Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Competitie

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Competitie

2 minuten leestijd

Heftig snikkend staat ze op de stoep voor het huis. Onze Mirthe. Haar fietsje half omgevallen tussen haar benen. Ik ben juist naar binnen gestapt, maar haast me snel weer naar buiten. Want het klinkt toch best wel ernstig allemaal.

„Wat is er gebeurd?” vraag ik geschrokken. Ze kan het haast niet vertellen, zo verdrietig is ze. Dikke tranen rollen over haar wangen. Maar dan komt er toch wat. „Ik, ik wil, snif, de eerste zijhijhijn.”

Aha! Opeens begint me iets te dagen. Iets met een broertje en een wedstrijd en een moeder die gewoon snel de voordeur opendeed. Tja, ik heb ook niet altijd door hoe gevoelig zulke dingen liggen. Dit is dus een nieuwe fase voor Mirthe. De eerste, de meeste willen zijn.

Het is altijd een beetje confronterend, vind ik, hoe die zonde van Adam en eva ook in dit kind weer zichtbaar wordt. Niet dat ik de illusie had dat ze een onbeschreven blad was, maar met je neus op de feiten gedrukt worden, is altijd een beetje pijnlijk. En ambitie is natuurlijk niet verkeerd, maar de strijd kan me soms verdrietig maken. Als ik op het schoolplein loop, en zie hoe onaardig kinderen soms tegen elkaar doen. Als er hier in huis ruzie wordt gemaakt om een plekje op de bank. Als mijn peuter onbedaarlijk huilt omdat ze niet als eerste bij de voordeur was…

Misschien moet ik omdenken. Misschien kan ik er mijn voordeel uithalen. Ja, dat ga ik doen. Ik probeer het aan tafel. „Wie het eerst zijn bord leeg heeft!” roep ik enthousiast. Het slaat niet echt aan. „Wie het eerste slaapt”, fluister ik, als Mirthe voor de tiende keer roept om „nog iets te vertellen.” Maar als ik de trap af loop, heeft ze me toch voor de elfde keer nodig.

Helaas, die competitiedrang is alleen voor momenten dat het mij niet uitkomt, blijkbaar. Ik sjok de trap weer op en hou mezelf voor: „Het is een fase. Echt, het is een fase.”

Alette Koornneef is getrouwd en moeder van drie jonge kids. Woont in de buurt van de Goudse glazen. Schildert met woorden en tekentablet.

Dit artikel werd u aangeboden door: Terdege

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 8 oktober 2024

Terdege | 116 Pagina's

Competitie

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 8 oktober 2024

Terdege | 116 Pagina's