch weer met zijn ouders meeluistert.

Ook in de samenleving kunnen er dankzij de corona bijzondere situaties ontstaan. Momenteel zijn we onderweg naar een adres in Den Haag. Een jonge studente zou vreemd gedrag vertoond hebben tijdens een Zoommeeting (een livevideoverbinding per computer) en daarna niet meer te bereiken zijn.

Degene die het gezien heeft, maakt zich veel zorgen en heeft 1-1-2 gebeld. Wanneer we bij het opgegeven adres aankomen en aanbellen doet een vrouw van begin twintig open. Ze kijkt ons verbaasd aan.

„Jullie zijn bij een verkeerd adres, hoor”, zegt ze. „Ik ben alleen in huis en heb jullie echt niet gebeld.” Ze komt voor ons heel duidelijk en zelfverzekerd over.

Onder normale omstandigheden zouden we dit teruggekoppeld hebben aan de meldkamer en ons weer beschikbaar melden. Toch vragen we nu of we verder mogen komen omdat iemand anders –zij het op afstand– 1-1-2 gebeld heeft.

Dit vindt ze prima, en even later zitten we aan tafel in een typische studentenwoning. Ze geeft aan nergens mee bekend te zijn en geen medicijnen te gebruiken. Ook de metingen die we op onze monitor controleren, blijken in orde. Na doorvragen weet ze toch op bepaalde vragen geen antwoord.

Zo weet ze niet goed welke dag het is en ook niet wat ze zojuist gedaan heeft. Nadat wij uitgelegd hebben hoe het komt dat wij gebeld zijn, bekent ze toch wel een zwaar gevoel in haar hoofd te hebben. Het lijkt erop dat deze vrouw een epileptische aanval heeft gehad. Wanneer ik vraag of ze haar tong kan uitsteken, zie ik er een bloeduitstorting. Dit geeft ons een duidelijke bevestiging dat ze een tonisch-clonische –dat is grote– aanval heeft gehad. Deze studente was tot nu toe hiermee niet bekend. We leggen haar uit wat er is gebeurd en dat het beter is om met ons mee gaan naar het ziekenhuis voor verder neurologisch onderzoek. Onderweg naar het ziekenhuis dringt steeds meer tot haar door wat haar is overkomen. Het videobellen was voor deze patiënt een groot voordeel.

Paul-Jan Dekker verzorgt op deze plek een wisselcolumn. Volgende keer politieagent Johan Dubbeldam.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Terug naar resultaten Printen