Opgeruimd

De achterstanden zijn groot sinds de tweede lockdown. De kinderen waren wekenlang thuis in een tijd dat het geen weer was om buiten te spelen. Elke dag hadden ze uren meer tijd om rommel te maken. En ik had uren minder om in alle rust te kunnen huishouden.

Vroeger trok ik er gewoon een dagje voor uit als mijn studentenkamer een zootje was. Dan was alles zo weer op orde. Maar nu heb ik niet één kamer, maar een heel huis. En kinderen, die achter mijn rug weer nieuwe laatjes opentrekken en verheugd gaan spelen met de schatten die ik heb opgedolven uit de krochten van hun slaapkamers – en die ik net op ordentelijke stapels had gesorteerd: ”weggooien”, ”opruimen in deze kamer”, ”opruimen elders in huis”.

Ik weet het: we hebben gewoon te veel. Het is de ballast van de luxe. En ja, ik ken de theorie van het ontspullen. Alle dingen waar je geen ”spark of joy” bij voelt –waar je diep vanbinnen niet blij van wordt– moet je onverbiddelijk wegdoen. Dingen waar je in deze fase van het leven niets mee doet ook, trouwens. Maar voor vonken van vreugde ben ik iets te nuchter. En ik kan er te veel van genieten als Martha de boeken uit mijn jeugd na al die jaren weer van de plank vist en verslindt.

Dus zit ik tussen de spullen. En terwijl mijn handen opruimen, schrijft mijn hoofd al een column over rommel.

Ternauwernood weersta ik de verleiding om mijn laptop te pakken en die gedachten vast uit te werken en te ordenen. Ik kan nu al op mijn klompen aanvoelen dat dit veel meer dan vierhonderd woorden worden en dat ik straks nog een poos bezig ben met schrappen. Het bekende probleem: te veel van het goede, moeite met weggooien.

Nu even doorpakken, spreek ik mezelf toe. En dus ren ik het hele huis door met stapels kleren en onduidelijke onderdelen van speelgoed, vul ik de oudpapierkliko tot aan de rand met oude knutsels en krijg ik na een paar weken zelfs de garage op orde. Tevreden kijk ik Jan na als hij met een auto vol dozen naar de kringloop vertrekt. Ik overzie het huis: niet steriel, volgens de goeroes vast nog veel te vol, maar wél opgeruimd. En dan voel ik het ineens toch nog, diep vanbinnen: een spark of joy!

NELINE

IS GETROUWD EN MOEDER VAN MARTHA (7), ABEL (5), JOLIJN (4) EN REINOUT (2)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen