Jouw vragen

Ds. A. A. Egas, Damwoude

Laat ik beginnen met een schuldbelijdenis. In de achterliggende decennia is er binnen onze gezindte te weinig gesproken over de grote waarde van de doop. Doordat er felle strijd werd gevoerd over de betekenis van het verbond en de doop, is men er in veel gevallen maar toe overgegaan om niet te veel aandacht aan de doop te schenken. Men wilde niet beschuldigd worden van het overschatten of onderschatten ervan. Dat is een verdrietige ontwikkeling geweest. Hierdoor weten jonge mensen nauwelijks raad met hun doop en staan velen open voor het aanvaarden van de geloofsdoop als de enig juiste vorm van het bedienen van de doop.

Laten we met elkaar eens luisteren naar Gods Woord. Daarbij is het van het grootste belang dat we uitgaan van de eenheid van de Schrift. Het is opmerkelijk dat veel mensen die staan voor de geloofsdoop, het Oude Testament van minder belang achten dan het Nieuwe Testament. Als we uitgaan van de totale gelijkwaardigheid van de beide testamenten en de eenheid van de Schrift belijden, dan zien we duidelijke parallellen. Wanneer de afgodendienaar Abraham –in het Oude Testament– tot geloof mag komen in het gehoorzamen van de Heere om zijn land te verlaten, is het de Heere Die daarna met hem het verbond opricht en daarbij beveelt dat ook zijn huis (kinderen en slaven) zal worden besneden. Die besnijdenis is het teken dat God Zijn verbond opricht met Abraham, maar ook met zijn nageslacht. Heel duidelijk klinkt het „En Ik zal Mijn verbond oprichten tussen Mij en tussen u en tussen uw zaad na u in hun geslachten, om u te zijn tot een God en uw zaad na u.” Wat een rijke belofte voor Abraham en zijn kinderen.

Wanneer in het Nieuwe Testament heidenen tot geloof komen, denk aan Cornelius en de stokbewaarder, dan worden zij daarna gedoopt. Maar niet alleen zij, ook hun hele huis: vrouw, kinderen en slaven. Zie je de parallel met het Oude Testament? Zo gebeurde het immers ook met Abraham. Het is daarom ook volstrekt begrijpelijk dat het Nieuwe Testament nergens expliciet oproept om de kinderen te laten dopen. Het stond voor de jonge christelijke gemeente vast dat wanneer ouders tot geloof kwamen, ook hun kinderen tot dat genadeverbond behoorden. Er is toch met het Nieuwe Testament geen ander of nieuw verbond gekomen? Er is maar één genadeverbond.

Dat kinderen niet meer besneden maar gedoopt werden, is duidelijk te verklaren door het feit dat bloedige tekenen niet langer nodig waren nu het bloed van Christus was gestort, waar al deze tekenen naar verwezen. Verder heeft Christus bevolen dat de discipelen moesten heengaan, onderwijzende alle volken en hen dopende in de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Heel indrukwekkend klinkt het ook uit de mond van Petrus: „Want u komt de belofte toe, en uw kinderen.” Het dopen van kinderen is dus een voluit Bijbelse opdracht. Wat is het erg om tegen Gods wil in te gaan en je kinderen de doop te onthouden en wat is het rijk dat jij gedoopt mag zijn en dat ook aan jouw voorhoofd de belofte is verzegeld dat de Heere ook jouw God wil zijn. Heb jij de rijkdom van je doop zo mogen leren verstaan en geloven? Daarover hoop ik de volgende keer te schrijven.

Reacties en vragen: jouwvragen@terdege.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen